دست این بازیگر سرشناس در کیف مردم؛ جان تورتورو در مترو تمرین جیب‌بری می‌کرد!
جان تورتورو فاش کرد حین تمرین برای نقش جدیدش در فیلم The Only Living Pickpocket in New York تا آستانه سرقت واقعی در مترو پیش رفت.
جان تورتورو، بازیگر ۶۹ ساله‌ی سینمای آمریکا، حین آماده‌سازی برای نقش‌آفرینی در فیلم The Only Living Pickpocket in New York تا یک‌قدمی ارتکاب جرم واقعی در متروی نیویورک پیش رفته بود. او برای ایفای نقش سارقی سالخورده به نام هری، دوره‌های فشرده‌ی تردستی و جیب‌بری را نزد متخصصی مشهور گذراند و مرزهای واقعیت و نمایش را تا سطحی خطرناک جابه‌جا کرد.
به‌گزارش فیلمزی و به نقل از ورایتی، تورتورو مهارت‌های دزدی را زیر نظر آپولو رابینز فرا گرفت؛ تردستی که تورتورو او را ترکیبی از پیانیست کنسرت و روان‌شناس توصیف می‌کند. رابینز نحوه‌ی نزدیک شدن به افراد و ورود از حوزه‌ی اجتماعی به قلمرو خصوصی و صمیمانه‌ی قربانی را به او آموخت تا بدون ایجاد حس خطر، وسایل شخصی را برباید.
جان تورتورو، بازیگر نقش اصلی، درباره‌ی مواجهه‌ی واقعی با مردم در مکان‌های عمومی گفت:
«کارهای زیادی موقع تمرین با آپولو رابینز انجام دادم. رابینز یک شعبده‌باز و جیب‌بر است و اصولا دوره‌ای آموزشی برایم گذاشت. او مثل یک روان‌شناس است و می‌فهمد چطور کسی از حوزه‌ی اجتماعی به فضای شخصی و بعد به حریم خصوصی دیگری نزدیک می‌شود. کاری که با دست‌هایش انجام می‌دهد مثل یک پیانیست کنسرت است. تمرین‌ها و وظایفی به من می‌داد. واقعا از کسی در مترو دزدی نکردم، اما خیلی به آن نزدیک شدم. دستم تقریبا داخل کیف یک نفر بود. اما بعد فکر کردم خب، باید آن را پس بدهم و ممکن است دستگیر شوم.»
بخش عمده‌ی تمرین‌های عملی این بازیگر روی عوامل پشت صحنه‌ی فیلم پیاده شد. او در طول فیلم‌برداری بارها تلاش کرد وسایل اعضای گروه را از جیبشان بیرون بکشد و در این میان گاهی هم دستش رو می‌شد. تورتورو کل ایده‌ی این کار را نوعی شعبده‌بازی دانست که در آن قربانی اصلا متوجه لمس شدن جیب یا کیف خود نمی‌شود.
اثر سینمایی The Only Living Pickpocket in New York به نویسندگی و کارگردانی نوآ سیگان، اثری ۹۰ دقیقه‌ای است که زندگی سارقی پیر را در حال مراقبت از همسر معلولش به تصویر می‌کشد. استیو بوشمی و جانکارلو اسپوزیتو نیز در این پروژه تورتورو را همراهی می‌کنند. نوآ سیگان پیش از ورود به کارگردانی، بازیگر بود و برای فیلم‌برداری این اثر، سم لوی، فیلم‌بردار پروژه، لنزهای دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی را به کار گرفت تا حسی صمیمانه و بدون برش‌های افراطی خلق کند.
تورتورو که سابقه‌ی ایفای نقش سرپرست و نگهدارنده از افراد نیازمند را در زندگی شخصی دارد، درباره‌ی احساسات پنهان شخصیت اصلی گفت:
«وقتی فیلم‌نامه را خواندم، چیزی عمیقا در من طنین‌انداز شد. وقتی به سن مشخصی می‌رسید، موفقیت و شکست را چشیده‌اید. می‌دانید در محاصره‌ی فقدان بودن یعنی چه. تلفن من پر از شماره‌ی درگذشتگان است. به‌عنوان شوهر، پسر و پدر، همیشه حسرت‌ها و اشتباهاتی وجود دارد، حتی وقتی تمام تلاشتان را می‌کنید. از تجربه‌ی شخصی‌ام به‌عنوان سرپرست و مراقب، گاهی در شرایط سخت، می‌دانم که این کاری تحسین‌شده نیست. ممکن است ناراحت شوید، اما به فرد دیگری ایثار می‌کنید. تمرکزتان را روی طرف مقابل می‌گذارید و برای او تلاش می‌کنید؛ مسئله دیگر خودتان نیستید. این اثر به‌آرامی مخاطب را از نظر احساسی تسخیر می‌کند. چند باری تماشایش کرده‌ام و تاثیرش را روی افراد دیده‌ام. ریان جانسون به من گفت هر بار آن را می‌بیند منقلب می‌شود. خویشتن‌داری خاصی در اثر وجود دارد که اجازه‌ی درک احساسات را می‌دهد. وقتی کسی مستقیما گلویتان را فشار می‌دهد، شاید عقب بکشید؛ اما وقتی فردی قلبش را باز می‌کند و به شما پیشکش می‌کند، فضایی برای ورود در اختیارتان می‌گذارد.»
تورتورو در گذشته جایزه‌ی بهترین بازیگر مرد را از جشنواره‌ی کن برای فیلم «بارتون فینک (Barton Fink)» دریافت کرد و نامزد جوایز امی برای مینی‌سریال «آن شب (The Night Of)» و سریال «جداسازی (Severance)» شد، اما هرگز نامزد جایزه‌ی اسکار نشده است. او جوایز را تنها مثل تزیینی روی کیک می‌داند و هدف اصلی‌اش را برقراری ارتباط عمیق با تماشاگر معرفی می‌کند.
به نظر شما غرق شدن در نقش تا آستانه‌ی ارتکاب جرم و دزدی از مردم، نشانه‌ی تعهد بازیگر است یا عبور از مرزهای اخلاقی؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
