پس از ساخت ۳۰ فیلم ریدلی اسکات سرانجام اسکار میگیرد
ریدلی اسکات، فیلمساز سرشناس بریتانیایی که در طول بیش از ۵۰ سال فعالیت حرفهای خود ۳۰ فیلم ساخته، سرانجام قرار است از سوی آکادمی علوم و هنرهای سینمایی مورد تقدیر قرار بگیرد؛ هرچند نه برای یک فیلم مشخص، بلکه برای تمام کارنامهاش. با این حال، این تقدیر هنوز همان چیزی نیست که او سالها در حسرتش بوده است: یک اسکار رقابتی در بخش کارگردانی.
بهگزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، اعلام شده است که اسکات، در کنار گلن کلوز، بازیگری که هشت بار نامزد دریافت جایزه بازیگری اسکار شده اما هرگز برنده نشده است، در مراسم امسال جوایز فرمانداران در ماه نوامبر (آبان)، اسکار افتخاری دریافت خواهند کرد. این خبر در حالی منتشر شده که اسکات در تمام این سالها برای کارگردانی فیلمهایش، از جمله دو اثر بسیار تحسینشدهاش، هرگز اسکار نبرده است.
اسکات حتی برای دو فیلمی که از آنها بیشتر تمجید شده، یعنی «بیگانه» و «بلید رانر»، نامزد اسکار کارگردانی هم نشد؛ موضوعی که شاید تا حدی قابل درک باشد، چون هر دو فیلم هنگام اکران اولیه با نقدهای درخشانی روبهرو نشدند. با وجود این، اکنون آکادمی او را نه برای یک اثر، بلکه برای مجموعه فعالیتهایش شایسته تقدیر دانسته است؛ تقدیری که البته بعید است همان احساسی را برای او داشته باشد که یک اسکار رسمی در رقابتهای سالانه میداشت.
نزدیکترین لحظه اسکات به لمس تندیس طلایی در سال ۲۰۰۱ رقم خورد؛ زمانی که «گلادیاتور» جایزه بهترین فیلم را برد، اما او در رقابت بهترین کارگردانی مغلوب استیون سودربرگ برای «ترافیک» شد. دو دهه بعد، هنوز هم این پرسش مطرح است که آیا آن پیروزی حق سودربرگ بود یا نه؛ نویسنده گزارش شخصاً باور دارد که چنین بوده است، زیرا «ترافیک» همچنان یکی از دستاوردهای شاخص سودربرگ به شمار میرود.
سال بعد، اسکات بار دیگر نامزد بهترین کارگردانی شد؛ این بار برای فیلم جنگی و پرتنش «سقوط شاهین سیاه» اما در نهایت ران هاوارد برای «ذهن زیبا» برنده شد. بعدها، در سال ۲۰۱۵، او حتی برای «مریخی» نیز از نامزدی بازماند؛ فیلمی که آخرین باری هم بود که یکی از آثار اسکات در بخش بهترین فیلم نامزد شد.
در سالهای اخیر، دنزل واشنگتن بارها از اینکه اسکات هنوز اسکار ندارد انتقاد کرده و آشکارا خواسته بود آکادمی این کمتوجهی را جبران کند. واشنگتن چند سال پیش به هالیوود ریپورتر گفته بود که نداشتن اسکار برای اسکات «معنی نمیدهد» و این وضعیت را «تقریبا جنایتکارانه» توصیف کرده بود. او در گفتوگویی دیگر با بیبیسی رادیو یک پا را فراتر گذاشت و گفت اینکه اسکات اسکار ندارد، نشانه آن است که آکادمی در انجام «کارش» برای شناسایی استعدادها کوتاهی کرده است.
واشنگتن در همان مصاحبه با لحنی صریح پرسید: «چطور میشود به کسی گفت این مرد چطور هنوز یک جایزه آکادمی ندارد؟ کارتان را انجام دهید. یعنی واقعا، دیگر.»
خود اسکات ۸۷ ساله نیز هرگز این موضوع را پنهان نکرده و با همان صراحت همیشگی دربارهاش حرف زده است. او در گفتوگویی با نیویورکر وقتی این بحث مطرح شد، پاسخ کوتاهی داد و گفت: «میدانید، من هنوز اسکار نگرفتهام. و اگر روزی بگیرم، میگویم: «بالاخره وقتش رسیده بود!»»
اکنون، با اعلام نام او برای دریافت اسکار افتخاری در کنار گلن کلوز، آکادمی سرانجام به یکی از مهمترین چهرههای تاریخ سینما ادای احترام میکند؛ هرچند برای اسکاتی که سالهاست در انتظار یک اسکار واقعیِ رقابتی مانده، این جایزه بیشتر شبیه اعترافی دیرهنگام به بزرگی کارنامهاش است تا جبران کامل آنچه هرگز به دست نیاورده است.
شما درباره این تقدیر دیرهنگام از ریدلی اسکات چه فکر میکنید؟