میکی رونی

میکی رونی (با نام اصلی جوزف یول جونیور؛ زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۰ – ۶ آوریل ۲۰۱۴) بازیگر، وودویل‌باز، کمدین، تهیه‌کننده و شخصیت رادیویی آمریکایی بود. او با شغلی که نه دهه طول کشید و تا مدت کوتاهی پیش از مرگش ادامه داشت، در بیش از ۳۰۰ فیلم ظاهر شد و از آخرین ستاره‌های بازمانده از دوران فیلم‌های صامت بود.

رونی در اوج دوران شغلی‌اش که با افت و اوج‌های مکرر همراه بود، نقش اندی هاردی را در مجموعه‌ای شامل ۱۶ فیلم در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ ایفا کرد که تجسم ارزش‌های خانوادگی آمریکایی بودند. او به عنوان بازیگری همه‌فن‌حریف، در اواخر دوران کاری‌اش به یک بازیگر نقش‌های مکمل مشهور تبدیل شد. لورنس اولیویه زمانی گفته بود که رونی را «بهترین بازیگری که تا به حال وجود داشته» می‌داند. کلارنس براون که کارگردانی دو مورد از نخستین نقش‌های دراماتیک او یعنی مخمل ملی و کمدی انسانی را بر عهده داشت، گفته بود که رونی «نزدیک‌ترین چیزی به یک نابغه است که تا به حال با او کار کرده‌ام».

رونی اولین بار در کودکی در نمایش‌های وودویل اجرا کرد و اولین حضور سینمایی خود را در شش سالگی تجربه کرد. او در ۱۴ سالگی، نقش پاک را در نمایشنامه و بعدها در اقتباس سینمایی سال ۱۹۳۵ از رویای نیمه‌شب در یک شب تابستان بازی کرد. دیوید تامسون، منتقد فیلم، اجرای او را «یکی از خیره‌کننده‌ترین جادوهای سینما» توصیف کرد. در سال ۱۹۳۸، او در فیلم شهر پسران هم‌بازی بود. او در ۱۹ سالگی، نخستین نوجوان بود که برای نقش اصلی خود در فیلم نوزادان در بازو نامزد اسکار شد و در سال ۱۹۳۹ جایزه ویژه نوجوانان آکادمی را دریافت کرد. او در اوج دوران کاری خود بین ۱۵ تا ۲۵ سالگی، ۴۳ فیلم بازی کرد که او را به یکی از موفق‌ترین و ثابت‌قدم‌ترین بازیگران مترو-گلدوین-مایر و محبوب رئیس استودیو MGM، لوئیس بی. مایر، تبدیل کرد.

رونی از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ پرفروش‌ترین ستاره گیشه و یکی از پردرآمدترین بازیگران آن دوران بود، اما دوران کاری او دیگر هرگز تا چنین ارتفاعی بالا نرفت. او در طول جنگ جهانی دوم به ارتش اعزام شد و نزدیک به دو سال با اجرای نمایش و برنامه‌های رادیویی برای بیش از دو میلیون سرباز سرگرم کرد و برای فعالیت در مناطق جنگی، نشان برنز دریافت کرد. پس از بازگشت از جنگ در سال ۱۹۴۵، او برای نقش‌های نوجوان بسیار پیر و برای ستاره بودن در فیلم‌های بزرگسال بسیار کوتاه قد بود و نتوانست به اندازه قبل نقش‌های اصلی بگیرد. با این وجود، محبوبیت رونی با نقش‌های مکمل که با استقبال خوبی روبرو شدند، در فیلم‌هایی چون صبحانه در تیفانی (۱۹۶۱)، مرثیه‌ای برای یک سنگین‌وزن (۱۹۶۲)، دنیای دیوانه‌وار، دیوانه‌وار، دیوانه‌وار، دیوانه‌وار (۱۹۶۳) و اسب سیاه (۱۹۷۹) تجدید شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، او با نمایش شوگر بیبیز به برادوی بازگشت و بار دیگر به ستاره‌ای مشهور تبدیل شد. رونی صدها بار در تلویزیون، از جمله در درام‌ها، برنامه‌های متنوع و تاک‌شوها ظاهر شد و در سال ۱۹۸۲ برنده جایزه امی و همچنین برای نقش خود در فیلم بیل (۱۹۸۱) برنده گلدن گلوب شد.