جیمز هایدن

جیمز هایدن بازیگر آمریکایی اهل بِی ریج در بروکلین بود. او به‌جز بازی در برادوی، بیشتر برای ایفای نقش پاتریک «پتسی» گلدبرگ در فیلم «روزی روزگاری در آمریکا» محصول ۱۹۸۴ شناخته می‌شود. هایدن در طول جنگ ویتنام در ارتش ایالات متحده آموزش دید و به‌عنوان امدادگر خدمت کرد. او پس از ترخیص، به نیویورک بازگشت، در آکادمی دراماتیک هنرهای آمریکایی تحصیل کرد و کار بازیگری را آغاز نمود. در سال ۱۹۸۳، یعنی سال مرگ او، وی در نمایش تحسین‌شده برادوی با نام «بوفالو آمریکایی»، در کنار دوست صمیمی‌اش آل پاچینو، نقش یک معتاد به هروئین را بازی کرد. ساعت ۴:۳۰ صبح، زمانی که او داشت با همسر جدایی‌اش تلفنی صحبت می‌کرد، ناگهان صدایش قطع شد. خانم هایدن بلافاصله با پزشک هایدن تماس گرفت و پزشک نیز با شماره اضطراری ۹۱۱ به آپارتمان هایدن در خیابان ۶۹ و برادوی در منهتن زنگ زد. پلیس، جیمز هایدن را در حالی که روی سینک آشپزخانه افتاده بود و تلفن هنوز در دستش بود، پیدا کرد. پلیس روی کف آشپزخانه، یک سوزن زیرپوستی و چندین پاکت شیشه‌ای پیدا کرد که تصور می‌شد حاوی هروئین باشند. مرگ او در مرکز بیمارستانی سنت لوک-روزولت اعلام شد. تنها شش ساعت پیش از مرگش، او برای بازی خود ایستاده تشویق شده بود. در سال ۱۹۸۴، حین فیلم‌برداری «پاپ گرینویچ ویلج»، میکی رورک بازی خود را به یاد هایدن تقدیم کرد.