ماهی برای پدرم

مانیا اکبری با همکاری داگلاس وایت، مجسمه‌ساز بریتانیایی، تلفیقی ظریف از زبان خلق می‌کند؛ جایی که ملاقات سینما و مجسمه‌سازی به بررسی فرآیندهای نابودی و بازسازی جسمانی و روانی می‌پردازد. این فیلم که تنها چند هفته پس از نخستین ملاقات آن‌ها آغاز شده است، روند عمیق‌تر شدن یک رابطه هنری و شخصی را روایت می‌کند که ماهیت پوست، خانواده، مرگ، آب، میل و در تمام طول مسیر، اراده‌ای قدرتمند برای شکل‌گیری را کاوش می‌کند. اکبری به پیوند میان بدن خود و تاریخ سیاسی ایران می‌پردازد و رابطه بین تروماهای جسمانی خودش و حافظه سیاسی جمعی زادگاهش را بررسی می‌کند. در حالی که او تحت جراحی‌های مربوط به بدنی است که توسط سرطان ویران شده، یادآوری و بازسازی چارچوبی فراهم می‌کنند تا چگونگی آسیب‌دیدن، سانسور شدن و سیاسی شدن بدن‌ها، و با این حال ماندن آن‌ها به عنوان عرصه‌ای از امکان‌ها را بررسی کنند.