چهاردهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران با رونمایی از پوستر و تندیس جدید جشن و نکوداشت دو پیشکسوت سینمای مستند برگزار شد.
به گزارش فیلمزی، در ابتدای مراسم پوستر چهاردهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران با حضور منوچهر مشیری، محمدحسن حقگو، حامد شکیبانیا، مهرداد زاهدیان، ارد زند، پدرام اکبری، ارد عطارپور مهوش شیخالاسلامی، هواکمیان، محسن عبدالوهاب، احمدیلاری، آرش اسحاقی، محسن استادعلی، هادی معصومدوست رونمایی شد.
آرش اسحاقی رئیس جشن گفت: از هوشنگ میرزایی، بکتاش آبتین، شهرام میراب اقدم، دلاور دوستانیان، ناصر تقوایی و بهرام بیضایی که فخر سینمای ایران بودند، در ابتدای این برنامه یاد میکنم.
اسحاقی بیان داشت: این رویداد را با تمرکز بر شش واژه «چهاردهمین»، «جشن»، «مستقل» و «سینما» «مستند» و ایران آغاز میکنیم تا با رویکرد، هویت و اهداف برگزاری آن بیشتر آشنا شویم. اگر در این سالها با پیشامدهای ناگوار روبرو نمیشدیم، اکنون دورههای بیشتری را پشت سر گذاشته بودیم.
وی ادامه داد: واژه «جشن» در زبان فارسی به معنای ستایش است و در این جشن، آثاری ستایش میشوند که مستقل هستند.
واژه مستقل مولفهای فراتر از بحث تامین بودجه است زیرا چهبسا آثاری که در نهادهای دولتی ساخته نشدهاند، اما مستقل نیستند. اثر مستقل را باید با نگاه نو و خلاقانه سنجید اینکه فیلمساز مقلد و وابسته نیست.
وی با بیان اینکه واژه «مستند» را نباید با کارمندان ثبت اسناد اشتباه گرفت، گفت: سینمای مستند با خلق سروکار دارد، نه صرفاً ثبت کردن. در سینمای مستند، ثبت با سند برابر نیست. فیلمساز پیش از وقوع حادثه صحنه را میبیند و آن را ثبت میکند اما ثبتکنندگان پس از حادثه خود را به صحنه میرسانند. اگر سیاستگذاران آگاه بودند که مستند پیش از بحران بر واقعیتها نور میتاباند، پس از بحران برای تولید فیلم بخشنامه صادر نمیکردند.
رئیس جشن بیان کرد: در این جشن، هنر ستایش میشود، نه خبر؛ زیرا خبر با گذشت زمان میمیرد اما هنر با هر بار تماشا دوباره زاده میشود. اگر کسی بپرسد شناسه این جشن چیست، میگویم «ستایش آثار خلاقانه سینمایی». آیا چنین رویکردی شدنی است؟ باید بگویم اگر میخواهیم جشن ما مستقل باشد، گزیری جز پیمودن این راه نداریم.
وی درباره توجه مستند به ایران تاکید کرد: گوهرینترین واژه در نام این رویداد «ایران» است. بیپروا میگویم که در میان سینماگران، هیچ گروهی به اندازه فیلمسازان مستند دلبسته ایران نیستند. فیلمسازان مستند، زودتر از دیگران به کاوش در این خاک پرداختند. پیش از آنکه مدیران در هنگامه بحرانها سنگنگاره شاهان را در میدانهای شهر حک کنند، جغرافیای دل فیلمساز مستند را که بکاوی از یک سو به خلیج فارس چشم دوخته و از سوی دیگر به رشتهکوه البرز تکیه زده است.
اسحاقی در پایان متذکر شد: ما باید سیاهیها را نشان دهیم تا تاریکاندیشانی که به ویرانی وطن تن دادهاند، آسوده نخوابند. برای ما فیلمسازان مستند، ایران بر صدر مینشیند؛ آنچنان که بزرگترین هنرمند سرزمین ما، فرزانه توس، به ما یادآور شد.
چو ایران نباشد تن من مباد
در ادامه مراسم با حضور زینب تبریزی و آزاده موسوی اعضای هیات رئیسه جشن از تندیس جدید این رویداد رونمایی شد.
در ادامه با حضور محسن استادعلی و سعید رشتیان از منوچهر مشیری تجلیل و نشان این رویداد به وی اهدا شد و حاضران چند دقیقه ایستاده منوچهر مشیری را تشویق کردند.
مشیری در ادامه اظهار داشت: بسیار خوشحالم که امروز جمعی را میبینم که خاطرات زیادی باهم داریم. حرف زیادی برای گفتن ندارم فقط آمدم که به همه شما ابراز ارادت کنم.
در پایان مراسم آرش اسحاقی و مهرداد زاهدیان نشان نقرهای جشن را به حامد شکیبانیا رئیس سیزدهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران اهدا کردند.
شکیبانیا به روی سن آمد و سپس گفت: اسحاقی میدانند که بر عهده گرفتن این مسئولیت، شجاعت زیادی میخواهد. امیدواریم این مسیر با همین قدرت و همت تا ایستگاه پایانی ادامه پیدا کند. میدانید که اگرچه من از این مسئولیت سبکدوش شدهام اما بهخوبی میدانم که این مسیر چه دشواریهایی دارد و چه بار سنگینی بر دوش دوستانم است. اگر بتوانم بخشی از این بار را از دوش آنها بردارم و در کنارشان باشم، قطعاً دریغ نخواهم کرد.