به گزارش فیلمزی، در شرایطی که هزینه بسیاری از کالاها و خدمات با سرعت بالایی افزایش پیدا کرده، سرگرمی دیجیتال هم دیگر کالای ارزانی محسوب نمیشود.
مقایسه قیمت اشتراک پلتفرمهای نمایش خانگی با یکدیگر نشان میدهد برای خرید تنها شش ماه اشتراک یکی از سرویسهای اصلی، باید بین حدود ۷۵۵ هزار تا بیش از یک میلیون و ۲۵۰ هزار تومان هزینه کرد. آن هم بدون درنظرگرفتن هزینه اینترنت.
براساسِ این گزارش کافی است قیمتهای فعلی منتشرشده برای اشتراک ششماهه چهار پلتفرم فعال را با هم مقایسه کنیم تا دریابیم که هزینه تماشای سریالهای پلتفرم ها در مجموع چقدر پای مشتری آب میخورد.
از همین رو پلتفرم «شیدا» در حال حاضر گرانترین اشتراک را دارد. شش ماه استفاده از این پلتفرم حدود یک میلیون و ۲۵۵ هزار تومان هزینه دارد.
پس از آن، «فیلیمو» با حدود یک میلیون و ۹۸ هزار تومان و «فیلمنت» با حدود یک میلیون و ۴۰ هزار تومان قرار گرفتهاند. «نماوا» نیز با اشتراک ششماهه حدود ۷۵۵ هزار تومان، ارزانترین گزینه میان این چهار سرویس است.
قیمت اشتراک ششماهه پلتفرمها
به این ترتیب، اختلاف قیمت گرانترین و ارزانترین سرویس به حدود ۵۰۰ هزار تومان در شش ماه میرسد. یعنی اشتراک شیدا تقریباً ۶۶ درصد گرانتر از نماوا تمام میشود.
سالی بیش از ۲.۵ میلیون تومان فقط برای یک پلتفرم
اگر قیمت ششماهه فعلی را مبنا قرار دهیم و فرض کنیم کاربر برای یک سال اشتراک خود را تمدید کند، هزینه سالانه شیدا حدود ۲ میلیون و ۵۱۰ هزار تومان میشود.
این رقم برای «فیلیمو« تقریبا ۲ میلیون و ۱۹۶ هزار تومان، برای «فیلمنت» حدود ۲ میلیون و ۸۰ هزار تومان و برای «نماوا» حدود یک میلیون و ۵۱۰ هزار تومان است.
این محاسبه البته فقط هزینه دسترسی به یک پلتفرم است. مخاطبی که بخواهد سریالهای اختصاصی چند سرویس مختلف را دنبال کند، عملا باید چند اشتراک جداگانه داشته باشد.
مثلا خرید همزمان اشتراک ششماهه همین چهار پلتفرم نزدیک به ۴ میلیون و ۱۵۰ هزار تومان هزینه دارد. یعنی اگر همین سطح قیمت برای نیمه دوم سال هم باقی بماند، هزینه دسترسی یکساله به هر چهار سرویس از ۸ میلیون تومان عبور میکند.
و باز هم تاکید میشود که هنوز هزینه اینترنت در این محاسبه وجود ندارد.
تورم، اشتراک پلتفرم را از «خرج کوچک» خارج کرده است
چند سال قبل، اشتراک پلتفرم نمایش خانگی برای بسیاری از کاربران میتوانست در دسته هزینههای کوچک ماهانه قرار بگیرد. اما در اقتصادی که قدرت خرید خانوار در هر زمینهای تحت فشار قرار گرفته، حتی هزینهای در محدوده ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار تومان در ماه هم دیگر الزاماً ناچیز نیست.
این در حالی است که مسئله فقط افزایش عدد اسمی اشتراک نیست. آنچه برای مخاطب اهمیت دارد، سهم این هزینه از درآمد قابلتصرف خانوار است.
وقتی خوراک، مسکن، حملونقل و سایر هزینههای ضروری با تورم بالا روبهرو میشوند، خدمات فرهنگی و سرگرمی معمولا جزو اولین بخشهایی هستند که خانوار آن را از سبد هزینههای خود حذف میکند.
در چنین وضعیتی، رقابت پلتفرمها دیگر فقط بر سر تولید سریال بهتر نیست. بلکه آنها باید مخاطب را قانع کنند که محصولشان ارزشِ خرید در هر دوره اشتراک را دارد.
شیدا گرانتر است، اما آیا محتوای بیشتری هم ارائه میکند؟
گرانی یک اشتراک بهتنهایی نمیتواند درباره ارزش خرید آن حکم قطعی بدهد.
برای مثال، ممکن است یک پلتفرم قیمت بالاتری داشته باشد، اما تعداد سریالهای اختصاصی بیشتر، آرشیو گستردهتر یا انتشار منظمتری ارائه کند. در مقابل، اگر یک سرویس تنها چند محصول شاخص در طول سال داشته باشد، مخاطب ممکن است ترجیح دهد فقط در زمان پخش همان آثار اشتراک بخرد.
این موضوع درباره شیدا اهمیت بیشتری پیدا میکند. این پلتفرم با وجود قیمت بالاتر، هنوز نسبت به رقبای قدیمیتر خود سرویس جوانتری است و بخش مهمی از رقابتش به تعداد و کیفیت آثار اختصاصی وابسته خواهد بود.
بر اساس اطلاعاتی که منتشر شده، مدیران شیدا این قیمت را برای تبدیل پلتفرم به یک سرویس محصولمحور در نظر گرفتهاند. مدلی که قرار است مخاطب دائما محصول تازهای برای تماشا داشته باشد و با پایان یک سریال، اثر دیگری جای آن را بگیرد.
اما موفقیت این مدل در نهایت به یک سؤال ساده بستگی دارد. آیا مخاطب احساس میکند به اندازه پولی که پرداخت میکند، محتوا دریافت میکند؟
مشکلی که با چند اشتراک جدیتر میشود
بازار نمایش خانگی امروز بیش از گذشته پراکنده شده است.
ممکن است یک سریال موردعلاقه مخاطب در «فیلیمو» منتشر شود، سریال بعدی در «فیلمنت» باشد و چند ماه بعد یک اثر پرطرفدار در «شیدا» یا «نماوا» عرضه شود.
برای مخاطبی که میخواهد همه آنها را دنبال کند، انتخاب دیگر میان «خرید یا نخریدن یک اشتراک» نیست. بلکه میان خرید چند اشتراک یا صرفنظرکردن از بخشی از محتواست.
این پراکندگی در دوره تورمی میتواند رفتار مخاطب را تغییر دهد. کاربران احتمالاً بیشتر از گذشته به سمت خرید مقطعی اشتراک میروند؛ یعنی یک ماه یا یک دوره کوتاه برای دیدن یک سریال مشخص و سپس لغو اشتراک.
چنین رفتاری برای پلتفرمها هم یک هشدار است: وفاداری مخاطب دیگر فقط با داشتن یک سریال پربیننده تضمین نمیشود.
درباره پلتفرم «هاشور» وضعیت متفاوت است زیرا مخاطب خاص دارد و او میداند برای چه منظوری اشتراک این پلتفرم را خریداری میکند.
اشتراک کدام پلتفرم ارزش پرداخت دارد؟
شاید در سالهای آینده مهمترین شاخص رقابت پلتفرمهای ایرانی نه فقط «تعداد مشترک» یا «تعداد آثار اختصاصی»، بلکه چیزی شبیه ارزش محتوای دریافتی در برابر مبلغ اشتراک باشد.
اگر یک پلتفرم طی شش ماه چهار سریال مهم منتشر کند و دیگری فقط یک سریال، مقایسه قیمت خام تصویر کاملی از ارزش خرید ارائه نمیکند.
اما در نقطه مقابل، قیمت بالاتر نیز زمانی قابل دفاع است که مخاطب احساس کند دائماً محتوای تازه و باکیفیت در اختیار دارد.
در اقتصادی که تورم تقریبا تمام تصمیمهای مصرفی خانوار را تحت تأثیر قرار داده، پلتفرمهای نمایش خانگی نیز از این قاعده مستثنا نیستند.
حالا رقابت فقط بر سر این نیست که چه کسی سریال بهتری میسازد؛ بلکه این است که کدام پلتفرم میتواند ثابت کند اشتراکش هنوز ارزش پرداخت دارد.