پایان تلخ رویای خالق راننده تاکسی؛ چرا پروژه مشترک اسکورسیزی و فلینی ساخته نشد؟
مارتین اسکورسیزی در مستندی تازه از جزئیات آخرین مکالمه‌ی خود با فدریکو فلینی و پروژه‌ی مشترک و ناتمامشان پرده برداشت.
مارتین اسکورسیزی خاطره‌ی آخرین گفت‌وگوی تلفنی خود با فدریکو فلینی را در فیلم مستند جدیدی با عنوان «آخرین فلینی (The Last Fellini)» بازگو کرده است. اثر مذکور که دهه‌ی پایانی زندگی مؤلف بزرگ سینمای ایتالیا را به تصویر می‌کشد، روز شنبه در جریان جشنواره‌ی فیلم رم برای نخستین بار روی پرده می‌رود.
به‌گزارش فیلمزی و به نقل از ورایتی، ساخت مستند مورد نظر بر عهده‌ی شرکت‌های ایتالیایی اتومیک و رای سینما بوده و شرکت پایپرپلی حق پخش بین‌المللی آن را به دست آورده است. اسکورسیزی همواره از شیفتگان بزرگ این سینماگر برجسته بوده و شاهکار سینمایی «هشت‌ونیم (½8)» را یکی از محبوب‌ترین آثار کل تاریخ زندگی خود می‌داند؛ بنیاد فیلم او نیز پیش‌تر در مرمت دیگر شاهکار این کارگردان، یعنی «زندگی شیرین (La Dolce Vita)»، مشارکت مستقیم داشت.
با وجود نگارش روایت‌های بی‌شمار درباره‌ی خالق جاده، فصل پایانی عمر او همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. مستند «آخرین فلینی (The Last Fellini)» به کارگردانی جان‌لوئیجی آتوره، چالش‌های فیلم‌ساز پرآوازه را در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی و روزگاری که جلب حمایت مالی برای پروژه‌هایش دشوار شده بود بررسی می‌کند. در این اثر چهره‌هایی چون روبرتو بنینی، نیکولا پیووانی آهنگساز، وینچنزو مولیکا روزنامه‌نگار، میلو مانارا طراح کمیک و فیامتا پروفیلی، منشی همیشگی فلینی، به بیان ناگفته‌ها پرداخته‌اند.
اسکورسیزی در این اثر سینمایی تشریح می‌کند که چگونه او و همتای ایتالیایی‌اش در آستانه‌ی همکاری مشترک برای ساخت یک مجموعه‌ی مستند جنون‌آمیز درباره‌ی جنبه‌های گوناگون تولید فیلم بودند.
مارتین اسکورسیزی، کارگردان سینما، گفت:
«ما یک بخش درباره‌ی تهیه‌کننده داریم، یک بخش درباره‌ی بازیگر، یک بخش هم درباره‌ی فیلم‌بردار، تدوین‌گر و بقیه‌ی عوامل.»
فلینی در چرخشی طنزآمیز به همکار آمریکایی خود یادآور شده بود که از نگاه یک تهیه‌کننده، مهم‌ترین شخص در صحنه مدیر تدارکات و مکان‌یابی است.
مارتین اسکورسیزی، کارگردان سینما، گفت:
«پرسیدم آره، اما علتش چیه؟ او پاسخ داد چون وقتی به مکان‌یابی می‌روی، این نکته قرار بود در فیلم‌نامه بیاید، چه در رم بگردی چه پارما یا هر جای دیگر، مدیر مکان‌یابی باید جایی را پیدا کند که نزدیک یک رستوران خوب باشد تا بتوانید برای ناهار توقف کنید... اصل ماجرا همین است.»
برنامه‌ریزی اولیه نشان می‌داد قسمت نخست و یک‌ساعته‌ی این مجموعه قرار است به حرفه‌ی بازیگری بپردازد. کارگردان راننده تاکسی که در آن دوره قراردادی رسمی با استودیوی یونیورسال داشت، بودجه‌ای یک میلیون دلاری برای تامین مالی طرح فراهم کرد، اما بیماری فلینی و درگذشت نابهنگام او در اکتبر ۱۹۹۳ میلادی این همکاری تاریخی را برای همیشه ناتمام گذاشت.
روایت این مستند در ادامه‌ی مسیر به سال ۱۹۹۳ میلادی می‌رسد؛ هنگامی که کارگردان شهیر ایتالیایی جایزه‌ی اسکار افتخاری یک عمر دستاورد هنری را در لس‌آنجلس به دست آورد. فلینی فردای مراسم اسکار آخرین مکالمه‌ی تلفنی خود را با اسکورسیزی انجام داد.
مارتین اسکورسیزی، کارگردان سینما، گفت:
«تلفن را برداشتم، این بار صدایش بسیار ضعیف بود و فقط گفت ممنونم مارتین، ممنونم، ممنونم. می‌دانی، به‌زودی می‌بینمت. آره، امیدوارم.»
فیلم‌ساز برجسته‌ی آمریکایی حدس می‌زند تشکر عمیق فلینی شاید به خاطر جذب بودجه بوده باشد، هرچند دو طرف فرصت نیافتند مستقیما درباره‌ی این موضوع حرف بزنند.
مارتین اسکورسیزی، کارگردان سینما، گفت:
«کاملا مطمئن نیستم، اما صدایش خیلی ضعیف بود.»
به نظر شما اگر پروژه‌ی مشترک اسکورسیزی و فلینی ساخته می‌شد، چه تاثیری بر سینمای مستند و درک مخاطبان از پشت‌صحنه‌ی فیلم‌سازی می‌گذاشت؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
