فیلم Ink دنی بویل جشنواره ونیز را افتتاح می‌کند

پنج‌شنبه 25 تیر 1405 - 19:45
مطالعه 2 دقیقه
فیلم Ink دنی بویل
فیلم Ink دنی بویل در سوم سپتامبر جشنواره‌ی ونیز ۸۳ را افتتاح می‌کند و در بخش مسابقه هم نمایش دارد.

فیلم Ink ساخته‌ دنی بویل قرار است در سوم سپتامبر (۱۲ شهریور)، جشنواره‌ی فیلم ونیز را در دوره‌ی هشتادوسوم افتتاح کند. این فیلم همچنین در بخش مسابقه نمایش داده می‌شود؛ اتفاقی که برای کسانی که تصور می‌کردند امسال جشنواره از عناوین بزرگ خالی می‌ماند، تا حدی خیال‌انگیز به‌نظر می‌رسد.

به‌گزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، موج پاییزی جشنواره‌ها کم‌کم نزدیک می‌شود و قرار است امروز هم از جشنواره‌ی فیلم نیویورک خبر مهمی منتشر شود. در همین حال، آغاز رسمی فصل اکران جشنواره‌ای از صبح امروز با یکی از مهم‌ترین سکوی پرتاب‌های اروپایی خبرساز شد و نام اینگ در صدر توجه‌ها نشست.

Ink بیوگرافی روپرت مرداک به کارگردانی دنی بویل است و جک اوکانل، گای پیرس و کلر فوی در آن بازی می‌کنند. این فیلم هنوز پخش‌کننده‌ی آمریکایی خود را نهایی نکرده و پیش‌تر برای اکران در سال ۲۰۲۷ هدف‌گذاری شده بود؛ موضوعی که استودیوکَنال در کامیک‌کان مطرح کرده بود. اقتباس فیلم را نمایشنامه‌نویس تحسین‌شده، جیمز گراهام، بر پایه‌ی نمایش صحنه‌ای خودش انجام داده و داستان بر خیزش برق‌آسای امپراتوری رسانه‌ای روپرت مرداک متمرکز است.

گای پیرس در نقش غول رسانه‌ای روپرت مرداک ظاهر می‌شود. جک اوکانل نقش لاری لمب، سردبیر پیشین روزنامه‌ی سان را برعهده دارد. کلر فوی نیز قرار است یک سردبیر جاه‌طلب و همکار لمب در سان را بازی کند. دنی بویل درباره‌ی فیلم گفت: «۱۹۶۹، سالی که نخستین‌بار روی ماه قدم گذاشتیم، و سالی که روپرت مرداک و لاری لمب روزنامه‌ای را راه انداختند که قرار بود جهان را بسیار بیشتر دگرگون کند. مدت‌ها پیش از فاکس‌نیوز، کلیک‌بیت و تروث‌سوشال، و دهه‌ها پیش از توییتر، فیس‌بوک، گوگل و آنلی‌فنز، این دو مرد یک روزنامه‌ی عامه‌پسند تازه ساختند که برخلاف همه‌ی موانع، به پرفروش‌ترین روزنامه‌ی جهان تبدیل شد. جسور، بی‌پرده و بی‌باک: سان شگفت‌انگیز، جریان اصلی را به چالش کشید و جهان ما را برای عصر مدرن بازآفرینی کرد. فیلمنامه‌ای از جیمز گراهام که احساس کردم برای ساختنش ناگزیر و مفتخرم.»

دنی بویل در پی دریافت نقدهای بسیار خوب ۲۸ سال بعد در تابستان ۲۰۲۵، با اینگ ظاهرا به سراغ نوعی از آثار برگشتنی می‌رود که شانس بیشتری برای فصل جوایز دارند. کارنامه‌ی سی‌ساله‌ی او هم شامل فیلم‌هایی مانند ۲۸ روز بعد، ترین‌اسپاتینگ، ۱۲۷ ساعت و میلیونر زاغه‌نشین می‌شود.

در مورد ونیز، جردن رویمی می‌گوید چند عنوان بزرگ امسال در جشنواره حضور دارند؛ از جمله جک آو اسپیدز به کارگردانی جوئل کوئن، کلیف بوث ساخته‌ دیوید فینچر، شبکه‌ اجتماعی از آرون سورکین، بهیموث! از تونی گیلروی و حفار از الخاندرو گونسالس اینیاریتو. گفته می‌شود این فقط بخشی از وضعیت جدید است و «سیاست‌های استودیوها، همان سیاست‌هایی که برای کن هم وجود دارد، جشنواره‌های اروپایی را دیگر مقصدی جذاب برای فیلم‌های آمریکایی نمی‌دانند».

چرا این جشنواره‌ها دیگر آن‌قدر جذاب نیستند؟ همین منبع توضیح می‌دهد که «استودیوها نمی‌توانند نقدها را کنترل کنند» وقتی فیلمی در کن یا ونیز رونمایی می‌شود و «کنترل این روند در جشنواره‌های آمریکای شمالی بسیار آسان‌تر است».

نظرات