پی. دی. جیمز

فلیس دوروتی جیمز، بارونس جیمز از هالند پارک، OBE، FRSA، FRSL (۳ اوت ۱۹۲۰ – ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴)، که در حرفه با نام پی. دی. جیمز شناخته می‌شد، نویسنده رمان انگلیسی و از اعضای مجلس اعیان بود. شهرت او با مجموعه رمان‌های معمایی‌اش که شخصیت فرمانده پلیس و شاعر، آدام دالگلیش را در آن‌ها داشت، حاصل شد.

جیمز در آکسفورد، دختر سیدنی ویکتور جیمز، بازرس مالیات، و همسر او دوروتی مری جیمز، متولد شد. او در مدرسه بریتانیایی در لودلو و دبیرستان دخترانه کمبریج تحصیل کرد. زمانی که جیمز در اواسط نوجوانی بود، مادرش در یک بیمارستان روانی بستری شد.

او مجبور شد در سن شانزده سالگی مدرسه را ترک کند تا برای نگهداری از خواهر و برادر کوچک‌ترش، مونیتی و ادوارد، کار کند؛ زیرا خانواده‌اش پول زیادی نداشتند و پدرش به تحصیلات عالی برای دختران اعتقادی نداشت. او به مدت سه سال در یک اداره مالیات در ایلی کار کرد و بعدها شغلی به عنوان دستیار مدیر صحنه در تئاتر فستیوال در کمبریج پیدا کرد. او در ۸ اوت ۱۹۴۱ با ارنست کانر بانتری وایت (که «کانر» نامیده می‌شد)، پزشک ارتش، ازدواج کرد. آن‌ها دو دختر به نام‌های کلر و جین داشتند.

وایت پس از بازگشت از جنگ جهانی دوم دچار بیماری روانی شد و در آسایشگاه بستری گردید. از آنجایی که عمدتاً والدین کانر از دخترانش مراقبت می‌کردند، جیمز در مدیریت بیمارستان تحصیل کرد و از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۸ برای یک هیئت مدیریت بیمارستان در لندن کار کرد. او نوشتن را در اواسط دهه ۱۹۵۰، با استفاده از نام خانوادگی پیش از ازدواج خود آغاز کرد («ژن‌های من، ژن‌های جیمز هستند»).

اولین رمان او با نام پوشاندن صورت او، با محوریت بازرس و شاعر اسکاتلند یارد، آدام دالگلیش، در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. نام خانوادگی دالگلیش از نام یکی از معلمان زبان انگلیسی در دبیرستان دخترانه کمبریج گرفته شده و نام کوچک او نام پدر خانم دالگلیش است. بسیاری از رمان‌های معمایی جیمز در پس‌زمینه بوروکراسی‌های بریتانیا، مانند سیستم عدالت کیفری و سرویس سلامت همگانی، که او از دهه ۱۹۴۰ به مدت چندین دهه در آن‌ها کار کرده بود، جریان دارند. دو سال پس از انتشار رمان پوشاندن صورت او، همسر جیمز در ۵ اوت ۱۹۶۴ درگذشت. پیش از مرگ او، جیمز احساس نمی‌کرد که بتواند شغل خود را تغییر دهد: «او [کانر] به‌طور دوره‌ای خودش را از بیمارستان مرخص می‌کرد، گاهی اوقات با اطلاع بسیار اندک، و من هرگز دقیقاً نمی‌دانستم وقتی از اداره به خانه بازمی‌گردم با چه چیزی روبرو خواهم شد. زمان مناسبی برای جستجوی ارتقای شغلی یا شغل جدید نبود، که فقط فشار بیشتری تحمیل می‌کرد. اما اکنون [پس از مرگ کانر] احساس نیاز شدیدی به تغییر مسیر داشتم.» او برای درجه مدیر در خدمات کشوری داخلی درخواست داد و مناصب کارگزاری را در بخش‌های مختلف وزارت کشور، از جمله بخش کیفری، بر عهده داشت. او تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۹ در خدمات دولتی کار کرد.