سکوت

منصور حلاج گفت: «من خدا هستم» و از پاسخ به پرسش‌هایی که بیانیه‌اش برانگیخته بود، خودداری کرد. او در عوض، با آرامش در انتظار اعدام خویش ماند. یازدهصد سال بعد، نادر، نمایشنامه‌نویس مدرن، پا جای پای حلاج می‌گذارد. تاریخ تراژیکی دوباره تکرار می‌شود، این بار با همراهی جمعیتی کنجکاو و سکوتی پذیرنده.