ترکشهای جنگ ونزوئلا به هالیوود؛ دیکاپریو در جزیره حبس شد + عکس
شبی که قرار بود جشنی برای سینما باشد، تحتالشعاع اخبار جنگی و تصمیمات ناگهانی سیاسی قرار گرفت. هالیوود همیشه تلاش کرده حباب رویایی خود را حفظ کند، اما گاهی واقعیت خشن ژئوپلیتیک، این حباب را با صدای بلندی میترکاند. لئوناردو دی کاپریو، ستارهای که همه منتظر دیدنش روی فرش قرمز جشنواره پالم اسپرینگز بودند، غایب بزرگ مراسم بود؛ غیبتی که نه بهخاطر بیماری یا تداخل کاری، بلکه بهدلیل مستقیم تحولات نظامی اخیر رقم خورد.
بهگزارش اینترتینمنت ویکلی، دیکاپریو که برای دریافت جایزه دستاورد نخل صحرا (Desert Palm Achievement Award) انتخاب شده بود، نتوانست خود را به کالیفرنیا برساند. سخنگوی جشنواره اعلام کرد که «اختلالات پیشبینینشده در سفر و محدودیتهای حریم هوایی» دلیل این اتفاق بوده است.
ماجرا از این قرار است که حملات هوایی ایالات متحده به ونزوئلا به دستور دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا در ساعات اولیه سوم ژانویه ۲۰۲۶ و دستگیری نیکلاس مادورو، باعث ایجاد وضعیت اضطراری و توقف پروازها در بخشهایی از حریم هوایی کالیفرنیا شد. دیکاپریو که تعطیلات سال نو را در سواحل سنت بارتز به همراه جف بزوس و لورن سانچز میگذراند، عملا در این جزیره لوکس گرفتار شد و نتوانست جت شخصی خود را به سمت مراسم به پرواز درآورد.
با این حال، این بازیگر ۵۱ ساله اجازه نداد که سیاست کاملا صدای هنر را خاموش کند. او در یک پیام ویدئویی ضبط شده که توسط همبازیهایش در فیلم «یک نبرد پس از دیگری» (One Battle After Another) پخش شد، جایزهاش را پذیرفت. نکتهی جالب و تحلیلی ماجرا، تاکید او بر واژه «سینما» در برابر «محتوا» بود. دیکاپریو در این پیام گفت:
«کاش آنجا بودم تا با همه شما جشن بگیرم. فیلمها هنوز هم باید با هم و در یک سالن تئاتر تجربه شوند. در حال حاضر، این باور بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. فیلمهای اورجینال سختتر ساخته میشوند و محافظت از آنها دشوارتر است. اما فیلمها هنوز اهمیت دارند؛ نه بهعنوان محتوا، بلکه بهعنوان سینما. داستانهایی که توسط انسانها ساخته شدهاند تا در یک اتاق تاریک و در یک تجربه جمعی به اشتراک گذاشته شوند.»
این جملات، فراتر از یک تشکر ساده، کنایهای هوشمندانه به عصر استریمینگ و تقلیل یافتن هنر هفتم به «محتوای مصرفی» بود. حتی در غیاب فیزیکیاش، دیکاپریو توانست بحثی جدی را درباره ماهیت سینما زنده نگه دارد. البته مراسم بدون حضور او هم خالی از ستاره نبود. تیموتی شالامی جایزه اسپاتلایت را به خانه برد و کیت هادسون و مایکل بی. جردن جوایز آیکون را دریافت کردند.
اما شاید شیرینترین لحظه در غیاب لئو، زمانی رقم خورد که آماندا سایفرد هنگام دریافت جایزهاش گفت: «میخواهم از لئو تشکر کنم که الهامبخش من برای بازیگر شدن بود. عجیب است... انگار دارم این جایزه را با او شریک میشوم.» در نهایت، شب پالم اسپرینگز به ما یادآوری کرد که حتی بزرگترین ستارههای جهان هم نمیتوانند از لرزههای تصمیمات سیاسی در امان باشند، اما جادوی «اتاق تاریک» سینما، حتی از راه دور، همچنان زنده است.
به نظر شما آیا پیام دی کاپریو درباره تفاوت «سینما» و «محتوا» در دنیای امروز هنوز خریدار دارد؟ دیدگاه خود را برای ما بنویسید.