کانی بوث

کنستانس «کانی» بوث (زاده ۲ دسامبر ۱۹۴۰)، نویسنده و بازیگر آمریکایی است که به‌خاطر حضور در تلویزیون بریتانیا و به‌ویژه برای ایفای نقش پالی شرمن در سریال محبوب دهه ۱۹۷۰، فالتی تاورز، شناخته می‌شود؛ سریالی که او آن را با شوهر وقت خود، جان کلیز، مشترک نوشته بود.

او در سال ۱۹۹۵ بازیگری را کنار گذاشت و تا زمان بازنشستگی به عنوان روان‌درمانگر مشغول به کار شد.

بوث در ۲ دسامبر ۱۹۴۰ در ایندیاناپلیس، ایندیانا، متولد شد. پدر او کارگزار بورس در وال‌استریت و مادرش بازیگر بود. این خانواده بعدها به ایالت نیویورک نقل مکان کردند. بوث وارد دنیای بازیگری شد و به عنوان بدل نقش برادوی و پیش‌خدمت کار کرد. او در زمانی که جان کلیز در شهر نیویورک کار می‌کرد با او آشنا شد و آن‌ها در ۲۰ فوریه ۱۹۶۸ با هم ازدواج کردند.

بوث نقش‌هایی را در قسمت‌هایی از سیرک پرنده مانتی پایتون (۱۹۶۹–۷۴) و در فیلم‌های پایتون یعنی و حالا برای چیزی کاملاً متفاوت (۱۹۷۱) و مانتی پایتون و جام مقدس (۱۹۷۵، در نقش زنی که متهم به جادوگری بود) ایفا کرد. او همچنین در چطور آدم‌ها را عصبانی کنیم (۱۹۶۸)، فیلمی پیش از دوران مانتی پایتون با بازی کلیز و دیگر اعضای آینده‌ی مانتی پایتون؛ فیلم کوتاهی به نام عاشقانه با یک کنترباس (۱۹۷۴) که کلیز آن را از داستان کوتاهی نوشته آنتون چخوف اقتباس کرده بود؛ و مورد عجیب پایان تمدن آنگونه که ما می‌شناسیم (۱۹۷۷)، که هجو شرلوک هولمزِ ساخته‌ی کلیز است، در نقش خانم هادسن ظاهر شد.

بوث و کلیز نویسندگی و بازیگری مشترک فالتی تاورز (۱۹۷۵ و ۱۹۷۹) را بر عهده داشتند که او در آن نقش پیش‌خدمت و مهماندار هتل، پالی، را بازی کرد. بوث به مدت سی سال از صحبت کردن درباره این سریال خودداری کرد تا اینکه در سال ۲۰۰۹ با شرکت در مستندی درباره این مجموعه برای کانال دیجیتال گلد موافقت نمود.

بوث نقش‌های مختلفی را در تلویزیون بریتانیا ایفا کرد، از جمله سوفی در دیکنزهای لندن (۱۹۷۶)، خانم ارول در اقتباس بی‌بی‌سی از لرد کوچک فانتلرروی (۱۹۸۰) و دوشیزه مارچ در نمایش دراماتیک بوکانیرز اثر ادیت وارتون (۱۹۹۵). او همچنین نقش اصلی در درامایی به نام داستان روت (۱۹۸۱) را بازی کرد که در آن نقش دختر مبتلا به اسکیزوفرنیِ یک پدر بدرفتار را ایفا نمود. در سال ۱۹۹۴، او نقش مکمل را در «آزمایش کلاکس» بازی کرد، قسمتی از سریال علمی-تخیلی کودکانِ مردم فردا.

بوث همچنین فعالیت‌های تئاتری داشت که عمدتاً در تئاتر لندن بود و از اواسط دهه ۱۹۷۰ تا اواسط دهه ۱۹۹۰ در ۱۰ تولید مختلف ظاهر شد، که قابل توجه‌ترین آن‌ها بازی در کنار جان میلز در تولید وست اندِ دراماتیکِ دروغ‌های کوچک در تئاتر ویندام بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ بود.