مگی جیلنهال، رئیس هیئت داوران جشنواره فیلم ونیز، فاش کرد که در جریان ساخت فیلم کوتاه Flesh Impact تلاش کرد تا با کمک هوش مصنوعی، چهرهی داکوتا جانسون را به مرلین مونرو تبدیل کند، اما در نهایت این فناوری را به دلیل از بین بردن روح و حس انسانی اجرا کنار گذاشت. این فیلم کوتاه روایتی از زندگی ۱۰۰ سالگی این ستارهی کلاسیک سینما را همراه با بازگشت به دوران ۳۰ سالگی او به تصویر میکشد.
بهگزارش فیلمزی و به نقل از ورایتی، جیلنهال در نشستی تخصصی با حضور هنرمندانی چون الکساندر دسپلا، لی دنیلز و لورنزو میلی توضیح داد که سفارشدهندگان پروژه خواستار بهرهگیری از مدلهای دارای مجوز و آموزشدیده بر اساس فیلمهای این بازیگر قدیمی بودند.
مگی جیلنهال، کارگردان و بازیگر سینما، گفت:
«ایده این بود که مدل را روی چهرهی او آموزش دهیم و سپس صورتش را روی صورت داکوتا قرار دهیم. ما تلاش زیادی کردیم، اما در نهایت آن را دور انداختم؛ زیرا آنچه از طریق بازی داکوتا در نقش مرلین مونرو منتقل میشد، بسیار تاثیرگذارتر، انسانیتر و زندهتر بود. این روش اساسا جواب نداد. تمام دلایلی که در وهلهی اول به خاطر آنها تصمیم به ساخت این پروژه گرفته بودیم، در نسخهی هوش مصنوعی از بین رفتند.»
کارگردان این فیلم با اشاره به دغدغهها و چالشهای زیستمحیطی ناشی از ساخت دیتاسنترها در جنوب ممفیس، هشدارهای جفری هینتون، چهره ملقب به پدرخواندهی هوش مصنوعی، را یادآوری کرد. این کارگردان به دیدگاه و راهکار پیشنهادی هینتون پرداخت؛ رویکردی که مطرح میکند برای ممکن ساختن مهار و کنترل سیستمها و موجوداتی که سطح هوشمندی بالاتری پیدا میکنند، ضروری است فرآیند برنامهریزی و طراحی این فناوریها با الهام از غریزهی مادری صورت گیرد تا امکان نظارت و هدایت آنها همچنان حفظ شود.
جیلنهال همچنین استدلالهای مربوط به دموکراتیزه شدن سینما را غیرواقعی خواند و به جنبههای مالی اشاره کرد.
مگی جیلنهال، رئیس هیئت داوران جشنواره ونیز، گفت:
«به من گفتند بهزودی هزینهی ۴۰ میلیون دلاری یک فیلم در صورت استفاده از هوش مصنوعی به ۴ میلیون دلار و شاید در نهایت به ۴۰ هزار دلار تبدیل میشود؛ چیزی که از آن بهعنوان دموکراتیزه کردن یا ایجاد فرصت برای افراد دیگر یاد میشود. اما نکته اینجاست که اگر بتوان یک فیلم تجاری به اندازهی کافی خوب را با ۴۰ هزار دلار یا حتی ۴ میلیون دلار ساخت، چه کسی ۱۰ میلیون دلار برای ساخت فیلم به شیوهی سنتی به شما میدهد؟ هیچکس. شاید بازار بسیار کوچکی برای آن باقی بماند، اما این موضوع من را نگران میکند.»
به نظر شما آیا هوش مصنوعی میتواند جایگزین هنر زنده و حس واقعی بازیگران در سینما شود یا اصالت هنر کلاسیک حفظ خواهد شد؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.