بیوگرافی اینگرید برگمن | فرشته کازابلانکا و عصیان‌گر آرام هالیوود

اینگرید برگمن بزرگ‌ترین عصیان‌گرِ آرام تاریخ سینما بود؛ زنی که با همان چشمان بی‌آرایش و نگاه عریانش، تمام استانداردهای پوشالی و کارخانه‌ای هالیوود را به آتش کشید. او تبلور تضادی باشکوه بر پرده نقره‌ای بود؛ معصومیتی خروشان که در «کازابلانکا» میان عشق و وظیفه جان می‌داد، زنی رنجور که در «بدنامِ» هیچکاک رازهایش را در پیاله‌های زهرآلود پنهان می‌کرد و جسارتی جنون‌آمیز که در اوج شهرت، نافرمانی کرد و هالیوود را به خاطر سینمای چرکی نئورئالیسم روسلینی رها ساخت. برگمن بهای استقلال و سبک زندگی‌اش را با بایکوت شدن توسط جامعه مذهبی و سنگدل آمریکا داد، اما با سه اسکار بازگشت تا ثابت کند هنرِ اصیل، باج‌خواه نیست. او در همان روزی که زاده شد، از دنیا رفت تا تقویم زندگی‌اش، دایره‌ای کامل از کمال‌گرایی، شجاعت و اصالت سوئدی باشد؛ اسطوره‌ای بی‌تکرار که به ما آموخت چگونه می‌توان با یک لبخندِ ساده، تاریخ یک هنر را دگرگون کرد.

برگمن هرگز اجازه نداد سیستم استودیویی هالیوود از او یک عروسک خیمه‌شب‌بازی تجاری بسازد. در دورانی که مادلین دیتریش و گرتا گاربو با گریم‌های سنگین و هویتی دست‌نیافتنی بر سینما حکومت می‌کردند، او با پوست طبیعی، ابروهای اصلاح‌نشده و قدی بلندتر از استانداردهای آن زمان وارد میدان شد. این سادگی مفرط، کنایه‌ای آشکار به زرق‌وبرق دروغین هالیوود بود. او با فیلم «طلسم‌شده» روان‌کاوی را به تصویر کشید و در «چراغ گاز» چنان استیصال و جنون ناشی از شکنجه روانی را بازی کرد که اولین جایزه اسکارش را به دست آورد. اما شکوه واقعی برگمن در این بود که هرگز به موفقیت‌های تضمین‌شده راضی نمی‌شد. او تشنه خطر کردن بود و همین تشنگی، او را به نوشتن آن نامه تاریخی به روبرتو روسلینی واداشت؛ نامه‌ای که در آن گفت به جز دو کلمه ایتالیایی «دوستت دارم»، چیزی از این زبان نمی‌داند اما آماده است برای او بازی کند. این آغاز یک ویرانی خودخواسته در زندگی شخصی و یک رنسانس در کارنامه هنری او بود.

جامعه آمریکا او را به خاطر ترک همسر و فرزندش سنگسار رسانه‌ای کرد و حتی در صحن علنی مجلس سنا به عنوان «عنصر شرور هالیوود» محکوم شد، اما برگمن هفت سال تبعید و دوری از هالیوود را در جزیره آتشفشانی استرومبولی با آغوش باز پذیرفت. او یاد گرفت که چگونه در سینمای بی‌بودجه و مستندگونه روسلینی، روح خود را صیقل دهد. بازگشت حماسی او با فیلم «آناستازیا» و تصاحب دومین اسکار، بزرگ‌ترین دهن‌کجی یک هنرمند به قضاوت‌های اخلاقی توده‌ها بود. برگمن تا آخرین روزهای زندگی‌اش و حتی زمانی که با بیماری سرطان سینه دست‌وپنجه نرم می‌کرد، تسلیم نشد. او در «سونات پاییزی» تحت هدایت هم‌نام کمال‌گرایش، اینگمار برگمن، یکی از هولناک‌ترین و عریان‌ترین بازی‌های تاریخ سینما را در نقش مادری خونسرد و هنرمند به نمایش گذاشت؛ نقشی که گویی آینه‌ای از زندگی پرابهام خودش بود. او در ۶۷ سالگی، دقیقاً در روز ۲۹ اوت که روز تولدش بود، چشم از جهان فروبست تا دایره سرنوشتش به زیباترین و دراماتیک‌ترین شکل ممکن بسته شود. برگمن نمرده است؛ او در فریم‌های سیاه‌وسفید تاریخ زنده است، زنی که ثابت کرد زیبایی واقعی، شجاعت زیستن بر اساس قواعد خویشتن است.

کودکی اینگرید برگمن در استکهلم، زیر سایه‌ی سنگین و تاریک فقدان گذشت؛ تقدیری تلخ که روح او را در تنهایی صیقل داد. مادر آلمانی‌اش زمانی که اینگرید تنها دو سال داشت درگذشت و پدرش، یوستاس برگمن، که صاحب یک مغازه عکاسی و مردی هنردوست بود، در سیزده‌سالگی او از دنیا رفت. اما زنجیره تراژدی‌ها به همین‌جا ختم نشد؛ او پس از مرگ پدر به عمه‌اش پناه برد، اما عمه‌اش نیز تنها شش ماه بعد در آغوش او جان سپرد تا اینگرید نوجوان ناچار شود دوران سختی را در خانه عمو و دیگر خویشاوندانش بگذراند. در میان این طوفانِ تنهایی، تنها میراث ماندگار پدر، حمایت‌های زودهنگام او بود. یوستاس که شیفته دخترش بود، از بدو تولد با دوربین‌های قدیمی‌اش از او عکاسی و فیلم‌برداری می‌کرد؛ به طوری که لنز دوربین، نخستین همدم و محرم اسرار اینگرید خردسال شد و همین ارتباط زودهنگام، ترسی را که دیگران از دوربین داشتند، در او کشت.

او در مدرسه‌ای خصوصی درس خواند و در نمایش‌های آموزشگاهی روی صحنه رفت. برگمن به دلیل نداشتن خواهر و برادر و تجربه آن همه مرگ زودهنگام، کودکی به شدت خجالتی و منزوی بود؛ خلوتی که او را به سمت خلق دوستان خیالی و تقلید بی‌نقص رفتار آدم‌ها، حیوانات و تغییر لحن صدا سوق داد. او بعدها اعتراف کرد که بازیگری برای او راهی برای فرار از شرم درونی‌اش بوده است. نخستین جرقه‌ی آگاهی هنری او زمانی رقم خورد که پدرش در آخرین سال‌های عمرش، او را به تماشای یک تئاتر برد؛ اینگرید همان‌جا و در میان تاریکی سالن، غرق در افسون نور و صحنه، فرجام خود را یافت. او در نوجوانی خارج از صحنه چنان کم‌رو بود که حتی نمی‌توانست با آدم‌ها چشم در چشم شود، اما به محض قرار گرفتن در قالب یک نقش، جسارت، تمرکز سحرآمیز و کمال‌گرایی شگفت‌انگیزی از خود نشان می‌داد که همه را خیره می‌کرد.

جهش حرفه‌ای اینگرید برگمن از سال ۱۹۳۳ و با ورود به مدرسه‌ی سلطنتی تئاتر دراماتیک استکهلم سرعت گرفت. او که روح سرکشش در چارچوب‌های آکادمیک نمی‌گنجید، پس از یک سال تئاتر را رها کرد تا جادوی سینما را لمس کند. نخستین نقش سینمایی او در فیلم «کنت مونکبرو» (۱۹۳۴) رقم خورد، اما این درام سوئدی «اینترمزو» (۱۹۳۶) بود که نام او را در سراسر اروپا طنین‌انداز کرد. این فیلم چنان درخششی داشت که دیوید او. سلزنیک، تهیه‌کننده افسانه‌ای هالیوود، شیفته‌ی معصومیت عریان او شد، به سوئد رفت و با برگمن قراردادی چندساله برای ساخت نسخه انگلیسی این فیلم امضا کرد. برگمن ابتدا در برادوی با نمایش «لیلیوم» روی صحنه رفت و سپس با همان ظاهر نچرال و ابروهای اصلاح‌نشده‌اش وارد هالیوود شد و در برابر اصرار استودیو برای جراحی زیبایی و تغییر نامش با قاطعیت ایستادگی کرد. در سال‌های نخست، هالیوود تلاش کرد از او تصویر کلیشه‌ای یک «دختر خوب و نجیب» بسازد؛ پرسونایی که در فیلم‌های «خشم در بهشت» و «چهار پسر» تکرار شد. اما برگمن با هوشمندی، نقش خود را در فیلم «دکتر جکیل و آقای هاید» با لانا ترنر عوض کرد تا در قالب یک زن اغواگر، تنوع بی‌نظیر بازیگری‌اش را به رخ بکشد.

بزرگ‌ترین زلزله‌ی ستاره‌ای برگمن در سال ۱۹۴۲ با شاهکار جاویدان «کازابلانکا» به وقوع پیوست. او در کنار همفری بوگارت، شخصیت ایلسا لاند را به یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین، عاشق‌ترین و معلق‌ترین چهره‌های تاریخ سینما بدل کرد؛ نقشی که به دلیل کامل نبودن فیلم‌نامه تا روزهای پایانی و بی‌خبری برگمن از سرنوشت عشقش، با تعلیقی کاملاً واقعی ایفا شد. او سپس در فیلم «ناقوس‌ها برای که به صدا درمی‌آیند» در کنار گری کوپر درخشید و سرانجام با شاهکار روان‌شناختی «چراغ گاز» (Gaslight)، در نقش همسری که توسط شوهرش تا مرز جنون شکنجه می‌شود، نخستین جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را تصاحب کرد. در همین دوران، همکاری‌های نمادین او با آلفرد هیچکاک در دو فیلم «طلسم‌شده» و «بدنام» جایگاه او را به عنوان ملکه سینمای دلهره تثبیت کرد؛ تا جایی که بازی او در فیلم «بدنام» در نقش یک جاسوس فداکار، همچنان کلاسی پیشرفته در بازیگری مینیاتوری شناخته می‌شود. برگمن با ایفای نقش یک راهبه در «ناقوس‌های سنت ماری» و یک قهرمان مذهبی در فیلم حماسی «ژان‌دارک»، اثبات کرد که دامنه توانایی‌های او مرزهای ژانر را جابه‌جا کرده است.

برگمن در گازلایت نقش همسری را بازی کرد که شوهرش او را تا مرز جنون می‌برد و همین اجرا، نخستین اسکار بهترین بازیگر زن را برایش به ارمغان آورد. او در ناقوس‌های سنت ماری هم در قالب یک راهبه‌ی سخت‌گیر ظاهر شد و در ژان‌دارک نیز به سراغ نقشی دشوار و تاریخی رفت. بعدها در سرخوشی، مرواریدهای تاریک و دیگر آثارش نشان داد که دامنه‌ی بازیگری‌اش بسیار فراتر از چهره‌ی معصوم و «اخلاقی» اولیه است. برگمن همچنین در برادوی با ژانِ لورین و دیگر نمایش‌ها تجربه‌های مهمی اندوخت.

آثار ماندگار اینگرید برگمن در فهرست‌های معتبر سینمایی بارها تکرار شده و هویت هنری او بیش از هر چیز با توانایی بی‌نظیرش در ترکیب لطافت عمیق، اضطراب درونی، وقار مینیاتوری و پیچیدگی‌های روانی تعریف می‌شود. آثاری چون «کازابلانکا»، «چراغ گاز»، «بدنام»، «طلسم‌شده»، «ناقوس‌های سنت ماری»، «ناقوس‌ها برای که به صدا درمی‌آیند»، «آناستازیا»، «سفر به ایتالیا»، «اینترمزو» و شاهکار پایانی‌اش «سونات پاییزی» از مهم‌ترین قله‌های کارنامه او محسوب می‌شوند. در این میان، فهرست سینمایی «گولدربای» به فیلم جنجالی و کمتر دیده‌شده‌ی «ساراتوگا ترانک» (Saratoga Trunk) نیز به عنوان یکی از موفق‌ترین تجربه‌های تجاری او در سال ۱۹۴۵ اشاره می‌کند.

فیلم «ساراتوگا ترانک» برگمن را در نقش «کلئو» قرار می‌داد؛ دختری با پیشینه نژادی کرئول که پس از سال‌ها زندگی در پاریس، برای گرفتن حق ارث خود به نیواورلئان بازمی‌گردد و با یک قمارباز همراه می‌شود. این اثر به پرفروش‌ترین فیلم برادران وارنر در سال ۱۹۴۵ تبدیل شد؛ آن‌هم در شرایطی که هالیوود با اعمال گریمی سنگین، پوست این ستاره سوئدی را تیره‌تر کرد تا نقش آفرینی او باورپذیر جلوه کند. از سوی دیگر، آثاری چون «سفر به ایتالیا» به کارگردانی روبرتو روسلینی (که بعدها به عنوان نخستین فیلم مدرن تاریخ سینما شناخته شد) سبک بازیگری او را در فضایی بدون فیلم‌نامه و کاملاً غریزی صیقل داد. برگمن پس از سال‌ها بایکوت رسانه‌ای، با فیلم «آناستازیا» بازگشتی حماسی به هالیوود داشت و دومین اسکار خود را تصاحب کرد؛ مسیری شکوهمند که در نهایت به ایستگاه «سونات پاییزی» رسید تا او در اوج مبارزه با بیماری سرطان، در نبرد هنری با اینگمار برگمن، یکی از عریان‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین پرفورمنس‌های تاریخ سینما را در نقش مادری خونسرد به یادگار بگذارد. تماشای این آثار اثبات می‌کند که چرا برگمن فراتر از یک ستاره کلاسیک، یک مؤلف در بازیگری بود.

جوایز و افتخارات بی‌شمار اینگرید برگمن، بخش جدایی‌ناپذیر و درخشانی از میراث ماندگار او در تاریخ هنر هستند. او یکی از معدود اسطوره‌های دوران طلایی است که موفق به فتح «تاج سه‌گانه‌ی بازیگری» (جوایز اسکار، امی و تونی) شد. برگمن در طول زندگی حرفه‌ای‌اش سه بار مجسمه اسکار را برای فیلم‌های «چراغ گاز» (۱۹۴۴)، «آناستازیا» (۱۹۵۶) و «قتل در قطار سریع‌السیر شرق» (۱۹۷۴) به خانه برد؛ اسکار سومی که به خاطر یک نقش کوتاه ۵ دقیقه‌ای به او اهدا شد و برگمن در حرکتی تاریخی پشت تریبون، از رقیبش ولنتینا کورتز عذرخواهی کرد و جایزه را حق او دانست. کارنامه سینمایی او همچنین با هفت نامزدی اسکار (از جمله برای آثار ماندگاری همچون ژان‌دارک، ناقوس‌های سنت ماری و سونات پاییزی) و کسب چهار جایزه گلدن‌گلوب صیقل خورده است.

برگمن در مدیوم تئاتر و تلویزیون نیز به اندازه پرده نقره‌ای دست‌نیافتنی بود. او برای درخشش در نمایش «ژانِ لورین» جایزه معتبر تونی را به دست آورد. در تلویزیون نیز دو جایزه امی سهم این ملکه سوئدی شد؛ نخستین امی در سال ۱۹۵۹ برای مینی‌سریال «پیچ و تاب» به او رسید و دومین جایزه امی او در سال ۱۹۸۲ برای بازی حماسی‌اش در نقش گولدا مئیر در سریال «زنی به نام گولدا» رقم خورد. برگمن این نقش را در اوج مبارزه دردناک با بیماری سرطان سینه بازی کرد و مدتی پس از اتمام کار و درست در روز تولدش درگذشت تا این جایزه پس از مرگش توسط دخترش، پیا لیندستروم، دریافت شود. این حجم از افتخارات رنگارنگ اثبات می‌کند که برگمن تنها یک ستاره سینما نبود، بلکه نابغه‌ای چندرسانه‌ای بود که تا آخرین نفس، تحسین گسترده منتقدان جهان را برانگیخت.

ارزیابی‌های منتقدان و تاریخدانان سینما از کارنامه اینگرید برگمن، معمولاً بر روی چند عنوان کلیدی متمرکز است که مرزهای بازیگری را جابه‌جا کرده‌اند. شاهکارهایی چون «کازابلانکا»، «چراغ گاز»، «بدنام»، «طلسم‌شده» و «آناستازیا» از نگاه اجماع منتقدان جهان همواره در صدر قرار دارند و در این میان، درامِ روان‌شناختی «سونات پاییزی» نیز به عنوان یکی از درخشان‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین نقش‌آفرینی‌های سال‌های پایانی او ستایش می‌شود. علاوه بر این، دو فیلم «سفر به ایتالیا» و «استرومبولی» در ارزیابی‌های نوین منتقدان جایگاهی به شدت استراتژیک دارند؛ چرا که این آثار بخش مهمی از دوره‌ی هنری پس از رسوایی اخلاقی و بایکوت او در هالیوود را شکل دادند. در واقع، اجراهای برگمن در فیلم‌های اولیه سوئدی‌اش، پیش‌درآمدی هوشمندانه بر همان ظرافت، پیچیدگی روانی و کنترل مینیاتوری بود که بعدها در شاهکارهای انگلیسی‌زبانش به اوج شکوفایی رسید.

برگمن در فیلم «بدنام» به کارگردانی آلفرد هیچکاک، یکی از پیچیده‌ترین پرفورمنس‌های تاریخ سینمای کلاسیک را در قالب زنی فداکار و رنجور ارائه داد و در فیلم «طلسم‌شده» نیز به واسطه حضور در سکانس سوررئالیستی و نمادینِ «رویای سالوادور دالی»، برای همیشه در حافظه جمعی سینمادوستان ماندگار شد. آثاری چون «استرومبولی»، «سفر به ایتالیا» و سپس «آناستازیا» در بازبینی‌های دیرهنگام منتقدان معاصر (به ویژه نویسندگان کایه دو سینما) اهمیت دوچندانی پیدا کرده‌اند؛ زیرا به وضوح نشان می‌دهند برگمن چگونه پس از یک بحران عمومی و ویرانگر در زندگی شخصی‌اش، به یک بلوغ تکنیکی و پختگی غریزی در بازیگری رسید. امروزه حتی آن دسته از فیلم‌های او که در زمان اکران اولیه با بی‌مهری و استقبال کم‌ترِ مخاطبان روبه‌رو شدند، در بازنگری‌های مدرن به عنوان گنجینه‌های بازیگری شناخته می‌شوند و ارزش‌های آرتیستیک برگمن را به عنوان بازیگری که جلوتر از زمانه خود می‌زیست، دوباره برجسته می‌سازند.

ماجرای رسوایی اینگرید برگمن که از آن با عنوان «عصیان بزرگ» یاد می‌شود، زلزله‌ای اخلاقی و فرهنگی بود که در سال ۱۹۴۹ پایه‌های هالیوودِ مذهبی و سنتی آن دوران را به لرزه درآورد و مرز میان حریم خصوصی یک ستاره و قضاوت عمومی توده‌ها را برای همیشه دگرگون ساخت؛ جنجالی برخاسته از یک طغیان هنری و عاطفی که با یک نامه ساده و بی‌پراوا به روبرتو روسلینی، کارگردان پیشگام نئورئالیسم ایتالیا آغاز شد، چرا که برگمن در اوج افتخار، ثروت و محبوبیت افسانه‌ای در آمریکا، از پرسونای «قدیس‌گونه» و نقش‌های فرشته‌خویی که استودیوها به او تحمیل می‌کردند به ستوه آمده بود و تشنه خطر کردن در سینمایی عریان، تلخ و واقعی بود.

او با نوشتن آن نامه تاریخی و اعلام آمادگی برای همکاری، هالیوود را رها کرد و به جزیره آتشفشانی استرومبولی در ایتالیا رفت، اما این هجرت هنری خیلی زود به یک درام پرتب‌وتاو عاشقانه تبدیل شد و رابطه پنهانی این دو هنرمند که هر دو در آن زمان متأهل بودند، به تیتر اول رسانه‌های جهان بدل گشت. انتشار خبر بارداری برگمن از روسلینی پیش از طلاق رسمی از همسر اولش (دکتر پیتر لیندستروم)، خشم کورکورانه‌ای را در جامعه آمریکا برانگیخت و تصویر معصومانه ایلسا لاند در کازابلانکا را در یک شب در ذهن توده‌ها ویران کرد؛ رسانه‌ها او را مایه ننگ زنان و «سارق خانواده» نامیدند، فیلم‌هایش به سرعت توسط سالن‌های سینما بایکوت شد، مردم پوسترهایش را آتش زدند و کلیساها او را تکفیر کردند.

اوج این شکنجه رسانه‌ای و تئوریک زمانی رخ داد که ادووین جانسون، سناتور تندروی آمریکایی، در اقدامی بی‌سابقه در تاریخ سینما، در صحن علنی مجلس سنای ایالات متحده علیه این بازیگر سخنرانی کرد و او را «عنصر شرور اخلاقی»، «کلاه‌بردار روان‌شناختی» و «پرچم‌دار تنزل مقام زن» خواند که باید برای همیشه از ورود به خاک آمریکا منع شود. این تبعید خودخواسته و بایکوت سنگین هفت‌ساله در خاک ایتالیا، اگرچه زندگی شخصی او را درگیر تلاطم‌های شدید، فقر نسبی سینمای نئورئالیسم و در نهایت جدایی تلخ از روسلینی کرد، اما روح هنری او را در کوره آزمایش صیقل داد و به بلوغی غریزی رساند. هالیوود که در غیاب استعداد ناب و جادویی برگمن احساس لنگش می‌کرد، سرانجام در سال ۱۹۵۶ با فیلم «آناستازیا» ناچار به تسلیم در برابر نبوغ بی‌بدیل او شد و آکادمی اسکار با اهدای دومین مجسمه طلایی بهترین بازیگر زن به او، بازگشت بزرگ او در سینما را رقم زد.

نقل‌قول‌ها و اعترافات صریح اینگرید برگمن، بخش مهمی از تصویر عمومی و جاذبه‌ی بی‌پایان او را می‌سازند؛ جملاتی که نشان می‌دهند او چقدر از ریاکاری‌های مرسوم هالیوود بیزار بود. از مشهورترین و کنایه‌آمیزترین جمله‌های او درباره راز بقا در این دنیا این است که گفت: «خوشبختی، چیزی نیست جز داشتنِ سلامت خوب و یک حافظه‌ی بد!» برگمن که طعم تلخ بایکوت شدن توسط توده‌ها و سپس ستایش دوباره‌شان را چشیده بود، با نگاهی فیلسوفانه به نوسانات بی‌رحمانه‌ی شهرت گفت: «من در طول یک عمر، از قدیس به فاحشه و دوباره به قدیس تبدیل شده‌ام.» او همچنین با شجاعت در برابر بت‌سازی استودیوها از تصویر معصومانه‌اش ایستاد و گفت: «من هرگز نمی‌فهمم چرا مردم فکر می‌کنند من پاک و سرشار از نجابت هستم. من هم یک انسانم؛ و هر انسان، سایه‌های تاریک و روشن خود را دارد.»

برگمن در گفت‌وگوها و یادداشت‌های شخصی‌اش بارها بر استقلال فردی و فاصله گرفتن از کلیشه‌های جنسیتی تأکید می‌کرد. در نامه‌های سوزان او به روبرتو روسلینی و دست‌نوشته‌های خانوادگی‌اش — که بخشی از آن‌ها در مستند پرتره او استفاده شده — نگاه عمیق او به کار، آزادی انتخاب و فشار خفقان‌آور شهرت به چشم می‌خورد. بر اساس گزارش‌های تحلیلی انستیتو فیلم بریتانیا (BFI)، او زنی بود که تا آخرین نفس می‌خواست «خودش» بماند و در عین محبوبیت جهانی، هرگز از حقیقتِ خویش فاصله نگیرد. او کمال‌گرایی جنون‌آمیز خود را در این جمله خلاصه کرد: «من هیچ تاسفی برای کارهایی که انجام داده‌ام ندارم، بلکه تنها برای کارهایی که فرصت انجام دادنشان را نداشتم متاسفم.» او حتی در سال‌های پایانی عمر و در اوج نبرد با بیماری سرطان، نگاهی باشکوه به هنر داشت و می‌گفت: «بازیگری بزرگ‌ترین دارایی من است؛ وقتی بازی می‌کنم، بیماری‌ام را فراموش می‌کنم، خستگی‌ام می‌رود و احساس می‌کنم می‌توانم در قالب کاراکترهایم تا ابد پرواز کنم.» همین صداقت عریان، بخشی از ماندگاری افسانه‌ی زنی است که در سینما نقاب بر چهره نزد.

فرجام افسانه‌ی اینگرید برگمن در ۲۹ اوت ۱۹۸۲، درست در روز زادروز ۶۷ سالگی‌اش، در لندن رقم خورد تا تقویم زندگی او به دایره‌ای کامل و دراماتیک تبدیل شود. او در آپارتمانش در آرامش جان سپرد و علت مرگ، عوارض مرتبط با مبارزه طولانی‌مدتش با سرطان پستان اعلام شد. در واپسین لحظات حیات، همسر سومش، لارس اشمیت، بر بالین او حضور داشت؛ مردی که با وجود جدایی در سال‌های پیشین، به خاطر پیوند عاطفی عمیقشان تا آخرین نفس برگمن را تنها نگذاشت. از برگمن چهار فرزند به یادگار ماند: دختر بزرگش پیا لیندستروم که به یک خبرنگار و بازیگر موفق تبدیل شد، و سه فرزندش از روبرتو روسلینی به نام‌های روبرتینو، ایسوتا و ایزابلا روسلینی؛ دختری که بعدها جا پای مادر گذاشت و به یکی از چهره‌های نمادین بازیگری و مدلینگ جهان بدل شد.

برگمن تا آخرین ماه‌های عمر با شجاعتی مثال‌زدنی به کار ادامه داد؛ او در سال ۱۹۷۸ در اثر تحسین شده «سونات پاییزی» به کارگردانی اینگمار برگمان درخشید و آخرین نقش‌آفرینی‌اش در مینی‌سریال «زنی به نام گولدا» تحسین گسترده جهانی و یک جایزه امی پس از مرگ را برایش به ارمغان آورد. با این حال، میراث جاودانه‌ی برگمن تنها به جوایز پرشمار و فیلم‌های مشهورش محدود نمی‌شود، بلکه به شیوه‌ی منحصربه‌فردی است که او میان آسیب‌پذیری عاطفی، قدرت درونی، وقار مینیاتوری و تلاطم‌های ویرانگر زندگی شخصی‌اش تعادل ایجاد کرد. برگمن در تاریخ هنر هفتم به عنوان بازیگری به یاد مانده که هم‌زمان یک «ستاره دست‌نیافتنی» و یک «هنرمند اصیل» بود و هرگز یکی را فدای دیگری نکرد.

نظر شما درباره‌ی ماندگارترین نقش اینگرید برگمن چیست؟