کریستوفر نولان محدودیت ۱۰ فیلمی تارانتینو را خطرناک دانست
کریستوفر نولان، کارگردان سرشناس سینما، محدودیت خودخواستهی کوئنتین تارانتینو برای ساخت فقط ۱۰ فیلم و سپس کنارهگیری را تصمیمی خطرناک توصیف کرد و گفت چنین مرزی را برای خودش قابل درک نمیداند.
بهگزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، نولان در گفتوگو با این رسانه دربارهی قانون مشهور تارانتینو نظر داد و صراحتا اعلام کرد که نمیفهمد چرا یک فیلمساز باید چنین محدودیت سنگینی را بر خودش تحمیل کند. او در عین حال تأکید کرد که برای انتخابهای تارانتینو احترام زیادی قائل است، اما امیدوار است او هرگز به این تصمیم پایبند نماند.
نولان در توضیح نگاه شخصی خود، گفت: «فکر میکنم نگاه کردن به موضوع با این دقت و جزئیات، خطرناک است. منظورم این است که کوئنتین دلایل خودش را دارد و من برای آن دلایل احترام بسیار زیادی قائلم. اما امیدوارم به آنها وفادار نماند.»
نولان سپس توضیح داد که خودش هر فیلم را طوری میسازد که انگار آخرین فیلم زندگی حرفهایاش خواهد بود و حتی باور دارد روزی این پیشبینی درست از آب درخواهد آمد. او گفت هر بار میخواهد همهچیز را در پروژهی پیشرو بگذارد و هیچوقت به این فکر نمیکند که بخشی از ایدهها را برای فیلم بعدی کنار بگذارد. به گفتهی او، هر فیلم باید همهچیز باشد و او نمیخواهد ذهنش به سمت نگهداشتن ایدهها برای آینده برود.
بحث دربارهی قانون «۱۰ فیلم و سپس بازنشستگی» تارانتینو در میان چند چهرهی مهم سینما هم بالا گرفته و واکنشها در اغلب موارد به این جمعبندی رسیدهاند که یک فیلمساز تا زمانی که میل و توان دارد باید به کار ادامه دهد. بسیاری از این اظهارنظرها، محدود کردن مسیر خلاقه به یک عدد ثابت را تصمیمی غیرعادی میدانند و از نگاه برخی، چنین رویکردی بیشتر به خودداری از تجربههای تازه شباهت دارد تا برنامهریزی هنری.
مارتین اسکورسیزی هم از جمله کسانی است که با این فلسفه همراه نیست. او در پاسخ به نگرانی تارانتینو دربارهی افت کیفیت در سالهای پایانی کارنامه، گفت نمیتواند با ایدهی متوقف شدن ارتباط برقرار کند، چون هنوز با کنجکاوی و میل به کشف روایتهای تازه پیش میرود. اسکورسیزی همچنین یادآور شد که سینما همچنان امکانهای تازهای پیش روی سازندگانش میگذارد و خودش از این نظر با تارانتینو «بهگونهای دیگر ساخته شده» است.
دیدگاه اسکورسیزی در عمل هم روشن است، او در دههی هشتاد زندگیاش همچنان به فیلمسازی ادامه داده و آثاری مانند «ایرلندنشین» و «قاتلان ماه گل» را ساخته است. همین مسیر نشان میدهد که از نگاه او، اگر انگیزهی خلاقه هنوز زنده باشد، دلیلی برای توقف وجود ندارد و ادامه دادن میتواند بخشی طبیعی از عمر حرفهای یک کارگردان باشد.
پل توماس اندروسن هم واکنشی تندتر و صریحتر نشان داد و گفت خودش هرگز نمیتوانست چنین چیزی را بپذیرد. او با تردید پرسید چگونه ممکن است تارانتینو بتواند به عددی ثابت برای فیلمهایش متعهد بماند و حتی افزود که نمیفهمد او چطور میتواند در حالی که چنین حرفی میزند، همچنان خودش را جدی بگیرد. این واکنش، شکاف میان نگاه انعطافپذیر برخی فیلمسازان و رویکرد عدد محور تارانتینو را پررنگتر کرد.
تارانتینو میخواهد فیلمشناسیاش کامل یا به تعبیر خودش «بدون یک لغزش» باشد، اما او فقط ۶۳ سال دارد و منتقدان این هدفگذاری را دور از منطق میدانند. تجربهی تاریخ سینما هم به سود چنین استدلالی نیست، برخی از بهترین آثار فیلمسازان بزرگ در دهههای پایانی عمرشان ساخته شدهاند. آکیرا کوروساوا «ران» را در ۷۵ سالگی کارگردانی کرد، روبر برسون «لَرزندگی» را در ۸۲ سالگی ساخت و اسکورسیزی هم «گرگ والاستریت» را در ۷۱ سالگی جلوی دوربین برد؛ به همین دلیل، از نگاه منتقدان، استدلال تارانتینو اصلا معنای محکمی ندارد.