راز تپش نهنگ عنبر فیلم Whalefall فاش شد؛ استفاده از ضربان قلب جاش برولین!
کارگردان فیلم Whalefall از ضربان قلب واقعی و ویژگی‌های چهره‌ی جاش برولین برای جان‌بخشی به نهنگ غول‌پیکر داستان استفاده کرده است.
سازندگان فیلم جدید Whalefall برای خلق نهنگ عنبر غول‌پیکر داستان دست به اقدامی نامتعارف زده‌اند و علاوه بر طراحی ویژگی‌های ظاهری بر اساس چهره‌ی جاش برولین، از صدای واقعی ضربان قلب وی نیز برای جان‌بخشی به موجود داستان بهره برده‌اند. برولین در این اثر نقش میت گاردینر، پدر درگذشته‌ی شخصیت اصلی یعنی جی با بازی آستین آبرامز را بر عهده دارد و در طول قصه، بخش عمده‌ای از زمان فیلم درون بدن همین پستاندار عظیم‌الجثه سپری می‌شود.
به‌گزارش فیلمزی و به نقل از ورایتی، در جریان افتتاحیه‌ی فیلم در سالن تئاتر ال کاپیتان، برایان دافیلد کارگردان اثر جزئیات این تکنیک هنری را تشریح کرد. زمانی که شخصیت جی برای بقا تلاش می‌کند، با روح پدرش از طریق صدای برولین صحبت می‌کند؛ روحی که در پیوندی سورئال با جان و ماهیت نهنگ یکی می‌شود. تپش قلب این نهنگ جلوه‌های نوری ویژه‌ای در فضای داخلی بدن ایجاد می‌کند و همین موضوع نیاز به صدایی باورپذیر را برجسته ساخت.
برایان دافیلد، کارگردان، گفت:
«ما مسلما صدای ضبط‌شده‌ی ضربان قلب نهنگ عنبر بومی نداشتیم. ماجرا طوری شد که گفتیم خب، ما نیاز به یک ضربان قلب داریم؛ از کجا پیدایش کنیم؟ و بعد گفتیم، ما جاش را داریم!»
تیم تولید صدای تپش قلب برولین را ضبط کرده و سرعت آن را دو برابر کردند تا ریتم حیوان غول‌پیکر ساخته شود. علاوه بر بعد صوتی، چهره‌ی این پستاندار دریایی نیز بازتابی از چهره‌ی برولین است و تیم خلاقیت اثر، زخم‌هایی مشابه زخم‌های صورت پدر داستان روی بدن نهنگ طراحی کردند تا پیوند بصری و ناخودآگاهی میان این دو موجود خیالی و واقعی برقرار شود.
برایان دافیلد، کارگردان، گفت:
«فقط هر کاری از دست‌تان برمی‌آید انجام می‌دهید تا فضا تا حد ممکن شخصی به نظر برسد؛ حتی اگر چیزی باشد که هیچ‌کس متوجه آن نشود.»
فیلم Whalefall یکی از سه پروژه‌ی بزرگ برولین در سال جاری محسوب می‌شود که شامل قسمت سوم مجموعه‌ی ده‌قسمتی تلماسه با تاریخ اکران ۲۷ آذر (۱۸ دسامبر) نیز است. این بازیگر سرشناس در مراسم فرش قرمز از رونق دوباره‌ی گیشه‌های سینما ابراز خرسندی کرد و یادآور شد که اخیرا متوجه بازپخش اثر پرفروش خود شده است.
جاش برولین، بازیگر، گفت:
«رفتن به سالن‌های سینما در روزهای یکشنبه وقتی در اوایل دهه‌ی بیست و اواخر نوجوانی‌ام بودم، و آن لحظه‌ای که چراغ‌ها خاموش می‌شدند، تجربه‌ای دل‌نشین بود که هرگز نمی‌خواستم از دستش بدهم.»
فیلم The Dog Stars به کارگردانی ریدلی اسکات با بازی برولین در هفته‌ی نخست اکران داخلی در ماه اوت فقط هشت میلیون دلار فروش داشت و استقبال ضغیفی از آن شد.
به نظر شما پیوند فیزیکی مشخصات بازیگر با موجودات سینمایی تا چه حد بر باورپذیری آثار سورئال اثرگذار است؟ دیدگاه‌های خود را با ما در میان بگذارید.
