کارول بیکر

کارول بیکر (متولد ۲۸ مه ۱۹۳۱)، بازیگر پیشکسوت آمریکایی است که به‌عنوان یک چهره درام و جدی شناخته می‌شود و به‌ویژه در دهه ۱۹۶۰، به عنوان نماد جنسی سینما محبوبیت یافت. او پس از تحصیل نزد لی استربرگ در استودیو بازیگران، فعالیت حرفه‌ای خود را در برادوی از سال ۱۹۵۴ آغاز کرد. در ادامه، توسط الیا کازان برای ایفای نقش اصلی در اقتباس سینمایی دو نمایشنامه تنسی ویلیامز، تحت عنوان فیلم «عروسک بچه» (۱۹۵۶) انتخاب شد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، بیکر که بازیگری تحت قرارداد با پارامونت پیکچرز بود، پس از ایفای نقش یک زن بیوه با رویکرد لذت‌جو در فیلم «کیف‌بازان» (۱۹۶۴)، به یک نماد جنسی تبدیل گردید. جوزف ای. لوین، تهیه‌کننده این فیلم، او را در نقش «سیلوا» و سپس نقش جین هارلو در فیلم زندگینامه‌ای «هارلو» (۱۹۶۵) معرفی کرد. علی‌رغم تبلیغات گسترده پیش از انتشار، فیلم «هارلو» از دید منتقدان با شکست مواجه شد و بیکر در سال ۱۹۶۶ و در میان اختلافات حقوقی مربوط به قراردادش با پارامونت و نظارت لوین بر مسیر شغلی‌اش، به ایتالیا مهاجرت کرد. او دهه بعدی عمر خود را در اروپا به بازی در فیلم‌های ژانر جالو و ترسناک با فضایی خشونت‌آمیز گذراند؛ از جمله «بدن شیرین دبورا» (۱۹۶۸) ساخته رومولو گوئریری، مجموعه چهار فیلمی با اومبرتو لنزی که با «ارگاسم» (۱۹۶۹) آغاز و با «چاقوی یخی» (۱۹۷۲) پایان یافت و همچنین «بابا یاگا» (۱۹۷۳) ساخته کورادو فارینا. بیکر در دهه ۱۹۸۰ در نقش‌های مکمل چندین درام تحسین‌شده ظاهر شد؛ از جمله درام «ستاره ۸۰» (۱۹۸۳) در نقش مادر دوروتی استراتن، قربانی قتل، و درام نژادی «پسر بومی» (۱۹۸۶) که بر اساس رمان ریچارد رایت ساخته شده است. در طول دهه ۱۹۹۰ نیز در چندین سریال تلویزیونی از جمله «قتل، او نوشت»، «قانون ال.ای.» و «روزول» حضور داشت. او رسماً در سال ۲۰۰۳ از بازیگری بازنشسته شد.