پایان فیلم World War Z را خالق لاست در دقیقه نود تغییر داد
فیلم World War Z (جنگ جهانی زد) محصول سال ۲۰۱۳ شاید در ظاهر یک بلاکباستر تابستانی با بازی برد پیت بود، اما ریشههایش به یک رمان ترسناک ۲۰۰۶ از مکس بروکس برمیگردد. عنوان کامل کتاب ورلد وار زد: تاریخ شفاهی جنگ زامبیها است و ساختار آن بیشتر به یک گزارش سازمان ملل از آخرالزمان زامبیها شباهت دارد تا یک روایت خطی معمولی. بروکس در این رمان، تنها به بقا در برابر گلههای زامبیخوار نپرداخت و اثرش پیامدهای فاجعهبار شیوع را برای افراد، صنعت و حتی سیاست بینالملل هم باز کرد.
فیلمزی و به نقل از کولایدر، مارک فورستر در اقتباس سینمایی تا حد زیادی از سبک چندصدایی و گستردهی کتاب فاصله گرفت و تصمیم گرفت نسخهی فیلم را بر یک قهرمان متمرکز کند. ترکیب نگاه سنتیتر فورستر با جهان وسیع بروکس، نوع تازهای از فیلم زامبی را ساخت که همزمان کارکرد یک فیلم فاجعهمحور جهانگرد را هم داشت. با این حال، رسیدن به این نقطه آسان نبود و تولید فیلم به بازفیلمبرداریهای دقیقهنودی و بازنویسی کامل پردهی پایانی نیاز پیدا کرد، آن هم پس از آنکه بخشهایی از فیلم پیشتر فیلمبرداری شده بود.
بازفیلمبرداری در بلاکباسترهای بزرگ موضوع عجیبی نیست، اما معمولا چنین بخش بزرگی از فیلم را دربرنمیگیرد. یک گزارش مفصل در سال ۲۰۱۳ دربارهی مشکلات تولید، به نقل از یکی از افراد درگیر در پروژه نوشت: «برد داشت میگفت، باید پردهی سوم را حل کنید حتی بعد از آغاز فیلمبرداری». هیچکدام از افراد حاضر در پروژه از نسخهی اولیه راضی نبودند و باور داشتند فیلم آنقدر از منبع الهامش دور شده که به فردی تازه نیاز دارد؛ کسی که بدون بارِ تاریخچهی تولید، بتواند آن را دوباره بررسی و بازنویسی کند.
فردی که پیت تصور میکرد بهترین گزینه برای حل این بحران است، دیمون لیندلوف بود؛ خالق مشترک لاست که در دهه ۲۰۱۰ به یکی از پرتقاضاترین نویسندگان بلاکباسترهای هالیوود و در عین حال یکی از بحثبرانگیزترین چهرهها تبدیل شد.
وقتی فیلم در سال ۲۰۱۱ تولید را به پایان رساند، تعادلش را از دست داده بود. همان گزارش از ماجراهای پشت صحنه به رسواییهایی مثل عبور فیلم از بودجهی پیشبینیشده و ارسال محمولهای از سلاحهایی که بهدرستی نگهداری نشده بودند برای صحنهی نبرد نهایی در بوداپست اشاره میکرد. در آن مقطع، چند تهیهکننده از جمله پیت که از ابتدا حق اقتباس رمان بروکس را خریده بودند، نگران بودند که آیا فیلم اصلا کار میکند یا نه. پیت مستقیما با لیندلوف تماس گرفت.
برای پیت، سراغ لیندلوف رفتن کلید پیدا کردن قلب یک نمایش عظیم و سنگین بود. از نگاه او، «جنبهی ژئوپلیتیک» کتاب از بین رفته بود و فیلم باید دوباره آن لایه را پیدا میکرد. طبق گزارش ونیتی فِر، لیندلوف چند پیشنهاد مطرح کرد؛ از جمله گزینهای که حذف ۱۲ دقیقه از نسخهی نهایی و فیلمبرداری ۳۰ تا ۴۰ دقیقهی اضافه را دربرمیگرفت. لیندلوف به مجله گفت: «فکر نمیکردم کسی بگوید، بیایید همهچیز را دور بریزیم و چیز دیگری را امتحان کنیم». با این حال، وقتی پاسخ مثبت شنید، شگفتزده شد.
مهمترین نقش لیندلوف در بازطراحی نقطهی اوج فیلم شکل گرفت. در نسخهی اولیه، جری پس از سفر از فیلادلفیا به چندین کشور مختلف در سراسر جهان، قرار بود وارد مسکو شود و به نبردی بین هزاران زامبی و غیرنظامیان بردهشده بپیوندد. پس از چند هفته فیلمبرداری، این سکانس کامل شده بود، اما پیت حس میکرد روح فیلم را حمل نمیکند؛ نه شخصیت، نه پیامدهای جهانی و نه ایدهی درمان را. آوردن لیندلوف، که همکارش در لاست درو گدارد را هم با خود به پروژه آورد، به این معنا بود که پردهی سوم از نو نوشته شود و فیلم بتواند با ضربآهنگی پرتعلیقتر به پایان برسد.
در نسخهی تازه، جری میفهمد زامبیها چگونه کار میکنند و تا اعماق آزمایشگاه سازمان جهانی بهداشت که مملو از زامبی شده، پایین میرود. برای فیلمی پر از صحنههای اکشن بزرگ، همین لحظه بیش از همه برجسته میشود و حتی روح گمشدهی رمان مکس بروکس را تا حد زیادی بازمیگرداند. بخش بزرگی از این پایان فراموشنشدنی، از لیندلوف آمد و همین بازنویسی دقیقهنودی بود که ورلد وار زد را از یک پروژهی آشفته به فیلمی با پایانی ماندگار رساند.