شکاف عمیق میان منتقدان و مخاطبان فیلم جدید برد پیت؛ نقدهای Cliff Booth تارانتینو و فینچر رسید
نخستین نقدهای فیلم سینمایی Cliff Booth به کارگردانی دیوید فینچر و نویسندگی کوئنتین تارانتینو منتشر شد و بازخوردهای متفاوتی برانگیخت.
امبارگوی نقدهای فیلم سینمایی Cliff Booth سرانجام برداشته شد و این اثر سینمایی با بازخوردهای گوناگونی از سوی اهالی رسانه روبهرو شده است. برخلاف انتظارات اولیهای که این پیوند میان دیوید فینچر و کوئنتین تارانتینو را مدعی اصلی جوایز اسکار میدانست، اثر نهایی رویکردی کاملا متفاوت، سرگرمکننده و رها از جاهطلبیهای مرسوم دارد.
بهگزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، ساختهی جدید فینچر تاکنون امتیاز ۶۸ را در وبسایت متاکریتیک و نمرهی ۸۵ درصد را در راتن تومیتوز کسب کرده است. این ارقام نشاندهندهی کملطفی منتقدان به یکی از برجستهترین آثار سینمایی سال ۲۰۲۶ بهشمار میروند؛ فیلمی که در اصل حاصل همکاری دو دوست قدیمی و فیلمساز بزرگ برای ساخت یک اثر مفرح و گیرا است.
فیلم سینمایی Cliff Booth تفاوتهای ساختاری آشکاری با فیلم «فیلم روزی روزگاری در هالیوود (Once Upon a Time in Hollywood)» دارد. اثر فاقد صحنهپردازیهای عظیم، سکانس کشدار و تعلیقآمیز مزرعهی اسپان یا بازنویسی فانتزی تاریخ در بخش پایانی است و تمرکز خود را تماما روی فضاسازی، حسوحال شبانه و همراه کردن تماشاگر با جریان روزمرگی شخصیت اصلی میگذارد.
رویدادهای داستانی در سال ۱۹۷۷ جریان دارند؛ جایی که کلیف بوث در تاریکی هالیوود پرسه میزند و کارهای متفرقه انجام میدهد. بخش عمدهی سکانسها در دل شب میگذرند و خط اصلی ماجرا تا پس از گذشت یک ساعت آغاز نمیشود. جذابیت اثر در نشستن کنار بوث در بارها و رانندگی در خیابانها نهفته است، در حالی که حضور مرگبار دو گانگستر بیرحم فیلیپینی در تاریکی، تعلیق و خطری مداوم را به تاروپود داستان اضافه میکند.
تیم بازیگری فیلم عملکردی درخشان و یادآور آثار دههی هفتاد ارائه میدهد. برد پیت بار دیگر با راحتی و شوخطبعی و رگههایی از تهدید در نقش کلیف بوث حاضر شده است. الیزابت دبیکی در نقش کارن کرازبی رابطهای پرانرژی با پیت میسازد. اسکات کان نقش ستارهای کوتاهقامت را بازی میکند که بر انجام بدلکاریهایش اصرار دارد و پیتر ولر در نقش پدر خشن اما گرم و تاثیرگذار کلیف ظاهر میشود.
کارگردانی فینچر با قاببندیهای دقیق، هماهنگی بالایی با فضای چرک، کمنور و تیرهی لسآنجلس پیدا کرده است. خشونت اثر نسبت به سبک همیشگی تارانتینو بسیار سردتر و بالینیتر اجرا میشود. این فیلمنامهی دو ساعت و نیمه سرشار از دیالوگهای هوشمندانه است؛ اثری که بهترین فیلم فینچر از زمان «فیلم دختر گمشده (Gone Girl)» توصیف میشود و تجربهای رها و مسرتبخش از فیلمسازی ناب را به نمایش میگذارد.
دیدگاه شما درباره همکاری دیوید فینچر و کوئنتین تارانتینو در این فیلم چیست؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.