داریوش خنجی در Marty Supreme | بازگشت فیلمبردار ایرانی و شانس تازه اسکار
در تازهترین گفتوگوی منتشرشده با سوفیا چیمنلو از وبسایت سینمایی Hammer to Nail، داریوش خنجی، فیلمبردار برجسته ایرانیـفرانسوی، درباره تجربه فیلمبرداری Marty Supreme، همکاری با جاش سفدی و نگاه تصویریاش به نور، حرکت و بافت تصویر صحبت کرده است؛ گفتوگویی که همزمان با آغاز فصل جوایز، بار دیگر نام او را در کانون توجه قرار میدهد.
Marty Supreme برای خنجی بازگشتی شخصی و حرفهای است؛ فیلمی که او را به نیویورک دهههای گذشته، سالهای دانشجویی و شکلگیری نگاه سینماییاش پیوند میزند. خنجی میگوید زبان بصری فیلم از دل گفتوگوهای مفصل پیشتولید شکل گرفت؛ جایی که او و جاش سفدی تصمیم گرفتند به بازنمایی دقیق سال ۱۹۵۲ وفادار بمانند، بیآنکه حس زنده و معاصر شخصیت اصلی قربانی بازسازی تاریخی شود.
یکی از مهمترین انتخابهای خنجی در این پروژه، فیلمبرداری عمدتاً روی نگاتیو ۳۵ میلیمتری است؛ تصمیمی که به گفته او، بیش از هر چیز به بافت چهرهها و کیفیت نور بازمیگردد. خنجی از مفهومی با عنوان «نور فقیر» یاد میکند؛ نوری محدود و هدفمند که یادآور شهرها و فضاهای داخلی دهه ۵۰ میلادی است، جایی که تاریکی به اندازه روشنایی معنا داشت. صحنههای پینگپنگ فیلم، با نورهای تنگستن قدیمی و تمرکز شدید نور روی میزها، عمداً حالوهوایی نزدیک به رینگ بوکس پیدا کردهاند؛ ارجاعی نقاشانه که حرکت و تنش را تشدید میکند.
از نظر اجرایی، فیلم با چند دوربین و لنزهای تله بسیار بلند فیلمبرداری شده؛ رویکردی کلاسیک که بهجای اغراقهای مدرن، بر فاصله، مشاهده و ریتم درونی حرکتها تکیه دارد. خنجی تأکید میکند که هدف، «نمایش» مهارت نبود، بلکه ثبت صادقانه انرژی فیزیکی شخصیتها در فضا بوده است.
در پایان گفتوگو، خنجی بار دیگر بر علاقهاش به مدیوم آنالوگ تأکید میکند؛ علاقهای که به گفته خودش با Marty Supreme دوباره زنده شده است. این فیلم در شرایطی اکران خواهد شد که نام خنجی پیشتر دو بار نامزد Academy Awards شده است: یکبار برای Evita و بار دیگر برای Bardo. هرچند این نامزدیها پیاپی نبودهاند، اما جایگاه او بهعنوان یکی از معتبرترین فیلمبرداران معاصر تثبیت شده است. با توجه به فضای نوستالژیک، انتخاب جسورانه نگاتیو و تمرکز فیلم بر چهره و حرکت، Marty Supreme میتواند یکی از جدیترین شانسهای خنجی برای بازگشت به رقابت اسکار در فصل پیشرو باشد.