رویای دست یافتن به سه نخل طلای کن | موضوع یک مستند

به گزارش فیلمزی و به نقل از ورلد آو ریل، فیلم جدید روبن اوستلوند با عنوان The Entertainment System Is Down امسال در جشنواره کن نمایش داده نخواهد شد، اما مستند تازه‌ای با نام «Ruben» قرار است در بازار فیلم کن رونمایی شود.

این مستند به کارگردانی Sigge Eklund ساخته شده و هدف آن، بررسی تلاش اوستلوند برای ثبت رکوردی تاریخی با کسب سومین نخل طلای جشنواره کن برای «سیستم سرگرمی از کار افتاده است» عنوان شده. فیلمی که اکنون در مرحله پس‌تولید قرار دارد و سازندگانش اکران آن در کن سال آینده را هدف گرفته‌اند. جاه‌طلبی‌ای که البته چندان هم فروتنانه به نظر نمی‌رسد.

تولید «Ruben» از سال ۲۰۲۳ و اندکی پس از بازگشت اوستلوند از مراسم اسکار آغاز شد؛ جایی که فیلم Triangle of Sadness موفق به دریافت سه نامزدی اسکار شده بود.

اکلوند فیلمبرداری مستند را تا زمان تولید «The Entertainment System Is Down» در بوداپست در اوایل سال ۲۰۲۵ ادامه داد و علاوه بر ثبت تصاویر پشت‌صحنه، گفت‌وگوهایی با بازیگران فیلم از جمله Keanu Reeves، Kirsten Dunst و Daniel Brühl انجام داد.

قرار است این مستند هم‌زمان با نخستین نمایش فیلم جدید اوستلوند به پایان برسد. نمایشی که به احتمال زیاد در جشنواره کن سال آینده برگزار خواهد شد. حالا این پرسش مطرح است که شانس واقعی او برای کسب سومین نخل طلای متوالی چقدر خواهد بود؟

اکلوند که سال‌هاست از دوستان نزدیک اوستلوند به شمار می‌رود، گفته تمرکز اصلی مستند بر فشار روانی ناشی از جاه‌طلبی هنری و انتظارات پیرامون موفقیت است.

طبق گزارش‌ها، یکی از صحنه‌های مستند، اوستلوند را نشان می‌دهد که زیر دو جایزه نخل طلای خود پشت کامپیوتر نشسته و در حالی که سنگینی میراث هنری‌اش را احساس می‌کند، برای آغاز پروژه‌ای تازه تقلا می‌کند.

اوستلوند نیز پیش‌تر بدون پنهان‌کاری اعلام کرده بود: «هدف فیلم بعدی، بردن یک نخل طلای دیگر است»؛ موفقیتی که اگر به دست آید، برای نخستین بار در تاریخ جشنواره کن رقم خواهد خورد.

او همچنین گفته قصد دارد که فیلم «The Entertainment System Is Down» رکورد بیشترین ترک سالن در تاریخ جشنواره کن را ثبت کند!

او در این‌باره افزود: «فکر می‌کنم این فیلم از هر محتوای خشن یا آزاردهنده‌ای تحریک‌آمیزتر خواهد بود.»

خطاب به مخاطبان فیلمزی، فیلمساز عجیبی است این آقای اوستلوند. تنها یک فیلم بسیار دوست داشتنی از او در ذهن دارم که آن هم Force Majeure است. با The Square که چندان ارتباط برقرار نمی‌کنم و Triangle of Sadness هم اگرچه فیلم خوبی است اما در حد نخل طلای کن نیست. گاهی هم درباره این اثر تردید دارم که آیا برای هجو سرمایه‌داری لازم است که حتما در کشتی کروز فیلم ساخت؟ آیا در این صورت هزینه خود فیلم و ادوات آن همچون موضوع اثر مورد نقد قرار نمی‌گیرد؟ نظر شما چیست؟ شاید نگاهم سخت‌گیرانه به نظر برسد و طبعا برای روایت آن فیلم نیاز بوده که حتما در آن لوکیشن بگذرد، اما این پرسش هم گاهی در ذهنم تردید ایجاد می‌کند که خود اثر آیا بدل به همان هجو نمی‌شود؟