چرا جیلان به جشنواره جهانی فیلم فجر آمد؟ پاسخ برنده نخل طلا به منتقدان

شنبه 8 آذر 1404 - 07:00
مطالعه 2 دقیقه
جیلان
حضور نوری بیلگه جیلان در فجر جنجالی شد. او در بیانیه‌ای، هنر را فراتر از سیاست خواند و گفت تحریم، مجازات مردم است نه حکومت.
تبلیغات

گاهی یک صندلی، بیش از یک فیلم، داستان‌گو می‌شود؛ صندلی ریاست هیئت داوران جشنواره‌ای که حضور روی آن، فیلم‌ساز برنده‌ نخل طلا را در مرکز یک طوفان قرار داده است. نوری بیلگه جیلان، کارگردان بزرگ سینمای ترکیه، این روزها در شیراز است تا بر صندلی ریاست هیئت داوران جشنواره جهانی فیلم فجر تکیه بزند، اما حضورش با انتقاداتی همراه شده است. او اما سکوت نکرد و با انتشار بیانیه‌ای، از باورش به قدرت هنر برای عبور از مرزهای سیاسی دفاع کرد.

به‌گزارش ایرنا به نقل از ورایتی، جیلان معتقد است که تحریم رویدادهای فرهنگی، بیش از آنکه ابزاری برای مقاومت سیاسی باشد، به مجازات مردم شباهت دارد. او در بخشی از بیانیه‌اش به رابطه‌ی عمیق و قدیمی خود با سینمای ایران اشاره می‌کند و می‌گوید: «من هم مثل بسیاری از فیلمسازان، بارها به ایران آمده‌ام. تئو آنجلوپولوس را اینجا ملاقات کردم و از هیئت داوران بلاتار در جشنواره جایزه گرفتم.»

این کارگردان که برای فیلم‌هایی چون «خواب زمستانی» و «روزی روزگاری در آناتولی» شناخته می‌شود، به تجربه‌ی اخیرش در برگزاری یک مسترکلاس در تهران اشاره می‌کند و از شور و اشتیاق جوانان ایرانی می‌گوید: من شاهد جرقه‌ای خارق‌العاده در جوانان بودم، چیزی که به ندرت در جای دیگری دیده‌ام. ایران جامعه‌ای پویا است و سینمای ارزشمندی دارد که از آن چیزهای زیادی آموخته‌ام.

جیلان استدلال می‌کند که فیلم‌سازان ایرانی که در شرایطی دشوار به خلق اثر ادامه می‌دهند، بیش از هرکس دیگری به امید و گردهمایی‌های این‌چنینی نیاز دارند. او مرز بین حمایت از یک دولت و حمایت از مردم یک کشور را روشن می‌کند و می‌گوید رد مشارکت در رویدادهای هنری به دلایل سیاسی، قربانی کردن هنر برای سیاست است.

او با نگاهی وسیع‌تر به دنیای فستیوال‌ها ادامه می‌دهد: اگر بار تحریم قرار باشد بر دوش جشنواره‌ها و هنردوستانی باشد که در یک کشور زندگی می‌کنند، آنگاه تعداد بسیار کمی از جشنواره‌ها در جهان از تحریم معاف خواهند بود... شرکت در جشنواره‌ها نباید به عنوان حمایت از دولت‌ها تفسیر شود، بلکه راهی برای عبور از مرزهایی است که رژیم‌های سیاسی بین مردم ایجاد می‌کنند.

در نهایت، بیانیه‌ی نوری بیلگه جیلان، بیش از یک پاسخ به منتقدان، یک مانیفست در دفاع از استقلال هنر است؛ باوری که می‌گوید دوربین‌ها، فیلم‌ها و داستان‌ها می‌توانند پلی باشند برای ارتباط انسان‌ها، حتی زمانی که سیاست دیوار می‌سازد.

شما با نظر نوری بیلگه جیلان موافقید؟ دیدگاهتان را با ما در میان بگذارید.

نظرات