دگرگونی تام کروز در Digger توجه اسکار را جلب کرد

کمپین اسکار برای تام کروز رسما آغاز شده است؛ بازیگری که بسیاری باور دارند سال‌ها پیش، به‌ویژه برای «مگنولیا»، باید مجسمه طلایی را برده باشد و حالا با پشتوانه یک کمپین عظیم از سوی وارنر برادرز به‌دنبال نخستین اسکار رقابتی خود است. کروز که هنوز هم یکی از آخرین ستاره‌های بزرگ سینما در نظر گرفته می‌شود، این‌بار بیش از هر زمان دیگری به هدف نزدیک شده است؛ هدفی که برای او سال‌هاست به تعویق افتاده است.

به‌گزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، این هفته تیزری سه‌دقیقه‌ای برای «دیگر» منتشر شد، اما نزدیک به دو دقیقه و نیم از آن هیچ تصویر واقعی از خود فیلم نداشت و عملا به مونتاژی از بهترین لحظات کارنامه تام کروز تبدیل شده بود؛ مونتاژی که به‌نظر می‌رسید بیش از آنکه معرفی فیلم باشد، زمینه‌سازی برای یک کارزار جوایز است. در واقع، کمپین از همین حالا در حال اوج گرفتن است و بسیاری از دوستان بازیگری و کارگردانی او که در ادامه به آنان اشاره شده یکی‌یکی از راه می‌رسند، در ستایش او سخن می‌گویند، هیاهو را بیشتر می‌کنند و روایتی می‌سازند که تا پاییز تقریبا گریزناپذیر خواهد شد: وقت آن رسیده که تام کروز اسکارش را بگیرد.

رای‌دهندگان اسکار معمولا به اجراهای دگرگون‌کننده و چهره‌پردازی‌های دور از ظاهر معمول بازیگر علاقه نشان می‌دهند و دگرگونی تام کروز در «حفار» دقیقا روی همین نقطه دست می‌گذارد. گریم پیری، بینی مصنوعی، شکم برجسته، موهای شانه‌خورده به یک سمت و لهجه بسیار غلیظ جنوبی، از جمله عناصری هستند که احتمالا در گفت‌وگوهای مربوط به این فیلم بارها تکرار خواهند شد.

با وجود چهار نامزدی اسکار سه نامزدی برای بازی در «متولد چهارم جولای»، «جری مگوایر» و «مگنولیا» کروز هنوز هیچ برد رقابتی‌ای به دست نیاورده است. با این حال او همچنان با سرعتی خستگی‌ناپذیر کار می‌کند و «دیگر» شاید بهترین شانسی باشد که او در بیش از ۲۵ سال گذشته برای بردن اسکار داشته است. در نگاه بسیاری، این فیلم می‌تواند نقطه عطفی باشد که بالاخره توازن را به نفع او تغییر دهد.

اگر نقش دنیل دی لوییس در «پای چپ من» نبود، احتمال زیادی داشت که کروز در سال ۱۹۹۰ برای فیلم «متولد چهارم ژوئیه» ساخته اولیور استون اسکار را ببرد؛ اجرایی بی‌پروا و تعیین‌کننده در نقش ران کوویک، کهنه‌سرباز سرخورده ویتنام که فروپاشی جسمی و روانی‌اش را نمی‌شد نادیده گرفت. آن نقش یکی از همان اجراهایی بود که مسیر حرفه‌ای یک بازیگر را برای همیشه تعریف می‌کند و بسیاری هنوز آن را از تلخ‌ترین و تاثیرگذارترین لحظات کارنامه کروز می‌دانند.

او به‌طور کامل و بی‌تردید باید برای «مگنولیا» برنده می‌شد. کروز در نقش فرانک تی. جی. مک‌کی همه تصورات قبلی درباره شخصیت پرده‌ای خود را کنار گذاشت؛ اجرایی خام، انفجاری و در بالاترین مرتبه هنر او. او در قالب یک استادِ الگوی مردانه با دهانی تند و روحی در حال فروپاشی ظاهر شد؛ حضوری که تماشای آن شبیه نگاه کردن به یک بمب ساعتی بود و به‌زعم بسیاری، بهترین بازی او تا امروز باقی مانده است.

از نگاه برخی منتقدان، او حتی باید برای «کالترال» هم نامزد می‌شد؛ جایی که یک آدم‌کش را به شخصیتی شیک، سرد و هراس‌انگیز تبدیل کرد. و درباره «تروپیک تاندِر» هم کافی است گفت که نبوغ کمدی لس گرُسمَن آن‌قدر غافلگیرکننده بود که تقریبا فراموش می‌کردیم پشت آن همه گریم، خود کروز ایستاده است. این یادآوری‌ها بخشی از همان روایتی هستند که اکنون در آستانه فصل جوایز، دوباره برای او ساخته و تقویت می‌شود.

از نظر فنی، کروز پیش‌تر هم یک اسکار دارد، اما از نوع افتخاری آن؛ جایزه‌ای که سال گذشته در مراسمی به او اهدا شد. کارگردان فیلم «دیگر»، آلخاندرو گونسالس اینیاریتو، آن تندیس را به او تقدیم کرد و در معرفی‌اش گفت: «این شاید نخستین اسکار او باشد، اما از آنچه من دیده‌ام و تجربه کرده‌ام، آخرین نخواهد بود.» شاید حق با او باشد؛ به‌ویژه حالا که کارزار واقعی برای نخستین اسکار رقابتی تام کروز تازه شروع شده است.

شما فکر می‌کنید تام کروز بالاخره اسکار رقابتی می‌گیرد؟