برای آرامش

چگونه می‌توان یک ایده‌ی بی‌شکل را تجسم کرد، ایده‌ای که تا حد گُم‌شدگی، انتزاعی شده است؟ چشم‌اندازها، چه واقعی و چه خیالی، پس‌زمینه‌ای برای یک روایت بصری فراهم می‌کنند، در حالی که صدا، در هم تنیده با تک‌گویی‌های روایت‌شده توسط خودِ شخصیت، بُعد سومی به این تصویرسازی خاص می‌افزاید. نیوشا توکلیایی از دنیای واقعی گسسته است و با این حال به شکلی دردناک تحت تأثیر آن قرار دارد. نگاهی تجربی به واقعیتی که با شعله‌های احساسی سندرم پیش از قاعدگی (PMS) شدت یافته است.