نمایش «افسانه جودو» کوروساوا پس از هشتاد سال در کن
به گزارش فیلمزی، تیری فرمو نویسنده کتاب «جودو» که خود او دارای کمربند مشکی این ورزش سنتی ژاپن است، از اهمیت فیلم آکیرا کوروساوا با عنوان «سانشیرو سوگاتا» (افسانه جودو)، در هفتاد و نهمین جشنواره فیلم کن صحبت کرده است.
وی گفت: این فیلم از این جهت که پیوند عمیقی با فلسفه ژاپن و سرگذشت غیر معمول آن دارد و سالها نادیده گرفته شده، دارای اهمیت است.
تیری فرمو در پاسخ به این سوال که چرا این فیلم تا این اندازه برای شما اهمیت دارد؟، گفت: خودم جودوکار بودم، هم به عنوان رقیب و هم به عنوان مربی. نخستین بار این فیلم را با آن پیشینه دیدم و همیشه در هر فرصتی آن را به دیگران نشان میدادم. به همراه ژرارد دوشوسوآ که مسئول بخش «کن کلاسیک» است، موفق شدیم آن را بازسازی کنیم. و اکنون در سینماها اکران میشود ـ همه جودوکاران، از جمله جودوکاران جوان، فرصت دیدن آن را پیدا خواهند کرد.
این جودوکار گفت: «سوگاتا سانشیرو»، (افسانه جودو) عنوان اصلی فیلم است. این فیلم مسیر شاگردی را دنبال میکند که نزد مردی با نام جیگورو کانو آموزش میبیند که بعدها جودو را ابداع کرد. داستان در اواخر قرن نوزدهم جریان دارد. تقریبا همزمان با تولد سینما.
وی ادامه داد: در فیلم نام این شخصیت «یانو» است، اما در واقع همان کانو محسوب میشود. فیلم درباره پیروزی جودو بر جوجیتسو، هنر رزمی ساموراییها، است. اما مهمتر از آن، نشان میدهد کانو چه چیزی را میخواست توسعه دهد. نه فقط یک ورزش رزمی، بلکه مکتبی برای ذهن.
من در کتابم نوشتهام جودو آدمهای عجول را آرام میکند و افراد خجالتی را از لاک خود بیرون میآورد. دقیقا همین پیام در فیلم هم وجود دارد. فیلم همچنین میگوید وقتی قدرتمند هستید، نیازی به نمایش قدرت ندارید. قدرتمند بودن یعنی خشونتطلب نبودن.
تیری فرمو درباره دلیل انتخاب این سوژه توسط کوروساوا برای ساخت این فیلم گفت: او این موضوع را برگزید چون پدرش با نویسنده رمانی که فیلم از روی آن اقتباس شده بود آشنایی داشت. استودیوی توهو گفت که فیلم به اندازه کافی ژاپنی نیست و بیش از حد آمریکایی است. این انتقاد تا آخر عمر با کوروساوا بود. اما اوزو از او دفاع کرد و گفت: «این فیلم داستان کشور ما را روایت میکند.» «افسانه جودو» در زمان جنگ اکران و با استقبال روبهرو شد، اما بعدها تا حد زیادی به فراموشی سپرده شد، چون کوروساوا پس از آن، فیلمهای زیادی ساخت و مردم فقط از آنها حرف میزدند.