به گزارش فیلمزی به نقل از هالیوود ریپورتر، فیلمی که این بار نه توسط یک فیلمساز ایرانی، بلکه به دست لیساندرو آلونسو، یکی از مهمترین چهرههای سینمای مستقل آرژانتین، بازآفرینی میشود.
آلونسو که سالهاست با سینمای مینیمال و تاملمحورش شناخته میشود، ساخت نسخه جدید «طعم گیلاس» را برعهده گرفته است. فیلمی که در سال ۱۳۷۶ برای عباس کیارستمی نخل طلای جشنواره کن را به ارمغان آورد و نام سینمای ایران را در جهان پررنگتر کرد.
در نسخه جدید، واگنر مورا، بازیگر شناختهشده برزیلی، نقش اصلی را بازی میکند. شخصیتی که در فیلم اصلی توسط همایون ارشادی خلق شد. مورا که با بازی در آثاری مانند «مامور مخفی» (The Secret Agent) مورد توجه دوباره سینمای جهان قرار گرفته، برای فیلمبرداری این پروژه در سال ۲۰۲۶ راهی برزیل شده است.
«طعم گیلاس» داستان مردی به نام آقای بدیعی است که در حومه تهران با خودرویش میگردد تا کسی را پیدا کند که پس از مرگ او، پیکرش را به خاک بسپارد.
کیارستمی در این فیلم به جای روایت یک داستان پرحادثه، مخاطب را در سکوت، جاده و گفتوگوهای کوتاه با پرسشهایی درباره زندگی، مرگ و معنای انتخاب روبهرو میکند.
همین رویکرد متفاوت باعث شد «طعم گیلاس» به یکی از نمادهای سینمای هنری جهان تبدیل شود. فیلمی که بیشتر از آنکه پاسخ بدهد، سوال ایجاد میکند.
حالا واگنر مورا قرار است جایگزین همایون ارشادی شود و برداشت تازهای از یکی از بهیادماندنیترین شخصیتهای سینمای ایران ارائه دهد.
انتخاب لیساندرو آلونسو برای این پروژه چندان اتفاقی به نظر نمیرسد. این فیلمساز آرژانتینی در تمام دوران فعالیتش به سینمایی آرام، شخصیتمحور و مبتنی بر فضا و زمان علاقه داشته است، ویژگیهایی که شباهت زیادی به جهان سینمایی کیارستمی دارد.
آلونسو با فیلمهایی مانند «لا لیبرتاد» (La Libertad)، «مردگان» (Los Muertos)، «یائوها» (Jauja) و «یوریکا» (Eureka) شناخته میشود؛ آثاری که معمولا به جای تکیه بر داستانهای پیچیده، روی تنهایی انسان، طبیعت و تجربه زیستن تمرکز میکنند.
او پیشتر نیز از تاثیر سینمای ایران و بهخصوص آثار کیارستمی بر مسیر فیلمسازیاش صحبت کرده بود. حالا ساخت نسخه جدید «طعم گیلاس» فرصتی است تا یک فیلمساز نسل جدید، با زبان سینمایی خودش به سراغ اثری برود که نزدیک به ۳۰ سال پیش ساخته شده است.
بازسازی فیلمهای کلاسیک معمولا با چالش بزرگی همراه است؛ بهخصوص وقتی اثر اصلی جایگاهی فراتر از یک فیلم پیدا کرده باشد. «طعم گیلاس» برای بسیاری از علاقهمندان سینما نه فقط یک فیلم، بلکه بخشی از میراث سینمای کیارستمی محسوب میشود.
با این حال، حضور آلونسو میتواند این پروژه را از یک بازسازی معمولی جدا کند. شباهت میان نگاه این فیلمساز آرژانتینی و جهان آرام و فلسفی کیارستمی، باعث شده نسخه جدید «طعم گیلاس» به یکی از کنجکاویبرانگیزترین پروژههای سینمای مستقل جهان تبدیل شود.
حالا باید منتظر ماند و دید آلونسو چگونه یکی از مهمترین فیلمهای سینمای ایران را با نگاه خودش روایت میکند. فیلمی که سه دهه پیش درباره مرز میان مرگ و زندگی ساخته شد و حالا قرار است در گوشهای دیگر از جهان، دوباره درباره همان پرسشهای قدیمی حرف بزند.