جیمی فلن پرچم سفید را بالا برد: تاک شو من سیاسی نیست!
به گزارش رولینگ استون، در میدان نبرد تمامعیار برنامههای آخر شب آمریکا که هر مجری سعی میکند با شوخیهای سیاسی تیزتر، رقیب را از پا درآورد، جیمی فلن سنگر امن خود را انتخاب کرده است: منطقهی بیطرفی مطلق. او نمیخواهد در این جنگ شرکت کند و ترجیح میدهد برای همه، از هر دو جناح سیاسی، فقط یک کمدین بامزه باقی بماند؛ استراتژیای که ریشه در یک خاطرهی تلخ و پرحاشیه دارد.
فلن به تازگی در مصاحبه با برنامهی «Squawk on the Street» شبکهی CNBC، بار دیگر بر موضع همیشگی خود پافشاری کرد و گفت که نمیخواهد برنامهی The Tonight Show به یک تریبون سیاسی تبدیل شود. او با لحنی که گویی میخواهد از هرگونه جنجال احتمالی دوری کند، فلسفهی کاریاش را اینطور توضیح داد:
«برنامهی ما هرگز آنقدرها سیاسی نبوده است. ما به هر دو طرف به یک اندازه میپردازیم و سعی میکنیم همه را بخندانیم... من فقط سرم را پایین نگه میدارم و مطمئن میشوم که جوکها بامزه باشند.»
اما این «پایین نگه داشتن سر» از کجا میآید؟ برای یافتن پاسخ باید به سال ۲۰۱۶ برگردیم. به آن لحظهی کذایی که دونالد ترامپ، نامزد وقت ریاستجمهوری، مهمان برنامهی فلن بود. در پایان مصاحبه، فلن با خندهای معصومانه پرسید آیا میتواند موهای معروف ترامپ را به هم بریزد؟ آن حرکت، که شاید در لحظه یک شوخی ساده و وایرال به نظر میرسید، به سرعت به یک طوفان انتقادی تبدیل شد. منتقدان فلن را متهم کردند که با این کار، چهرهای انسانی و دوستداشتنی از یک شخصیت سیاسی جنجالی به نمایش گذاشته و او را «عادیسازی» کرده است.
فلن سال بعد در مصاحبهای مفصل با نیویورک تایمز اعتراف کرد که حجم انتقادها او را «ویران» کرده بود. او از تصمیمش دفاع کرد و گفت هدفش نه انسانی جلوه دادن، که برعکس، «کوچک کردن» و دست انداختن ترامپ بوده است. با این حال، آن تجربه تلخ، تأثیری عمیق رویکرد او گذاشت. او فهمید که در دنیای بهشدت دوقطبی امروز، حتی یک شوخی ساده هم میتواند به یک بیانیهی سیاسی تعبیر شود و هزینهی سنگینی داشته باشد.
حالا، سالها پس از آن ماجرا، فلن همچنان بر همان مسیر محتاطانه قدم برمیدارد. او خود را میراثدار کمدینی مثل جانی کارسون میداند که استاد خنداندن تودههای مردم بدون ورود به باتلاق سیاست بود. در حالی که رقبایش مانند جیمی کیمل یا استیون کولبر، شوخیهای سیاسی را به بخش جداییناپذیر هویت برنامهشان تبدیل کردهاند، فلن آگاهانه از این فضا فاصله میگیرد. او نمیخواهد کسی را از خود برنجاند و نمیخواهد دوباره زیر فشار انتقادها خرد شود. استراتژی او یک انتخاب ساده نیست؛ بلکه یک مکانیزم بقا برای باقی ماندن بر قلهی سرگرمی در دورانی است که هر حرفی میتواند آخرین حرف شما باشد.
به نظر شما رویکرد جیمی فلن هوشمندانه است یا یک فرار از مسئولیت؟ نظرتان را با ما در میان بگذارید.