به گزارش فیلمزی، تصویب کلیات این طرح واکنشهای زیادی را در میان فعالان فرهنگی و هنری به همراه داشته است، واکنشهایی که بیش از همه متوجه مادهای از متن پیشنهادی طرح است که مستقیماً به حوزه تولید آثار فرهنگی و هنری مربوط میشود.
در این ماده، از سینما و تئاتر تا موسیقی، کتاب و دیگر محصولات فرهنگی، در شرایطی مشخص میتوانند مشمول محدودیتهای قضایی میشوند. در واقع همین متن پیشنهادی پرسشهای جدی از جمله دامنه تعابیری مانند «ارائه چهره سیاه از ایران»، نحوه تشخیص ارتباط یک اثر با نهادهای خارجی، امکان توقف یک پروژه در جریان تولید و ورود مستقیم ضابطان و دستگاه قضایی به فرآیند تولید آثار فرهنگی را در جامعه هنری ایجاد کرده است.
رسانه فیلمزی در راستای تبیین این موضوع و مخاطراتی که اجرایی شدن این مصوبه برای سینما دارد با برخی از اهالی سینما از جمله ساعد نیکذات عکاس و فیلمبردار سینمای ایران مصاحبهای تحت عنوان «مصوبه مجلس برای سینما قابل اجرا است؟ | هوش مصنوعی از قوانینِ نظارتی عبور خواهد کرد» انجام داد.
در همین راستا ابوالحسن داودی رئیس هیئت مدیره شورای عالی تهیه کنندگان و توزیع کنندگان سینمای ایران معتقد است تجربه چهل و چندساله قانون گذاری نشان داده که بعضی از قوانین به ویژه مواردی که کاربرد سیاسی/ اجتماعی پیدا می کنند انگار برای اجرا نشدن مصوب می شوند.
این کارگردان و تهیه کننده سینمای ایران در گفتوگو با فیلمزی، درباره دلایل این شیوه قانونگذاری گفت: در چنین مصوبههایی معمولاً درخواست ضابط برای تدوین قانون ناشی از نیازهای دیگری است و خوانش سیاسی و حزبی برخی در قانون گذاری به آن چهره متفاوتی می بخشد که این تازه اول مشکل است. قانونی که به دلیل ضرورت های دیگری درخواست شده با شاخ و برگ گرفتن های غالبا بی مورد عملا مخاطبهای خود را در موقعیتی قرار میدهند که این اخطار را دریافت کنند که اگر فعالان حوزه فرهنگ سلیقه جریان غالب را در این زمینه رعایت نکنند، با آینده تیره و تاری روبرو خواهند شد..
رئیس هیئت مدیره شورای عالی تهیه کنندگان و توزیع کنندگان سینمای ایران همچنین گفت: اولین قاعده یک قانون مفید و قابل اجرا، صراحت ، روشنی و تفسیر ناپذیری آن است . در این طرح آنقدر تعاریف مختلف با تفسیرپذیری های متفاوت وجود دارد که حتی در صورت تصویب همه جزئیات آن در صحن علنی، امکان اجرایش ناممکن می شود مثل آنچه که بر سر لایحه حجاب و عفاف آمد.
وی تاکید کرد: مضاف بر آن هر عقل سلیمی می داند که برخوردهای سلبی در حوزه فرهنگ و هنربه مثابه یک شمشیر دولبه است چراکه با رویکرد رو به رشدی که در جامعه هست خسارت چنین رفتارهایی در دراز مدت می تولند به خودِ قانونگذار و حاکمیت برگردد.
ابوالحسن داودی در پایان گفت: مثال مصطلحی است که می گویند: سنگ بزرگ علامت نزدن است، بنابراین نگرانی چندانی از اجرایی شدن این قانون وجود ندارد.
لازم به توضیح است که خانه سینما درباره طرح اخیر مجلس، بیانیهای با تیتر «جرمانگاریِ بدیهیترین حقوق هنرمندان!» منتشر کرد ه است.
بخشی از بیانیه خانه سینما به مادهای از این طرح اشاره شده و آمده است: «در مادهای از این طرح ناسنجیده توصیف شده آثاری را که «چهره سیاه از ایران» ارائه دهند، مشمول مجازات میداند. با این حال، هیچ تعریف شفاف و حقوقی مشخصی از واژه کشدار «سیاهنمایی» ارائه نشده است. این ابهام، تشخیص مصداق را به سلیقهی نهادهای نظارتی واگذار میکند و هر اثر نقادانه یا واقعگرای اجتماعی را در معرض اتهام قرار میدهد. تجارب پیشین به خوبی آشکار میکند و نشان داده که مفهوم «سیاهنمایی» در ایران بهراحتی به هر نقد اجتماعی یا نمایش آسیبهای جامعه تعمیم داده میشود.»
در بخش دیگری با اشاره به این طرح آمده است: «با تهدید به مجازاتهای سنگین، عملاً هنرمندان را از پرداختن به موضوعات اجتماعی، تاریخی یا سیاسی بازداشته، سینما و هنر را از کارکرد اصلی خود یعنی نقد، آگاهیبخشی و بازنمایی واقعیتهای جامعه تهی میکند. هنر همواره آینهی تمامنما از جامعه بوده؛ محدود کردن آن به تصویرگری صرفاً آرمانگرایانه، گسست نهاد هنر از زیستجهان مردم را رقم میزند.»