دیکاپریو از بزرگترین حسرت دوران حرفهای خود میگوید
به گزارش World of Reel، لئوناردو دیکاپریو فاش کرده است که بزرگترین «چه میشد اگر...» در کارنامهاش، به پل توماس اندرسون و یک فرصت از دست رفته مربوط میشود؛ انتخابی که میتوانست مسیر شغلی او و هالیوود را در اواخر دهه ۹۰ میلادی کاملاً تغییر دهد. دیکاپریو در یک گفتگوی جدید اعتراف کرد که بزرگترین حسرت شغلیاش، رد کردن پیشنهاد بازی در فیلم «بوگی نایتز» (Boogie Nights) در حدود ۳۰ سال پیش است. او در این باره میگوید: «بزرگترین حسرت من بازی نکردن در «بوگی نایتز» است. آن فیلم، اثری عمیق برای نسل من بود. نمیتوانم کسی جز مارک [والبرگ] را در آن نقش تصور کنم. وقتی بالاخره فیلم را دیدم، با خودم گفتم این یک شاهکار است.»
ماجرا از این قرار است که اندرسون پس از دیدن بازی دیکاپریو در فیلم «خاطرات بسکتبال» (۱۹۹۵)، او را برای نقش اصلی «بوگی نایتز» میخواست. با این حال، دیکاپریو پیش از آن برای بازی در «تایتانیک»، حماسه جیمز کامرون که او را به یک فوقستاره جهانی تبدیل کرد، قرارداد بسته بود. او حتی به اندرسون پیشنهاد داد که همبازیاش در «خاطرات بسکتبال»، مارک والبرگ، را برای این نقش انتخاب کند.
حالا و در سال ۲۰۲۵، دیکاپریو و اندرسون سرانجام در فیلم «یک نبرد پس از دیگری» (One Battle After Another) با هم همکاری کردهاند. دیکاپریو که دلیل اصلی حضورش در این پروژه را علاقه دیرینهاش برای همکاری با اندرسون عنوان میکند، در این فیلم نقش یک انقلابی سابقهدار را بازی میکند که تلاش دارد گذشتهاش را پاک کرده و از دختر نوجوانش محافظت کند.
در بخش دیگری از این گفتگوی جذاب، دیکاپریو به ندرت درباره بازبینی آثار گذشتهاش صحبت میکند و فاش میسازد که فیلم «هوانورد» (The Aviator) ساخته مارتین اسکورسیزی را بیش از دیگر فیلمهایش تماشا کرده است. او دلیل این موضوع را حس نوستالژیک و ویژهای میداند که به آن فیلم دارد، زیرا برای اولین بار حس میکرد به عنوان یک بازیگر، بخشی جداییناپذیر از کل فرآیند تولید است و مسئولیتی فراتر از ایفای نقش دارد.