رابرت پتینسون در ۴۰ سالگی جانشین دنیل کریگ میشود تا در فیلم جدید جیمز باند به کارگردانی دنیس ویلنوو ایفای نقش کند.
به گزارش فیلمزی، انتخاب رابرت پتینسون به عنوان جیمز باند، مهمترین اتفاق کارنامه حرفهای او در سال ۲۰۲۶ و شاید یکی از مهمترین نقاط عطف تمام دوران بازیگریاش است. پتینسون در ۴۰ سالگی جای دنیل کریگ را در یکی از مشهورترین نقشهای تاریخ سینما خواهد گرفت و قرار است در فیلم جدید جیمز باند به کارگردانی دنیس ویلنوو ظاهر شود.
این انتخاب از این جهت اهمیت بیشتری دارد که مسیر حرفهای پتینسون برخلاف بسیاری از بازیگرانی که از یک فرنچایز بزرگ به فرنچایز بزرگ دیگری میروند، سالها در جهت مخالف حرکت کرده است. او بعد از اینکه با یک مجموعه تجاری بسیار موفق به شهرت جهانی رسید، عمداً تلاش کرد از تصویر یک ستاره نوجوان فاصله بگیرد و خودش را به عنوان یک بازیگر جدی، غیرقابلپیشبینی و علاقهمند به سینمای مؤلف تثبیت کند. حالا همان بازیگری که زمانی همه او را با یک خونآشام نوجوان میشناختند، به یکی از بزرگترین نقشهای تاریخ سینمای تجاری رسیده است.
رابرت داگلاس توماس پتینسون در ۱۳ مه ۱۹۸۶ در بارنز لندن به دنیا آمد و در خانوادهای بریتانیایی بزرگ شد. پدرش در زمینه واردات خودرو فعالیت داشت و مادرش در صنعت مدلینگ کار میکرد. او دو خواهر بزرگتر دارد و از دوران نوجوانی به موسیقی و بازیگری علاقه نشان داد.
پتینسون در سالهای نوجوانی گیتار و پیانو مینواخت و مدتی نیز با نام هنری خودش در کافهها و مکانهای کوچک لندن موسیقی اجرا میکرد. با این حال، تئاتر به تدریج مسیر اصلی زندگی او شد. او به گروه تئاتر بارنز پیوست و حضور در یکی از اجراهای این گروه باعث شد یک ایجنت متوجه استعدادش شود. همین اتفاق باعث شد بازیگری از یک علاقه نوجوانانه به یک مسیر حرفهای تبدیل شود.
هری پاتر و جام آتش اولین نقش مهم سینمایی پتینسون
اولین نقش مهم سینمایی پتینسون در سال ۲۰۰۵ و در هری پاتر و جام آتش (Harry Potter and the Goblet of Fire) رقم خورد. او نقش سدریک دیگوری را بازی کرد، شخصیتی محبوب، شجاع و اخلاقگرا که در مسابقات سهجادوگر در کنار هری پاتر قرار میگیرد. این نقش در مقایسه با شخصیتهای اصلی زمان حضور زیادی نداشت، اما برای پتینسون اهمیت زیادی داشت.
او در همان ابتدای مسیر حرفهایاش وارد یکی از بزرگترین مجموعههای سینمایی جهان شد و بازیاش مورد توجه قرار گرفت. سدریک برای بسیاری از مخاطبان نخستین بار بود که چهره پتینسون را به خاطر میسپردند و در سالهای بعد همین حضور کوتاه به یکی از نقاط مهم کارنامه او تبدیل شد.
اما چند سال بعد، اتفاقی افتاد که زندگی حرفهای او را برای همیشه تغییر داد. در سال ۲۰۰۸ پتینسون برای بازی در نقش ادوارد کالن در گرگ و میش (Twilight) انتخاب شد. این فیلم بر اساس رمان پرفروش استفانی مایر ساخته شد و خیلی زود به یک پدیده جهانی تبدیل شد. پتینسون در نقش خونآشام جوان و مرموزی ظاهر شد که رابطه عاشقانهاش با بلا سوان بخش اصلی داستان مجموعه بود. موفقیت فیلم باعث شد او در مدت کوتاهی به یکی از مشهورترین بازیگران جوان جهان تبدیل شود.
اما شهرتی که گرگ و میش برای او به همراه آورد، دقیقاً همان چیزی بود که بعدها پتینسون تلاش کرد از آن فاصله بگیرد. مجموعه در سراسر جهان طرفداران بسیار زیادی پیدا کرد و تصویر پتینسون به عنوان یک ستاره رمانتیک نوجوان در رسانهها تثبیت شد. او از یک طرف از موفقیت تجاری مجموعه و فرصتهایی که برایش ایجاد کرد آگاه بود، اما از طرف دیگر نمیخواست تمام دوران بازیگریاش با ادوارد کالن تعریف شود.
پتینسون حتی در زمان ساخت نخستین فیلم گرگ و میش نیز نسبت به نحوه اجرای نقش اختلاف نظر داشت. او شخصیت ادوارد را بسیار جدیتر و تاریکتر از چیزی میدید که استودیو در ابتدا انتظار داشت و همین مسئله باعث شد در مقطعی فشار زیادی روی او وجود داشته باشد. بعدها خودش درباره تجربه تولید فیلم صحبت کرد و مشخص شد که رابطه او با پروژه همیشه آنقدر ساده و بیدردسر نبوده است. برای بازیگری که به دنبال اثبات تواناییهای خودش بود، موفقیت عظیم گرگ و میش همزمان یک فرصت و یک تهدید محسوب میشد.
پتینسون از کدام فیلم جدی گرفته شد؟
پتینسون تصمیم گرفت برای تغییر این تصویر، به سراغ فیلمسازانی برود که حاضر باشند او را نه به عنوان یک ستاره جوان، بلکه به عنوان یک بازیگر جدی ببینند. یکی از نخستین قدمهای مهم او بازی مرا به یاد بیاور (Remember Me) بود و بعد از آن در آب برای فیلها (Water for Elephants) ظاهر شد، اما تغییر واقعی با انتخابهای متفاوتتر او در سالهای بعد اتفاق افتاد.
او در کاسموپولیس (Cosmopolis) با دیوید کراننبرگ همکاری کرد و نقش یک میلیاردر جوان و سرد را بازی کرد. انتخاب کراننبرگ برای پتینسون بسیار مهم بود، زیرا نشان داد او حاضر است از نقشهای متعارف فاصله بگیرد و وارد پروژههایی شود که بیشتر بر شخصیت و فضای روانی تکیه دارند. سپس همکاری او با کراننبرگ در نقشههایی برای ستارگان (Maps to the Stars) ادامه پیدا کرد.
در همین دوره، پتینسون سراغ فیلمسازانی رفت که انتخابهای غیرمعمولتری داشتند. حضور او در شهر گمشده زی (The Lost City of Z) و بهخصوص همکاری با برادران سفدی در اوقات خوش (Good Time) از نقاط تعیینکننده کارنامه او بود.
اوقات خوش شاید یکی از مهمترین فیلمهای کارنامه پتینسون برای فرار از سایه گرگ و میش باشد. او در این فیلم نقش مردی جوان و آشفته را بازی کرد که برای نجات برادرش وارد یک شب پرتنش و خطرناک در نیویورک میشود. ظاهر ستارهای پتینسون تقریباً کاملاً کنار گذاشته شد و جای آن را شخصیتی عصبی، خودخواه، درمانده و غیرقابلپیشبینی گرفت. بازی پتینسون در اوقات خوش با تحسین گسترده منتقدان مواجه شد و بسیاری آن را نشانهای جدی از توانایی واقعی او به عنوان بازیگر دانستند. این نقش نشان داد که او فقط به دنبال انتخاب فیلمهای کوچک نیست، بلکه واقعاً حاضر است برای رسیدن به یک اجرای متفاوت، تصویر عمومی خودش را نیز قربانی کند.
مسیر او در سینمای متفاوت با فانوس دریایی (The Lighthouse) به نقطه مهم دیگری رسید. رابرت اگرز در این فیلم پتینسون را در کنار ویلم دفو قرار داد و نتیجه یکی از عجیبترین و پرتنشترین نقشهای کارنامه او بود. فیلم به دو نگهبان فانوس دریایی میپردازد که در محیطی منزوی و خفقانآور به تدریج با فروپاشی روانی روبهرو میشوند. پتینسون در این فیلم از نظر فیزیکی و روانی فاصله بسیار زیادی با تصویر ادوارد کالن داشت. بازی او در فانوس دریایی بهشدت مورد توجه منتقدان قرار گرفت و بسیاری آن را یکی از بهترین اجراهای دوران حرفهایاش دانستند. حضور او در کنار ویلم دفو و تواناییاش در تحمل فضای تجربی و دشوار فیلم، اعتبار بازیگری او را بیش از پیش افزایش داد.
این مسیر در فیلمهای بعدی نیز ادامه پیدا کرد. پتینسون در شاه (The King) نقش شاهزاده فرانسه را بازی کرد و بعد در زندگی والا (High Life) وارد یک پروژه علمیتخیلی بسیار متفاوت شد. او در تنت (Tenet) نیز با کریستوفر نولان همکاری کرد. این مجموعه انتخابها نشان میداد که پتینسون دیگر نمیخواهد صرفاً با میزان فروش فیلمها یا محبوبیت شخصیتهایش شناخته شود. او میخواست ثابت کند که میتواند در هر دو سوی سینما فعالیت کند، هم پروژههای بزرگ استودیویی و هم فیلمهای کوچک و تجربی.
اوج مرحله بعدی این مسیر، انتخاب او برای نقش بروس وین و بتمن در بتمن (The Batman) مت ریوز بود. این انتخاب از همان ابتدا اهمیت زیادی داشت. پتینسون که سالها تلاش کرده بود از تصویر ستاره گرگ و میش فاصله بگیرد، دوباره وارد یکی از مشهورترین فرنچایزهای تاریخ سینما شد، اما این بار نه به عنوان یک قهرمان رمانتیک نوجوان، بلکه به عنوان یکی از تاریکترین و درونگراترین نسخههای بتمن.
انتخاب پتینسون برای نقش بتمن از مهمترین تصمیمهای حرفهای او بود، زیرا نشان داد او دیگر از پروژههای عظیم و شخصیتهای مشهور فرار نمیکند. مسئله او از ابتدا خود سینمای تجاری نبود، بلکه این بود که نمیخواست فقط به خاطر شهرتش در یک فیلم انتخاب شود. مت ریوز این امکان را به او داد که همزمان یک ستاره بزرگ بلاکباستری باشد و همچنان از ظرفیتهای بازیگری خودش استفاده کند. اجرای او در نقش بروس وین و بتمن با استقبال قابل توجهی مواجه شد و این فیلم جایگاه پتینسون را در سینمای جریان اصلی کاملاً تثبیت کرد.
به این ترتیب، اتفاقی که بعد از گرگ و میش آغاز شده بود، به یک الگوی مشخص تبدیل شد. پتینسون از یک طرف با فیلمسازانی مانند دیوید کراننبرگ، برادران سفدی و رابرت اگرز همکاری کرد و از طرف دیگر وارد فیلمهای کریستوفر نولان و مت ریوز شد. این ترکیب به او اجازه داد برخلاف بسیاری از بازیگرانی که با یک فرنچایز عظیم شناخته میشوند، هویت حرفهای مستقل خودش را حفظ کند.
سال ۲۰۲۶ شاید بیش از هر سال دیگری نتیجه این مسیر را نشان داده باشد. پتینسون در ادیسه (The Odyssey) به کارگردانی کریستوفر نولان نقش آنتینوس را بازی کرد. این فیلم یکی از بزرگترین پروژههای سینمایی سال بود و حضور پتینسون در آن باعث شد بار دیگر توجه گستردهای به تواناییهای بازیگری او جلب شود. بسیاری از منتقدانی که نخستین تصاویر و نمایشهای فیلم را دیدند، بازی پتینسون را از نقاط برجسته فیلم دانستند و حتی صحبت درباره احتمال نامزدی او برای اسکار در بخش بازیگر مکمل شکل گرفت. گاردین نیز در بررسی اولیه خود او را از بازیگران برجسته فیلم دانست و درباره امکان حضورش در فصل جوایز صحبت کرد.
در همین سال، پتینسون در پرایمتایم (Primetime) نیز ظاهر شد و یکی از متفاوتترین نقشهای دوران حرفهایاش را بازی کرد. او در این فیلم نقش کریس هنسن را بازی میکند، چهره تلویزیونی شناختهشده برنامه تو کچ ا پردیتور. نقش از نظر لحن، شخصیتپردازی و فضای روانی، کاملاً با تصویر سنتی یک ستاره هالیوودی فاصله دارد. بازی پتینسون در پرایمتایم تحسین قابل توجهی دریافت کرده و نام او در بحثهای مربوط به اسکار مطرح شده است. حتی برخی منتقدان این اجرا را یکی از بهترین و غیرمنتظرهترین بازیهای او دانستهاند.
به همین دلیل، سال ۲۰۲۶ برای پتینسون سال بسیار مهمی بوده است. او هم در یک فیلم عظیم از کریستوفر نولان حضور داشته، هم در پرایمتایم یکی از متفاوتترین اجراهای خود را ارائه کرده و هم همچنان در مرکز یکی از بزرگترین پروژههای سینمایی سالهای آینده قرار دارد. اگر این روند ادامه پیدا کند، احتمال اینکه او برای پرایمتایم یا ادیسه وارد رقابت جدی فصل جوایز شود، قابل توجه است، هرچند نامزدی اسکار در این مرحله هنوز قطعی نیست.
همزمان، پتینسون در تلماسه: قسمت سوم Dune: Part Three نیز با دنیس ویلنوو همکاری کرده است. او در این فیلم نقش اسکایتل را بازی میکند، شخصیتی مهم و پیچیده از جهان تلماسه. فیلم قرار است در دسامبر ۲۰۲۶ اکران شود و پتینسون در آن در کنار تیموتی شالامی، زندایا و گروه بزرگی از بازیگران مجموعه حضور دارد.
و حالا انتخاب او به عنوان جیمز باند، مرحله تازهای از این مسیر را آغاز میکند. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ رسماً اعلام شد که رابرت پتینسون بازیگر جدید جیمز باند خواهد بود و جای دنیل کریگ را میگیرد. فیلم جدید هنوز عنوانی ندارد و بیستوششمین فیلم رسمی مجموعه خواهد بود. دنیس ویلنوو کارگردانی آن را بر عهده دارد و فیلمنامه را استیون نایت مینویسد.
این همکاری از یک جهت دیگر نیز جالب است. پتینسون و ویلنوو پیش از این در تلماسه: قسمت سوم همکاری کردهاند و فیلم جدید جیمز باند دومین پروژهای خواهد بود که این دو در آن با یکدیگر کار میکنند. بنابراین ویلنوو بعد از تجربه همکاری با پتینسون در یک پروژه علمیتخیلی عظیم، حالا او را برای یکی از مشهورترین شخصیتهای تاریخ سینما انتخاب کرده است. این انتخاب نشان میدهد که ویلنوو نیز در پتینسون چیزی فراتر از یک ستاره محبوب میبیند.
زندگی شخصی پتینسون در مقایسه با زندگی حرفهایاش معمولاً کمتر در معرض رسانهها قرار گرفته است. او از سال ۲۰۱۸ با سوکی واترهاوس، خواننده، بازیگر و مدل بریتانیایی، در رابطه است. این زوج در سال ۲۰۲۳ نامزد کردند و در مارس ۲۰۲۴ صاحب یک دختر شدند. برخلاف شایعاتی که درباره ازدواج آنها منتشر شده بود، واترهاوس در سال ۲۰۲۶ تأکید کرده که آنها هنوز ازدواج نکردهاند و همچنان نامزد هستند. این زوج نیز تا حد زیادی تلاش کردهاند اطلاعات مربوط به دخترشان را خصوصی نگه دارند.
زندگی حرفهای رابرت پتینسون در نهایت داستان بازیگری است که خیلی زود به شهرتی رسید که میتوانست آینده حرفهایاش را برای همیشه تعیین کند، اما خودش تصمیم گرفت با آن مبارزه کند. او از هری پاتر شروع کرد، با گرگ و میش به شهرت جهانی رسید، از همان موفقیت فاصله گرفت و برای جدی گرفته شدن سراغ فیلمسازانی رفت که به بازیگرانشان اجازه ریسک کردن میدهند. گود تایم و فانوس دریایی نشان دادند که او توانایی بازی در نقشهای دشوار و غیرمتعارف را دارد، بتمن ثابت کرد که میتواند یک فرنچایز عظیم را نیز به دوش بکشد و حالا ادیسه و پرایمتایم در سال ۲۰۲۶ بار دیگر بحث درباره جایگاه او به عنوان یک بازیگر جدی را به اوج رساندهاند.
انتخاب او به عنوان جیمز باند بنابراین صرفاً انتخاب یک ستاره مشهور برای یک فرنچایز بزرگ نیست. این انتخاب نتیجه نزدیک به دو دهه تلاش برای بازتعریف یک تصویر عمومی است. پتینسون زمانی بازیگری بود که میلیونها نفر او را با ادوارد کالن میشناختند و بسیاری تصور میکردند شهرتش بیش از آنکه حاصل توانایی بازیگری باشد، نتیجه محبوبیت یک مجموعه نوجوانانه است. امروز او بازیگری است که هم فیلمسازانی مانند نولان و ویلنوو برای پروژههای عظیم خود انتخابش میکنند، هم فیلمسازانی مانند سفدی و اگرز برای فیلمهای بسیار شخصیتر به سراغش میروند و هم یکی از بزرگترین نقشهای تاریخ سینما به او سپرده شده است. شاید مهمترین نکته درباره رابرت پتینسون این باشد که او در تمام این سالها تلاش نکرد از گذشتهاش فرار کند، بلکه تلاش کرد ثابت کند گذشتهاش نمیتواند تمام آیندهاش را تعریف کند.