هارولد آرلن

هیچ آمریکایی بیش از آرلن ترانه سطح‌بالایی نپرداخته است. او در خانواده‌ای موسیقی‌دان بزرگ شد (پدرش یک کانتور بود) و با ترک دبیرستان برای تبدیل شدن به یک نوازنده موسیقی، والدینش را ناامید کرد اما باعث تعجبشان نشد. فعالیت کوتاهی به‌عنوان پیانیست و خواننده در یک گروه موسیقی رقص به نام بافالودیانز به او اجازه داد تا از بافالو به نیویورک نقل‌مکان کند. آرلن پس از فروپاشی گروه در نیویورک ماند؛ او پس از چند تلاش عمدتاً ناموفق برای فتح وودویل یا برادوی، به‌طور اتفاقی به آهنگی دست یافت که با ترانه‌های تد کوهلر، به اولین آهنگ پرطرفدار او یعنی «گت هپی» تبدیل شد. آرلن با همکاری کوهلر به‌عنوان آهنگساز ثابت کاتن کلاب در هارلم، که نمایشگاهی ممتاز برای هنرمندان آفریقایی-آمریکایی همچون کَب کالی‌کاو واتل واترز بود، مشغول به کار شد. آن‌ها در میان ده‌ها اثر دیگر، آهنگ‌های «آیوت د گلد د ورلد آن اِ استرینگ» و «ایل ویند» را نوشتند. دومین همکاری مهم آرلن با ای. وای. هاربرگ بود که با او موسیقی فیلم «جادوگر شهر اوز» (۱۹۳۹)، قطعات ویژه و تحسین‌شده‌ای برای برت لهر و گروچو مارکس و دو موزیکال برادوی را خلق کرد. در دهه ۱۹۴۰، آرلن با سومین شریک اصلی خود، جانی مرسر، به اوج محبوبیت رسید؛ بیشتر آثار پرطرفدار آن‌ها، مانند «بلوز این د نایت»، «مای شاینینگ آور» و «وان فور مای بیبی (اند وان مور فور د رود)»، برای فیلم‌ها نوشته شدند، چرا که هالیوود جایگزین صحنه نمایش به‌عنوان پردرآمدترین بازار آهنگسازان شد. با افزایش سن، آرلن به‌تدریج از تلف کردن مطالب توسط هالیوود و پیچیدگی‌های برادوی کلافه می‌شد؛ زندگی شخصی او نیز در این دوره ناخوشایند بود. با این حال، بهترین ترانه‌های او که توسط اجراکنندگانی مانند جودی گارلند و فرانک سیناترا و بعدها خوانندگان کاباره و نوازندگان جاز بازخوانی شدند، همچنان به‌عنوان آثار کلاسیک شناخته می‌شوند.