نخل‌های طلای گمشده آمریکا؛ ادعای جنجالی کارگردان سرشناس درباره باندبازی داوران جشنواره کن
جیمز گری، کارگردان سرشناس آمریکایی، با انتقاد از ساختار جشنواره فیلم کن اعلام کرد فیلمسازان آمریکایی بدون حضور داوران هم‌وطن هیچ جایزه‌ای کسب نمی‌کنند.
جیمز گری، کارگردان باسابقه سینمای آمریکا، در تازه‌ترین اظهارات خود ساختار داوری جشنواره فیلم کن را زیر سؤال برد و مدعی شد آثار سینماگران آمریکایی تنها در صورتی شانس دریافت جایزه در کن را دارند که ریاست هیئت داوران بر عهده فردی از ایالات متحده باشد. گری که تاکنون شش اثر سینمایی را به بخش رقابتی این رویداد فرستاده، هنوز هیچ جایزه‌ای از کن به دست نیاورده است.
به‌گزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، گری در پادکست اسکرین تاک متعلق به ایندی‌وایر در جریان تبلیغات اثر جدید خود به نام «ببر کاغذی (Paper Tiger)» پیش از اکران، روابط پرفرازونشیب چند دهه‌ای خود با کن را شرح داد. او تأکید کرد مسئولان جشنواره و منتقدان فرانسوی همواره از آثارش استقبال کرده‌اند، اما سیستم تقسیم جوایز هیچ مزیتی برای فیلمسازان آمریکایی قائل نیست.
جیمز گری، کارگردان فیلم ببر کاغذی، گفت:
«خود جشنواره مرا دوست دارد. آن‌ها فیلم‌ها و خود من را دوست دارند و بخش عمده‌ای از جریان نقد آن کشور نیز از آثار من به‌شدت استقبال کرده‌اند، اما فستیوال اساسا برای من ساخته نشده و حقیقتا برای آمریکایی‌ها طراحی نشده است. چیزی که افراد عادی و منتقدان غیرفرانسوی متوجه آن نیستند این است که اگر آمریکایی باشید، هیچ جایزه‌ای در کن دریافت نخواهید کرد. حالا شاید بگویید پس سریال «داستان عامه‌پسند (Pulp Fiction)» چه می‌شود؟ خب، کلینت ایستوود رئیس هیئت داوران بود. یا بگویید فیلم «آنورا (Anora)» چطور؟ گرتا گرویگ ریاست داوران را بر عهده داشت. درباره فیلم «درخت زندگی (The Tree of Life)» چه می‌گویید؟ رابرت دنیرو رئیس داوران بود. آیا الگوی مشترکی را مشاهده می‌کنید؟ زمانی که آمریکایی‌ها هدایت هیئت داوران را بر عهده دارند، جوایز نصیب آمریکایی‌ها می‌شود. اما اگر شخصی مثل هرفلدایزابیلاتسوف رئیس باشد، دستگیرتان هیچ‌چیز نخواهد شد.»
گری شش فیلم «محوطه‌ها (The Yards)»، فیلم «شب مال ماست (We Own the Night)»، «دو عاشق (Two Lovers)»، «مهاجر (The Immigrant)»، «زمان آرماگدون (Armageddon Time)» و اثر اخیرش «ببر کاغذی (Paper Tiger)» را در بخش مسابقه جشنواره به نمایش درآورده است. او در سال ۲۰۱۳ پس از واکنش‌های دوگانه به فیلم «مهاجر (The Immigrant)» منتقدان کن را هدف کلمات تند قرار داد. حضور «ببر کاغذی (Paper Tiger)» در سال جاری نیز پس از تردیدهای فراوان و یک هفته بعد از اعلام اولیه فهرست آثار پذیرفته‌شده نهایی شد.
بررسی‌های تاریخی نظریه گری را تنها به‌صورت نسبی تأیید می‌کند؛ ایستوود در سال ۱۹۹۴، دنیرو در ۲۰۱۱ و گرویگ در ۲۰۲۴ ریاست داوران را داشتند. کوئنتین تارانتینو در ۲۰۰۴ نخل طلا را به مستند «فارنهایت ۹/۱۱ (Fahrenheit 9/11)» سپرد و تنسی ویلیامز در ۱۹۷۶ این عنوان را به «راننده تاکسی (Taxi Driver)» تقدیم کرد. با وجود این موارد، آثاری چون «اینک آخرالزمان (Apocalypse Now)» زیر نظر فرانسوا ساگان، «سکس، دروغ‌ها و نوار ویدئویی (Sex, Lies, and Videotape)» تحت نظارت ویم وندرس، «از ته دل وحشی (Wild at Heart)» با برناردو برتولوچی، «بارتون فینک (Barton Fink)» زیر نظر رومن پولانسکی و «فیل (Elephant)» با ریاست پاتریس شرو برنده نخل طلا شده‌اند.
به نظر شما ادعای جیمز گری درباره سوگیری داوران در کن صحت دارد یا افت کیفیت آثار عامل ناکامی او بوده است؟ دیدگاه خود را بنویسید.
