به گزارش فیلمزی، فیلم سینمایی «اسکورت» به کارگردانی یوسف حاتمیکیا این روزها در حال اکران است.
آنچه در «اسکورت» بیش از هر عنوانی حائز اهمیت است، توجه به این مطلب است که فیلم، فقط نمیخواهد یک قصه پرتنش جادهای تعریف کند.
زیرا جاده در این فیلم تبدیل به مکانی برای شناخت آدمها می شود، آدمهایی که وقتی در موقعیت سخت قرار میگیرند، دیگر خیلی نمیتوانند پشت ظاهر و نقابهایشان پنهان شوند.
حاتمیکیا سراغ یک فضای کمتر دیدهشده رفته و تلاش کرده جهان آدمهایی را نشان بدهد که زندگیشان با جاده، خطر، انتخاب و گاهی اجبار گره خورده است.
برای من، ارزش فیلم بیشتر در همین نگاه است. اینکه آدمها را صرفا خوب و بد نکنیم و اجازه دهیم شرایط، آنها را تعریف کند.
فیلم البته بینقص نیست و در بعضی جاها میشد روی شخصیتها و روابطشان بیشتر مکث کرد. اما چیزی که «اسکورت» را دیدنی میکند، انرژی و ریتم آن و مهمتر از همه، بازیهایش است و در این بخش باید از افشین هاشمی جداگانه حرف زد.
افشین هاشمی از آن بازیگرهایی است که سالها تئاتر و سینما را جدی گرفته و این تجربه بالاخره خودش را در جزئیات بازی نشان داده، او لازم نیست برای اینکه بازی اش دیده شود، صدایش را بالا ببرد یا مدام تأکید کند که «من یک کاراکتر مهم هستم». اتفاقا برعکس، خیلی جاها با یک نگاه، یک مکث یا تغییر کوچک در لحن، اطلاعات بیشتری درباره کاراکتر به ما میدهد.
به نظرم هاشمی در «اسکورت» خیلی هوشمندانه موقعیت و کاراکتر را از آنِ خویش کرده است. یعنی دیگر احساس نمیکنیم داریم یک بازیگر را میبینیم که دارد نقش بازی میکند، کاراکتر را باور میکنیم.
این نکته مهمی است. چون چنین نقشی خیلی راحت میتوانست تبدیل به یک شخصیت تیپیک و آشنا شود. همان آدمی که نمونههایش را بارها در سینمای ایران دیدهایم. اما هاشمی اجازه نمیدهد شخصیت به این سمت برود. به آن زندگی میدهد، گذشته میدهد و حتی سکوت و تنهایی که شاید در فیلمنامه خیلی فریاد نزند، در بازی او دیده میشود.
افشین هاشمی با کولهباری از تجربه در سینما و تئاتر، خیلی بیسروصدا اما دقیق، شخصیت را از روی کاغذ بلند میکند و داخل جهان فیلم می آورد. این همان جایی است که تفاوت بازیگر حرفهای با صرفاا بازی کردن یک نقش خودش را نشان میدهد.
من از بازی او در «اسکورت» بیشتر از هر چیز این را دوست داشتم که اغراق نمیکند. برای باورپذیر شدن، تلاش نمیکند باورپذیر به نظر برسد، فقط شخصیت را زندگی میکند و همین باعث میشود مخاطب خیلی زود با او همراه شود.
«اسکورت» شاید قرار نباشد همه چیز را درباره آدمهایش توضیح بدهد، اما دستکم یک چیز را خوب یادآوری میکند: گاهی در سینما، این آدمها هستند که به یک موقعیت جان میدهند، نه برعکس.
و در این میان، افشین هاشمی یکی از همان آدمهایی است که وقتی از قاب بیرون میرود، حضورش هنوز در فیلم باقی میماند.