افشاگری از «بلندیهای بادگیر»: وارنر برای نقد مثبت به اینفلوئنسرها پول داد!
موفقیت فیلم «بلندیهای بادگیر» (Wuthering Heights) در گیشه و ثبت افتتاحیه ۳۷.۵ میلیون دلاری، آن هم با وجود نقدهای متوسط منتقدان، حالا معنای دیگری پیدا کرده است. یک گزارش داخلی جنجالی فاش میکند که استودیو برادران وارنر برای تضمین این موفقیت، به بیش از ۲٬۰۰۰ اینفلوئنسر در شبکههای اجتماعی پول داده تا «چیزهای خوب» درباره این فیلم منتشر کنند.
به گزارش ورلد آو ریل، بهنظر میرسد موج واکنشهای اولیه و به شدت مثبتی که همزمان با اولین نمایشهای فیلم شبکههای اجتماعی را فرا گرفت، یک سراب کاملا مهندسیشده بوده است. این گزارش ادعا میکند که این فیلم یکی از «بزرگترین ماشینهای بازاریابی جهانی» را داشته است؛ موجی که در آن حتی یک نفر فیلم را «یک کلاسیک خداگونه» نامید.
این اولین بار نیست که وارنر از این تاکتیک استفاده میکند. آنها برای فیلم موفق «باربی» (Barbie) و چندین عنوان دیگر نیز استراتژی مشابهی را پیاده کردند: اینفلوئنسرها و افرادی که کمتر کسی آنها را میشناسد به اولین نمایشها دعوت میشوند تا با توییتهای مثبت، فضای مجازی را به نفع فیلم تغییر دهند. اما نکته تکاندهندهای که این گزارش فاش میکند، «پرداخت مستقیم پول» به این افراد است.
این استراتژیها اغلب زیر نامهای پرطمطراق و بیمعنی پنهان میشوند. همانطور که یک منتقد با کنایه میگوید: «هیچچیز بهتر از عبارت «فعالسازی بازاریابی تجربی فراگیر» نمیتواند خلاقیت بیباکانه را توصیف کند.»
این ماجرا زنگ خطر را برای آینده نقد فیلم به صدا درآورده است. یک مقاله در گاردین در سال ۲۰۲۳ با عنوان «چه کسی به منتقد فیلم نیاز دارد وقتی استودیوها میتوانند از تعریف اینفلوئنسرها مطمئن باشند؟» به همین موضوع پرداخته بود. وقتی جای منتقدان حرفهای در سالنهای نمایش اولیه با اینفلوئنسرها پر میشود، عملاً صدای تحلیل و بررسی دقیق خفه میشود.
همانطور که یکی از روزنامهنگاران اشاره میکند، این یک استراتژی توهینآمیز است که باعث میشود بسیاری از منتقدان نتوانند فیلم را پیش از اکران عمومی ببینند و نظرشان را به مخاطب منتقل کنند. در چنین شرایطی، گفتمان سینمایی قبل از اکران تحت سلطه افرادی درمیآید که به دنبال حفظ دسترسی و مزایای خود از استودیوها هستند.
سوال اصلی اینجاست: اگر تمام چیزی که مخاطب میشنود، بازاریابی در لباس نقد باشد، فرهنگ سینمایی چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد؟ و چگونه تماشاگران میتوانند نگاهی منتقدانه داشته باشند وقتی تنها با ستایشهای خریداریشده روبرو میشوند؟