یادتان هست؟ پسربچهای با دفترچهی مشق در دست، کوچههای خاکی و پرپیچوخم یک روستا را نفسنفسزنان میدوید. تمام دغدغهاش این بود که مبادا دوستش به خاطر دفترچهی جا مانده تنبیه شود. آن پسرک، نماد معصومیت و وجدان پاک یک نسل شد؛ تصویری که عباس کیارستمی در فیلم ماندگار «خانه دوست کجاست؟» برای همیشه در تاریخ سینما ثبت کرد.
حالا، ۳۷ سال پس از آن جستوجوی معصومانه، خبر میرسد که آن دوست گمشده، احمد احمدپور، دیگر در میان ما نیست. بابک احمدپور، برادر و همبازی او در فیلم، خبر درگذشت برادرش را در سن فقط ۴۶ سالگی و در پی ایست قلبی تأیید کرده است. خبری کوتاه و تلخ که خاطرات بسیاری را برای دوستداران سینمای ایران زنده میکند.
«خانه دوست کجاست» که در سال ۱۳۶۵ ساخته شد، فقط یک فیلم نبود؛ یک تجربه انسانی عمیق بود که مرزهای جغرافیایی را درنوردید و به یک اثر تحسینشدهی جهانی تبدیل شد. این فیلم به قدری تأثیرگذار بود که نشریه «ایندیوایر» آن را در رده هجدهم برترین فیلمهای دهه ۱۹۸۰ قرار داد. اما راز این موفقیت جهانی چه بود؟ خود کیارستمی پاسخ را در وجود بازیگران کودک فیلمش میدید.
کیارستمی در مستند «در جاده با کیارستمی» گفته بود که «صداقت» موجود در چشمان احمد و بابک شاید علت اصلی محبوبیت جهانی «خانه دوست کجاست» باشد.
آن صداقت، آن نگاههای پاک و مصمم، چیزی بود که نمیشد آن را بازی کرد؛ باید در وجود فرد میجوشید. احمد و بابک احمدپور آن صداقت را با خود به روی پرده آوردند و میلیونها نفر را در سراسر جهان با دغدغهی کودکانه خود همراه کردند. حالا آن چشمها برای همیشه بسته شدهاند و «محمدرضا نعمتزاده»، به آرامشی ابدی رسیده است. شاید هرگز خانه دوست پیدا نشد، اما بیشک «احمد» و «محمدرضا» خانهای ابدی در قلب و حافظهی سینمادوستان ایران و جهان دارند.
خاطره شما از فیلم «خانه دوست کجاست» چیست؟ آن را با ما و دیگران در میان بگذارید.