فیلم فراموش شده هیو جکمن همزمان با المپیک زمستانی دوباره ترند شد

در هیاهوی رقابت‌های المپیک زمستانی و پرش‌های نفس‌گیر اسکی، فرصتی بهتر از این برای تماشای دوباره‌ی یک فیلم دلگرم‌کننده و فراموش‌شده پیدا نمی‌شود. فیلم Eddie the Eagle (ادی عقابه) محصول سال ۲۰۱۶ با بازی هیو جکمن و تارون اجرتون، اثری است که روح المپیک را به بهترین شکل ممکن به تصویر می‌کشد. این فیلم داستان واقعی و باورنکردنی مایکل ادواردز را روایت می‌کند؛ یک گچ‌کار بریتانیایی که با اراده‌ای آهنین، به اولین نماینده‌ی کشورش در رشته‌ی پرش اسکی در المپیک زمستانی ۱۹۸۸ تبدیل شد. «ادی عقابه» یک قصه‌ی حال‌خوب‌کن بی‌پرواست که قلب هر بیننده‌ای را گرم می‌کند.

به گزارش فندوم وایر، در بازاری که از فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای اشباع شده و بسیاری از آن‌ها فقط برای جلب توجه در فصل جوایز ساخته می‌شوند، «ادی عقابه» یک استثنای درخشان است. فیلم به جای تمرکز بر کلیشه‌های تکراری یک داستان «از فرش به عرش»، مسیر دیگری را انتخاب می‌کند.

داستان فیلم، سفر مایکل ادواردز را دنبال می‌کند که برای رسیدن به رویای المپیک، با یک مربی آمریکایی سابق به نام برانسون پری (با بازی هیو جکمن) همراه می‌شود. پری که خودش از دنیای ورزش سرخورده شده، با بی‌میلی مربی‌گری ادی را می‌پذیرد. اما شیمی فوق‌العاده‌ی بین اجرتون و جکمن، این زوج نامتعارف را به یکی از به‌یادماندنی‌ترین زوج‌های مربی-شاگرد سینما تبدیل کرده است.

نقطه‌ی قوت اصلی فیلم در پایان‌بندی آن نهفته است. مایکل ادواردز در مسابقات برنده نمی‌شود؛ در واقع، او در جایگاه آخر قرار می‌گیرد. اما فیلم هرگز این نتیجه را یک شکست نشان نمی‌دهد. برای ادی، همین که توانسته رقابت کند و بهترین عملکردش را به نمایش بگذارد، بزرگ‌ترین پیروزی است. خوش‌بینی بی‌پایان او، فیلم را به قصیده‌ای در ستایش تلاش و امید تبدیل می‌کند.

یکی از انتقادهایی که همیشه به فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای وارد می‌شود، عدم وفاداری به واقعیت است. «ادی عقابه» نیز خود را درگیر بازسازی مو‌به‌موی داستان ادی ادواردز نمی‌کند و بسیاری از جزئیات را برای تأثیر دراماتیک تغییر داده است. جالب اینجاست که خود مایکل ادواردز واقعی این موضوع را تأیید کرده است. او در مصاحبه‌ای با گاردین گفت که فیلم از نظر دقت تاریخی شاید فقط ۱۰ درصد به واقعیت نزدیک باشد، اما وقتی نوبت به به تصویر کشیدن «قلب و روح» سفر او می‌رسد، با سربلندی از آزمون بیرون می‌آید. هیو جکمن نیز درباره‌ی جذابیت داستان ادی می‌گوید:

ادی یک جذابیت خاص و فروتنی دلنشینی داشت؛ یک آدم معمولی و خاکی. او نماد واقعی «فقط تلاش کردن» بود. امروز آدم‌ها وایرال می‌شوند چون می‌خواهند وایرال شوند.

در دنیای امروز، همه‌ی ما به کمی از روحیه و خوش‌بینی «ادی عقابه» نیاز داریم. اگر به دنبال یک فیلم ورزشی عالی در این روزها هستید، کمتر فیلمی می‌تواند به اندازه‌ی این داستان الهام‌بخش باشد.

شما این فیلم را دیده‌اید؟ نظرتان درباره داستان الهام‌بخش ادی ادواردز چیست؟