چرا تارانتینو فقط هفت فیلم تاریخ سینما را بی‌نقص می‌داند؟

کمتر فیلم‌سازی در تاریخ سینما وجود دارد که مثل کوئنتین تارانتینو با صحبت درباره‌ی آثار دیگران چنین جنجال و بحث‌هایی به راه بیندازد. دیدگاه‌های کارگردان سرشناس درباره‌ی سینمای ناب هر چند وقت یک‌بار در کانون توجه قرار می‌گیرد و اکنون فهرست آثاری که او آن‌ها را کاملا بی‌نقص می‌داند، بار دیگر میان علاقه‌مندان دست‌به‌دست می‌شود.

به‌گزارش فیلمزی و به نقل از Comic Basics، ایده‌ی اصلی در کتاب تارانتینو با نام تاملات سینمایی (Cinema Speculation) مطرح شد؛ جایی که او نوشت فیلم‌های بی‌نقص بسیار کمیابی در تاریخ وجود دارند و فیلم «کشتار با اره‌برقی در تگزاس (The Texas Chain Saw Massacre)» یکی از آن‌ها محسوب می‌شود. تارانتینو هنگام حضور در برنامه‌ی تلویزیونی جیمی کیمل برای تبلیغ کتابش، در پاسخ به پرسش مجری درباره‌ی سایر عناوین، بی‌درنگ چند اثر دیگر را نام برد و چارچوبی ساخت که از آن زمان تا امروز توجه سینمادۆستان را به خود جلب کرده است.

هفت فیلم منتخب شامل «آرواره‌ها (Jaws)»، «آنی هال (Annie Hall)»، «جن‌گیر (The Exorcist)»، «این گروه خشن (The Wild Bunch)»، «بازگشت به آینده (Back to the Future)»، «فرانکنشتاین جوان (Young Frankenstein)» و «کشتار با اره‌برقی در تگزاس (The Texas Chain Saw Massacre)» هستند. ترکیب یادشده یک اثر دلهره‌آور از استیون اسپیلبرگ را در کنار کمدی رمانتیک وودی آلن، هجویه‌ی مل بروکز و وسترن سام پکین‌پا قرار می‌دهد. ماجراجویی سفر در زمان رابرت زمکیس، شاهکار ترسناک ویلیام فریدکین و اسلشر تکان‌دهنده‌ی توبی هوپر جمع این آثار برگزیده را کامل می‌کنند.

تنوع ژانرها بخشی از جذابیت انتخاب‌های تارانتینو است؛ منتقدان اندکی چنین آثاری را هم‌تراز در یک جایگاه قرار می‌دهند، اما نگاه تارانتینو به همه‌ی آن‌ها یکسان است. فیلم‌ساز نامدار در فرصت‌های دیگر نیز فیلم «آرواره‌ها (Jaws)» را برترین ساخته‌ی تاریخ سینما نامید، بنابراین حضور آن تعجبی برنمی‌انگیزد. تارانتینو واژه‌ی بی‌نقص را بادقت تعریف می‌کند؛ او معتقد است چنین فیلمی فراتر از سلیقه‌ی شخصی می‌رود و فارغ از علایق تماشاگر، هیچ نقطه‌ضعفی برای تخریب در ساختار آن پیدا نمی‌شود.

فیلم‌ساز سرشناس پذیرفته که شاید فیلم‌های برگزیده با ذائقه‌ی همگان همخوانی نداشته باشند و حتی مخاطبانی آن‌ها را جذاب ندانند، اما این امر به ساختار بی‌عیب اثر خدشه‌ای وارد نمی‌کند. تارانتینو به همین دلیل تأیید ضعیف‌تری نسبت به فیلم «فرانکنشتاین جوان (Young Frankenstein)» نشان داد و اعلام کرد متوجه می‌شود چرا دیگران ممکن است دست به انتخاب آن بزنند. عجیب‌ترین مورد در میان عناوین، فیلم «این گروه خشن (The Wild Bunch)» بود؛ تارانتینو ابتدا اثر را مناسب فهرست دانست اما فورا حرفش را پس گرفت و توضیح داد که شاهکار سام پکین‌پا در اصل اثری بی‌عیب نیست، بلکه عیب‌هایش بخشی از شکوه و علت شکست‌ناپذیری آن به شمار می‌روند.

خط زمانی این هفت عنوان جالب‌توجه به‌نظر می‌رسد؛ پنج فیلم از هفت فیلم برگزیده طی یک بازه‌ی حدودا ۵ ساله در دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی عرضه شدند، یک فیلم در دهه‌ی قبل از آن و اثر دیگر در دهه‌ی بعد روی پرده رفت. چنین موضوعی نشان می‌دهد فیلم‌های دوران نوجوانی و جوانی تارانتینو تا چه حد بر دیدگاه‌های او تاثیر عمیق گذاشته‌اند. علاقه‌ی وافر او به سینما در سنین پایین علت گرایش ساخته‌هایش به انرژی فیلم‌های درجه‌ی ب، تلفیق ژانرها و داستان‌گویی جذاب برای توده‌ی مردم را به‌روشنی توجیه می‌کند.

این بحث‌ها در شرایطی دوباره داغ شده‌اند که تارانتینو در مقام کارگردان سکوت کم‌سابقه‌ای در پیش گرفته است. او پروژه‌ی دهم و نهایی خود یعنی فیلم «منتقد سینما (The Movie Critic)» را پس از بی‌میلی نسبت به درام‌پردازی آن کنار گذاشت. تارانتینو پس از مدتی نگارش فیلم «ماجراهای کلیف بوث (The Adventures of Cliff Booth)» را آغاز کرد که دیوید فینچر قرار است وظیفه‌ی کارگردانی آن را برای نتفلیکس برعهده بگیرد؛ ماجرایی که باعث شده دیدگاه‌ها و اظهارنظرهای سینمایی تارانتینو مهم‌ترین راه ارتباطی تماشاگران با او در فاصله‌ی میان تولید فیلم‌هایش باشد.

به نظر شما کدام‌یک از فیلم‌های انتخابی تارانتینو واقعا بی‌نقص است و چه فیلم‌های دیگری باید در این فهرست قرار می‌گرفتند؟