نتفلیکس به دنبال مرگ سینما؛ نقشه مخفی معامله با وارنر فاش شد
هالیوود این روزها نفساش را در سینه حبس کرده است. ماجرا فراتر از یک ادغام تجاری ساده یا رد و بدل شدن سهام است؛ صحبت از تغییر بنیادینِ شیوهای است که ما بیش از یک قرن با آن خو گرفتهایم: تماشای فیلم در سالن تاریک سینما. در حالی که غول استریمینگ جهان، یعنی نتفلیکس، قدمبهقدم به نهایی کردن خرید کمپانی وارنر برادرز نزدیک میشود، سینماداران با نگرانی عمیقی به آینده نگاه میکنند. آنها امیدوار بودند پایانبندی سریال «چیزهای عجیب» (Stranger Things) شاخه زیتونی برای صلح باشد، اما ظاهرا واقعیت تلختر از این حرفهاست.
بهگزارش جردن رویمی، منابع آگاه فاش کردهاند که نتفلیکس برنامهی هولناکی در سر دارد: محدود کردن اکران فیلمهای وارنر در سینماها به تنها ۱۷ روز. این در حالی است که زنجیرههای بزرگ سینمایی مثل AMC همچنان بر سر خط قرمز ۴۵ روز اکران اختصاصی پافشاری میکنند. این خبر مثل بمبی در صنعت صدا و تصویر منفجر شده و بسیاری آن را نشانهای از «صاف کردن جاده» برای نابودی کامل کسبوکارهای سینمایی میدانند.
البته تد ساراندوس، مدیرعامل مشترک نتفلیکس، در ظاهر سعی دارد اوضاع را آرام جلوه دهد. او مدعی شده که شرکتش «۱۰۰ درصد متعهد» به اکران فیلمهای وارنر با استانداردهای رایج صنعت است. اما بیایید رو راست باشیم؛ هیچکس در هالیوود نمیداند تعریف نتفلیکس از «استاندارد رایج» چیست. ساراندوس همان کسی است که پیشتر تماشای «لورنس عربستان» روی صفحه موبایل را به اندازه پرده سینما خوب دانسته بود و اکران سینمایی را یک روش «ناکارآمد» برای توزیع فیلمهای ۲۰۰ میلیون دلاری خطاب کرده بود. او یک تاجر است، نه یک عاشق سینما، و هدف نهاییاش روشن است: تبدیل استریمینگ به تنها سیستم موجود برای تماشای فیلم.
با این حال، شاید ساراندوس تنها بدمن این سناریو نباشد. نگاهها حالا به سمت دیوید زاسلاو، مدیرعامل وارنر برادرز دیسکاوری چرخیده است. مردی که اگر این معامله جوش بخورد، میلیاردر خواهد شد. منتقدان میگویند زاسلاو در سه سال گذشته با تصمیماتش، بیرحمانه ارزش سینما را پایین آورده است. به نظر میرسد برای او، میراث فرهنگی سینما در برابر ستون سود و زیان اکسل، پشیزی ارزش ندارد. اگر این طرح ۱۷ روزه اجرایی شود، میراث زاسلاو به عنوان مدیری ثبت میشود که روح یکی از قدیمیترین استودیوهای هالیوود را در ازای پول نقد، قربانی کرد.
زاسلاو کسی است که ظاهرا پشیزی برای آیندهی فیلمها اهمیت قائل نیست و میراثش میتواند فروش روح سینما به شیطانِ سودآوری باشد.
حالا باید دید آیا فشار سینماداران و افکار عمومی میتواند این معادله را تغییر دهد یا اینکه به زودی باید با مفهوم «اکران گسترده سینمایی» برای همیشه خداحافظی کنیم و منتظر باشیم شاهکارهای بعدی سینما را، تنها پس از دو هفته، در قاب کوچک تلویزیونهایمان حبس کنند.
به نظر شما تماشای فیلم در خانه جایگزین جادوی سالن سینما میشود؟ دیدگاه خود را بنویسید.