لسلی هاوارد

لسلی هاوارد اشتاینر (۳ آوریل ۱۸۹۳ – ۱ ژوئن ۱۹۴۳) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده انگلیسی بود. او داستان‌ها و مقالات بسیاری برای نیویورک تایمز، نیویورکر و ونتی فیر نوشت و یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های پرفروش و بت‌های سینمایی دهه ۱۹۳۰ بود.

هاوارد که هم در بریتانیا و هم در هالیوود فعالیت داشت، نقش اشلی ویلکس را در «بر باد رفته» (۱۹۳۹) بازی کرد. او در فیلم‌های بسیار دیگری نیز نقش‌آفرینی کرد و اغلب نقش مرد انگلیسی اصیل را ایفا می‌کرد، از جمله در «برکلی اسکوئر» (۱۹۳۳)، «از بند بشریت» (۱۹۳۴)، «پیمپرنل سرخ‌پوش» (۱۹۳۴)، «جنگل سنگ‌شده» (۱۹۳۶)، «پیگمالیون» (۱۹۳۸)، «اینترمزوی» (۱۹۳۹)، «اسمیتِ پیمپرنل» (۱۹۴۱) و «نخستینِ معدود» (۱۹۴۲). او برای فیلم‌های «برکلی اسکوئر» و «پیگمالیون» نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد.

فعالیت‌های هاوارد در دوران جنگ جهانی دوم شامل بازیگری و فیلم‌سازی بود. او به ساخت تبلیغات ضد آلمانی و تقویت حمایت از متفقین کمک کرد؛ دو سال پس از مرگ او، سالنامه فیلم بریتانیا فعالیت‌های هاوارد را «یکی از ارزشمندترین جنبه‌های تبلیغات بریتانیا» توصیف کرد. شایعه شده بود که او با اطلاعات بریتانیا یا متفقین همکاری داشته است، که این موضوع باعث شکل‌گیری تئوری‌های توطئه درباره مرگ او در سال ۱۹۴۳ شد؛ زمانی که هواپیمای پرواز ۷۷۷ شرکت BOAC که او نیز مسافر آن بود، توسط لوفت‌وافه بر فراز اقیانوس اطلس (در نزدیکی سواحل سدیرا در آ کورونیا) سرنگون شد.