رابرت وایز

رابرت ارل وایز (۱۰ سپتامبر ۱۹۱۴ – ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۵) تدوینگر صدا، تدوینگر فیلم، تهیه‌کننده فیلم و کارگردان آمریکایی بود. او برای فیلم اشک‌ها و لبخندها (۱۹۶۵) و داستان سمت غربی (۱۹۶۱) جایزه اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرد و همچنین برای فیلم همشهری کین (۱۹۴۱) در بخش بهترین تدوین فیلم و برای فیلم شن‌های ماسه (۱۹۶۶) در بخش بهترین فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

از دیگر فیلم‌های او می‌توان به زاده برای کشت، مقصد گوبی، هندنبورگ، پیشتازان فضا: تصویر متحرک، روزی که زمین ایستاد، بی‌صدا حرکت کن، عمیق حرکت کن، سویه‌ی آندرومدا، نقشه، تسخیر و ربوده‌گران بدن اشاره کرد. بازه فعالیت وایز از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۹۰ میلادی بود.

در حالی که اغلب او را با کارگردانان «مؤلف» هم‌عصرش مانند استنلی کوبریک که تمایل داشتند «ظاهری» کارگردانی متمایز را به ژانری خاص القا کنند، مقایسه می‌کنند، وایز مشهور است به اینکه اجازه می‌داد داستان (که گاهی توسط استودیو تعیین می‌شد) تعیین‌کننده سبک باشد. منتقدان بعدی مانند مارتین اسکورسیزی این توصیف را گسترش دادند و تأکید کردند که علی‌رغم تمرکز روزمره و مشهور وایز بر کمال سبک‌شناختی در چارچوب ژانر و بودجه، انتخاب موضوع و رویکرد او همچنان باعث می‌شد وایز را به عنوان یک هنرمند و نه صرفاً یک صنعتگر بشناسند. با هر روشی، رویکرد وایز باعث موفقیت انتقادی او به عنوان کارگردان در ژانرهای مختلف و سنتی فیلم شد: از ترسناک گرفته تا نوآر، وسترن، فیلم‌های جنگی، علمی-تخیلی، موزیکال و درام، که در هر ژانر چندین اثر موفق تکرار شد. تمایل وایز به حرفه‌ای‌گری منجر به درجه‌ای از آمادگی می‌شد که اگرچه در ظاهر با محدودیت‌های بودجه استودیو انگیزه می‌گرفت، اما با این حال هنر فیلم‌سازی را ارتقا بخشید و منجر به ساخت بسیاری از فیلم‌های برنده جایزه اسکار شد. رابرت وایز در سال ۱۹۹۸ جایزه دستاورد در طول زندگی از AFI را دریافت کرد.