تاریخسازی One Battle After Another: چهارمین فیلم تاریخ که همه جوایز را درو کرد
انگار هیچچیز جلودار این فیلم نیست. وقتی صحبت از فصل جوایز میشود، همیشه منتظر غافلگیری هستیم، اما امسال به نظر میرسد که منتقدان سراسر آمریکا بر سر یک نام به توافق کامل رسیدهاند. فیلم حماسی و جدید پل توماس اندرسون با عنوان One Battle After Another (یک نبرد پس از دیگری)، ساعاتی پیش رسما توسط «انجمن ملی منتقدان فیلم» (NSFC) به عنوان بهترین فیلم سال ۲۰۲۵ انتخاب شد. این تنها یک جایزه معمولی نیست؛ این تکه آخر پازلی بود که اندرسون را وارد تاریخ کرد.
طبق گزارش جردن رویمی، با کسب این جایزه، ساختهی جدید اندرسون حالا تنها چهارمین فیلم در تاریخ سینما است که موفق شده «چهارگانه بزرگ» منتقدان را تکمیل کند: یعنی جوایز حلقه منتقدان نیویورک (NYFCC)، انجمن منتقدان لسآنجلس (LAFCA)، هیئت ملی نقد (NBR) و حالا انجمن ملی منتقدان (NSFC). تا پیش از این، تنها فیلمهای افسانهای «فهرست شیندلر»، «محرمانه لسآنجلس» و «شبکه اجتماعی» توانسته بودند به چنین اجماع حیرتانگیزی دست پیدا کنند.
این انجمن که در سال ۱۹۶۶ توسط جو مورگنسترن و منتقد افسانهای، پالین کیل، تأسیس شد، همیشه به داشتن سلیقهای خاص و متفاوت مشهور بوده است. هدف اولیه آنها مقابله با جریان اصلی و نفوذ منتقدان روزنامههایی مثل نیویورک تایمز بود. آنها معمولا سمت فیلمهای مستقل و غیرانگلیسیزبان میروند، اما امسال قدرت بصری و روایی فیلم اندرسون چنان خیرهکننده بوده که با ۵۷ امتیاز، رقبا را کنار زد و در صدر نشست.
اما خبر دیگر، حضور پررنگ سینمای ایران در لیست برندگان امسال است. جعفر پناهی برای فیلم «یک تصادف ساده» (It Was Just An Accident) موفق شد جایزه بهترین فیلمنامه را از آن خود کند. پناهی همچنین در بخش بهترین کارگردانی پس از اندرسون در جایگاه دوم ایستاد و فیلمش نیز به عنوان یکی از رقبای جدی در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسیزبان مطرح شد. این موفقیت بار دیگر نشان میدهد که سینمای ایران همچنان در کانون توجه جدیترین منتقدان جهان قرار دارد.
در بخش بازیگری، ایتن هاوک برای بازی در فیلم «ماه آبی» (Blue Moon) به عنوان بهترین بازیگر مرد انتخاب شد و جایزه بهترین بازیگر زن به کاتلین چالفت برای «لمس آشنا» رسید. همچنین تیم بازیگری فیلم اندرسون نیز بینصیب نماند؛ بنیسیو دلتورو و تیانا تیلور به ترتیب جوایز بهترین بازیگر مکمل مرد و زن را برای «یک نبرد پس از دیگری» به خانه بردند تا جشن پیروزی این فیلم تکمیل شود.
حالا سوال اصلی اینجاست: آیا این اجماع بینظیر منتقدان (از سواحل شرقی تا غربی آمریکا) میتواند تضمینکننده موفقیت در شب اسکار باشد؟ تاریخ نشان داده وقتی فیلمی اینگونه قلب منتقدان سختگیر را تسخیر میکند، نادیده گرفتنش برای آکادمی تقریبا غیرممکن است. اندرسون امسال نه تنها یک فیلم، بلکه یک رویداد سینمایی خلق کرده است.
به نظر شما آیا این موفقیت تاریخی در اسکار هم تکرار میشود یا سلیقه آکادمی متفاوت خواهد بود؟ نظرات خود را بنویسید.