باد

موزاییکی از داستان‌ها، مدرنیته‌ی ایرانی را واکاوی می‌کند. با پیروی از یک الگوی ادبی فارسی، دغدغه‌های شخصی، گمانه‌زنی‌های خیال‌پردازانه و مضامین تاریخی پی‌درپی در کنار هم قرار می‌گیرند و پیوندهای تداعی‌کننده‌ای میان آن‌ها برقرار می‌کنند. از میزان تعهد شخصیت‌ها در روایت وقایع، مشخص است که فراتر از تاریخ، زمان انسانی با اسطوره و حکایت هم‌ارزی دارد: پرندگان اساطیری، نام‌های خانوادگی اشتباه ثبت‌شده، زخم‌های ناشی از سلاح‌های شیمیایی و خاطرات زنان درگذشته.