تارانتینو نسخه چهار ساعته «بیل را بکش» با صحنه های جدید اکران میکند
بیست سال انتظار، شایعه و گمانهزنی به پایان رسید. خبری که طرفداران سینمای کوئنتین تارانتینو سالها برایش لحظهشماری میکردند، بالاخره رسمی شد: نسخهی کامل و یکپارچهی «بیل را بکش» با عنوان «بیل را بکش: کل ماجرای خونین» (Kill Bill: The Whole Bloody Affair) قرار است برای اولین بار به صورت گسترده در سینماها اکران شود. این رویداد سینمایی که مدتها در حد یک افسانه بود، در تاریخ ۵ دسامبر (۱۵ آذر) توسط شرکت لاینزگیت و در فرمتهای خیرهکننده ۷۰ و ۳۵ میلیمتری روی پرده خواهد رفت.
این نسخه یک فیلم حماسی ۲۴۸ دقیقهای (بیش از چهار ساعت) است که دو فیلم «بیل را بکش: بخش ۱» و «بیل را بکش: بخش ۲» را با یک استراحت کوتاه در میانه، به همان شکلی که تارانتینو همیشه در ذهن داشت، به هم پیوند میزند. خود تارانتینو در بیانیهای این هیجان را با طرفدارانش شریک شده است: «من این فیلم را به عنوان یک فیلم واحد نوشتم و کارگردانی کردم – و بسیار خوشحالم که بالاخره به طرفداران این شانس را میدهم که آن را به عنوان یک فیلم واحد ببینند. بهترین راه برای تجربه کردن «بیل را بکش: کل ماجرای خونین» در یک سالن سینما و با شکوه ۷۰ یا ۳۵ میلیمتری است. خون و خونریزی روی پردهی بزرگ با تمام عظمتش!»
به گزارش ورلد آو ریل، این نسخه فقط چسباندن دو فیلم به یکدیگر نیست. در «کل ماجرای خونین»، پایان نفسگیر و کلیفهنگر بخش اول و خلاصهی ابتدای بخش دوم حذف شدهاند. اما مهمتر از همه، یک سکانس انیمیشنی ۷ و نیم دقیقهای که پیش از این هرگز دیده نشده، به فیلم اضافه شده است. این یعنی حتی کسانی که فیلمها را بارها دیدهاند، با یک محتوای کاملاً جدید روبرو خواهند شد.
چرا فیلم از ابتدا دو تکه شد؟
داستان دوپاره شدن «بیل را بکش» به زمان تولید آن برمیشود. وقتی تارانتینو تدوین اولیهی خود را تمام کرد، با یک فیلم چهار ساعته روبرو شد. او و تهیهکنندهاش، هاروی واینستین، به این نتیجه رسیدند که این مدت زمان برای یک اکران سینمایی بیش از حد طولانی است. به همین دلیل، تصمیم گرفتند آن را به دو بخش تقسیم کنند؛ بخش اول در پاییز ۲۰۰۳ و بخش دوم در بهار ۲۰۰۴ اکران شد.
جالب اینجاست که این تقسیمبندی تصادفی، به شکلی عجیب به نفع فیلم تمام شد. «بخش ۱» یک حماسهی انتقامجویانهی پر زد و خورد و سریع است که از نظر بصری وامدار سینمای شرق آسیا است. در مقابل، «بخش ۲» ریتم را کند میکند، به گذشتهی شخصیتها میپردازد و بیشتر شبیه یک وسترن اسپاگتی با دیالوگهای طولانی است. این تفاوت لحن باعث شد هر فیلم هویت مستقلی پیدا کند. با این حال، اکران نسخهی یکپارچه، راهحلی طبیعی برای دیدن چشمانداز کامل و اصلی کارگردان است.
و نکتهی پایانی برای طرفداران دوآتشهی تارانتینو: او همیشه هر دو بخش «بیل را بکش» را یک فیلم واحد به حساب آورده است. به همین دلیل است که او ادعا میکند تا به امروز ۹ فیلم ساخته و تنها یک فیلم دیگر تا بازنشستگی فاصله دارد. حالا با اکران «کل ماجرای خونین»، این ادعای او بیش از هر زمان دیگری معنا پیدا میکند.