از «ناجی‌هنر» تا شهرام حقیقت‌دوست | «برتا» زیر ذره‌بین

به گزارش فیلمزی، سریال «بِرِتا؛ داستان یک اسلحه» در ۱۸ قسمت به کارگردانی امیرحسین ترابی و تهیه‌کنندگی کامران حجازی تولید شده و تاکنون ۱۵ قسمت آن منتشر شده است.

امیرحسین ترابی، کارگردان این سریال، در گفت‌وگو با فیلمزی از علاقه‌ خود به ساخت آثار پلیسی–جنایی، چالش‌های تولید در این ژانر و میزان استقبال مخاطبان از این سریال سخن گفت.

او با اشاره به بازخوردهایی که دریافت کرده، توضیح داد: اطلاعات من بیشتر بر اساس آمار میدانی است و دسترسی دقیقی به آمار پلتفرم ندارم. ضمن اینکه این سریال از آثاری بود که تبلیغات مناسبی برای آن انجام نشد.

ترابی ادامه داد: به همین دلیل، بازخوردهای فضای مجازی، به‌ویژه کامنت‌ها برای من اهمیت داشت. نتیجه این بود که یا واکنش‌ها مثبت بود یا مخاطبان می‌گفتند که اصلا از پخش چنین سریالی خبر نداشتند.

به گفته او، نبود تبلیغات باعث از دست رفتن بخشی از مخاطب شد، اما در ادامه، دیده‌شدن سریال از طریق توصیه‌ مخاطبان به یکدیگر و بازخوردهایی که از بازیگران دریافت کرده، نشان داد «برتا» مخاطب خود را پیدا کرده است.

این کارگردان که پیش‌تر تجربه ساخت سریال پلیسی–جنایی «خون‌سرد» را در کارنامه دارد، درباره شروع مستندگونه داستان گفت: از ابتدا تصمیم داشتیم روایت با فضایی نزدیک به واقعیت آغاز شود، جایی که مخاطب وارد یک قبرستان و مواجهه با عزاداران می‌شود. این فضا به شکل هدفمند برای ایجاد همذات‌پنداری طراحی شد تا مخاطب به‌تدریج به هسته اصلی داستان، یعنی انتقام، برسد.

او تاکید کرد این مسیر از مرحله نگارش فیلمنامه و بازنویسی‌های متعدد شکل گرفته و تلاش شده در طول روایت، به پرسش‌های ذهنی مخاطب پاسخ داده شود.

ترابی درباره انتخاب شهرام حقیقت‌دوست برای بازی در نقش پلیس داستان نیز گفت: تجربه همکاری ما از سریال «خون‌سرد» شکل گرفت و با توجه به تعامل حرفه‌ای، حضور او در «برتا» انتخاب اول و آخر من بود.

به گفته او، حقیقت‌دوست در «برتا» نقش پلیسی را بازی می‌کند که اغلب در سکوت و انزوا به سر می‌برد، نقشی متفاوت با کاراکتر دیالوگ‌محور او در «خون‌سرد».

کارگردان «برتا» همچنین از بازی سایر بازیگران از جمله مهراوه شریفی‌نیا و مهدی حسینی‌نیا تمجید کرد و گفت: بازیگران با دقت و حرفه‌ای انتخاب شدند. برای مثال، مهدی حسینی‌نیا با وجود گریم بسیار سنگین، نقشی منحصربه‌فرد ارائه داد. تلاش کردیم بازیگرانی را انتخاب کنیم که از نظر ذهنی به کاراکتر نزدیک باشند.

ترابی در ادامه درباره علاقه‌اش به ژانر پلیسی–جنایی توضیح داد: این ژانر همیشه برای من جذاب بوده و از نظر قصه‌گویی و روایت سینمایی، همواره مورد توجه مخاطبان قرار داشته است.

او در عین حال تأکید کرد تولید چنین آثاری دشوار است: این ژانر نیازمند جزئیات دقیق، موقعیت‌های خاص و زمان تولید طولانی‌تر نسبت به آثار آپارتمانی است. مسائلی که معمولا در فرآیند تولید نادیده گرفته می‌شوند.

او در پایان با انتقاد از دخالت‌های غیرکارشناسی برخی نهادها گفت: دخالت‌هایی از سوی نهادهایی مانند ناجی‌هنر و نیروی انتظامی، هم تولید را سخت می‌کند و هم پخش را. سانسورهای عجیب به روایت آسیب می‌زند و انرژی عوامل را تحلیل می‌برد. حتی در مقایسه با «ساترا»، «ناجی‌هنر» سخت‌گیری بیشتری داشت. دخالت‌هایی که گاهی هیچ ارتباطی با ماموریت کاری آنها نداشت.