مستند «گذشته در آینده استمراری» با صدای علی مصفا و لیلی رشیدی در خانه سینما

به گزارش فیلمزی، مستند «گذشته در آینده استمراری» به کارگردانی مشترک فیروزه خسروانی و مرتضی احمدوند که برنده جایزه بهترین فیلم بخش Envision از جشنواره «ایدفا» ۲۰۲۵ شد، با حضور رخشان بنی اعتماد، مهوش شیخ الاسلامی و جمعی از سینماگران در برنامه «شب‌های مستند خانه سینما» نمایش داده شد.

در ابتدای این نشست مصطفی شیری دبیر کارگروه نمایش انجمن کارگردانان مستند و مجری گفت:  فیروزه خسروانی در فیلم‌های قبلی‌ خود همچون «حرفه مستندساز» که کار گروهی و اپیزودیک بود و «رادیوگرافی یک خانواده» روایتِ خودبیانگر را تجربه کرده بود و در مستند «گذشته در آینده استمراری» بیانِ فرمی متفاوتی از سینمای مستند متعارف را آزموده است.

 شیری با اشاره به اینکه اولین نمایش بین‌المللی فیلم در جشنواره ونیز ۲۰۲۵ بود و خاطرنشان کرد: این مستند شانس دریافت جایره اصلی را در جشنواره ایدفا را هم داشت اما به دلیل حضور در جشنواره ونیز  نتوانست در بخش اصلی رقابتی شرکت کند.

روابط عمومی خانه سینما در ادامه این گزارش درباره صحبت‌های فیروزه خسروانی کارگردان اثر نوشت و این کارگردان درباره شکل گیری ایده این مستند گفت: این فیلم نتیجه کار گروهی چند ساله است که شانس همکاری با حرفه‌ای ها را داشتیم و موضوع مهاجرت برای ما داستان خانوادگی است و شاهد آن هستیم که در بسیاری از خانواده‌های ایرانی مهاجرت و اثرات آن وجود دارد.

وی با اشاره به اینکه این فیلم همنشینی سینما و هنرهای تجسمی است، بیان داشت: از ابتدا می دانستیم فیلم فرم را پیدا می کند به همین دلیل دنبال تجربه رفتیم.  در واقع سامان دادن عناصر مختلف در این فیلم شکل گرفت که کار سختی هم بود ضمن اینکه نوشتن متنِ گفتار فیلم تا رسیدن به اینکه خانه یک صدا داشته باشد چندسال طول کشید و نغمه ثمینی در نوشتن متن نقش زیادی داشت.

خسروانی گفت: سینمای مستند امروز بسبار گسترده شده و « گذشته در آینده استمراری» را می توان گفت فیلم ناداستانی است اما مستند متعارف نیز نیست.

وی درباره انتخاب علی مصفا و لیلی رشیدی که راوی شخصیت‌های اصلی فیلم هستند، گفت: باید یادآور شوم که در پروسه ساخت فیلم بارها تریلر ساختیم،  لیلی رشیدی یک شب متن را برای من خواند و خودش موضوع فیلم را دوست داشت و برای ما نیز ایده ال بود و علی مصفا با خونسردی که داشت، بهترین انتخاب بود.

در ادامه مرتضی احمدوند دیگر کارگردان فیلم نیز گفت: در این جمع بزرگانی هستند که در پیش‌برد فیلم نقش زیادی داشتند. این پروژه بیش از پنج سال پیش شکل گرفت. از ابتدای آشنایی من و فیروزه خسروانی این ایده وجود داشت که از دو منظر موضوع را دنبال کنیم،  تجربه من در حوزه تجسمی و تجربه فیروزه خسروانی در فضای فیلم مستند بود.

وی ادامه داد: نغمه ثمینی برای ما سرمایه بزرگی بود همچنین اقای عباسپور پدر خانواده که تجربه اول او مقابل دوربین بود و حضورش ریتم فیلم را تغییر داد و بسیار حرفه ای عمل کد. همچنین خانم گلپریان که در لحن نوشتن کمک کرد و صدای لیلی رشیدی که تنها صدا نبود، حضور او و شیرینی او در روزهای فیلمبرداری یاری رسان بود.

احمدوند با اشاره به اینکه از ابتدا قرار نبود فیلم داستانی بسازیم، ادامه داد: ایده اولیه فیلم  مدل مستندنگاری بود. من معتقدم بعد از دیدن این مستند می توان گفت یک اثر هنری پیش روی مخاطب قرار دارد. در حوزه هنر باید و نباید وجود ندارد، این فیلم در واقع یک مستند هنری است. در انتهای فیلم این ذهنیت به عنوان مخاطب سراغ من آمد که این خانه همان میهن است.

وی در پایان بیان داشت: در این مستند از خانواده سینما و تجسمی حضور داشتند و به ما جرات کار را می‌دادند و مهم‌تر اینکه رخشان بنی‌اعتماد نیز صدای مادر را در فیلم داشت که جا دارد همین جا از او تشکر کنم.