طلوع فجر

طلوع جدی، ساخته‌ی احمد فاروقی قاجار در سال ۱۹۶۴، ترکیبی عجیب است که به وضعیت راکد کشوری می‌پردازد که میان دنیای کهن و عصر مدرن معلق مانده است. با این حال، در حالی که هدف فیلم روشن است، پیام آن مبهم و قابل تفسیر است. دوربین فاروقی به هر کجا که می‌نگرد، می‌کوشد این دوگانگیِ تا حدودی بدبینانه را ثبت کند. فیلم در تئاتری در بافت قدیمی اصفهان که نمایشنامه‌ی اوتلو شکسپیر را به روی صحنه برده، آغاز می‌شود. هیچ تماشاگر هوشمندی در سالن نیست و بازیگران، بی‌تفاوت و فرسوده به نظر می‌رسند. مرد جوانی از میان جمعیت تماشاگران، سفر طولانی خود را در میان شبکه‌ی کوچه‌های تنگ اصفهان آغاز می‌کند و در نهایت در مسجد جامع شهر به دختری جوان می‌رسد. به‌رغم موقعیت‌های آشفته‌ی اولیه، فیلم از نیمه‌ی راه، مشاهده‌ای خاموش از شبی را ارائه می‌دهد که با سپیده‌دم به پایان خواهد رسید.