جاش کینگ

هر زمان که دوستان درباره‌ی اینکه جاش کینگ چقدر کار فوق‌العاده‌ای دارد گپ می‌زنند، کمک‌کار اول کارگردان جمله‌ای را تکرار می‌کند (که منسوب به مایک مایرز، ستاره‌ی فیلم «آستین پاورز») که چیزی شبیه به این است: «ما همه‌ی ما رنج می‌کشیم تا دیگران بخندند». کینگ، که بخشی از رزومه‌اش شامل فیلم‌هایی با بازی مایرز، جیم کاری، ادی مورفی، آدم سندلر و بن استیلر است، می‌گوید مدیریت ست‌های کمدی به‌ندرت فقط بازی و خنده است.

او می‌گوید: «آنچه روی کاغذ خنده‌دار است، اغلب در صحنه این‌طور نیست. بنابراین «پیدا کردن بخش خنده‌دار» می‌تواند زمان‌بر باشد، که این موضوع برنامه‌ریزی روزانه را دشوار می‌کند».

کینگ می‌گوید بداهه‎پردازی‌های بیشتر (که با کمک دوربین‌های دیجیتال همراه شده) کار او را پیچیده‌تر کرده است. «صحنه‌ای در فیلم «کمپین» [طنز سیاسی تابستان گذشته] که در آن ویل [فرل] در را باز می‌کند و زک [گالیفیناکیس] اجازه می‌خواهد که وارد شود، تنها یک‌هشتم صفحه است. اما بعد آن مردها شروع کردند به بداهه‌پردازی و ده دقیقه بعد ما هنوز داشتیم فیلم‌برداری می‌کردیم».

فیلم‌های با تم سیاسی، که کینگ دو مورد از آن‌ها را پیاپی با کارگردان، جی روچ، ساخته است، معمولاً شامل جمعیت‌های زیادی برای مناظره‌ها و تجمع‌ها هستند. کینگ به یاد می‌آورد: «هنگام فیلم‌برداری «تغییر بازی» [درباره‌ی مبارزات سارا پالین برای پست معاون ریاست‌جمهوری] در بالتیمور، مجبور شدیم هنرپیشه‌هایی را از ویرجینیا، نیویورک و فیلادلفیا بیاوریم. معرفی بزرگ مک‌کین به پالین در یک سالن ورزشی دانشگاه فیلم‌برداری شد، جایی که برای ۵۰۰ هنرپیشه برنامه‌ریزی شده بود اما فقط ۳۰۰ نفر حاضر شدند. تنها گزینه این بود که چهره‌های آشنا را به عقب‌ها هدایت کنیم و به جی بگوییم که نمی‌توانیم همان‌طور که برنامه‌ریزی شده بود، نما را آنقدر عریض بگیریم».

DGA - صنف کارگردانان آمریکا