هتی مک‌دنیل

هتی مک‌دنیل (۱۰ ژوئن ۱۸۹۳ - ۲۶ اکتبر ۱۹۵۲) بازیگر آمریکایی بود که ایفای نقش مامی در «بر باد رفته» (۱۹۳۹) برای او جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را به ارمغان آورد و او را به نخستین فرد سیاه‌پوستی تبدیل کرد که برنده جایزه آکادمی می‌شود.

هتی مک‌دنیل که از اوایل دهه ۱۹۱۰ به عنوان خواننده گروه کار می‌کرد، نخستین حضور خود را به عنوان خدمتکار در «غرب طلایی» (۱۹۳۲) تجربه کرد. شخصیت‌های خدمتکار-مامی او به‌تدریج جسورتر شدند؛ این روند ابتدا در «قاضی پریست» (۱۹۳۴) نمایان شد و در «آلیس آدامز» (۱۹۳۵) نیز به وضوح خود را نشان داد. در این فیلم که به کارگردانی جرج استیونز و با حمایت و همراهی ستاره‌ای چون کاترین هپبورن ساخته شده است، او به‌خوبی نشان می‌دهد که برای جاه‌طلبی‌های متظاهرانه کارفرمایانش ارزش چندانی قائل نیست. در فیلم «دوشیزه مانتون دیوانه» (۱۹۳۸)، شخصیتی که او بازی می‌کند در واقع باربارا استن‌وی، کارفرمای اشرافی خود و دوستان متکبرش را توبیخ می‌کند. این مسیر به بزرگ‌ترین نقش در دوران حرفه‌ای مک‌دنیل، یعنی نقش مامی در «بر باد رفته» (۱۹۳۹) ختم شد. مامی از جهات متعددی نسبت به اکثر سفیدپوستان پیرامون خود برتری دارد.

پس از آن مرحله، نقش‌های مک‌دنیل متأسفانه رو به افول رفت و شخصیت‌های او بیش از پیش به نقش‌های پست و خدمتکارانه تبدیل شدند. مک‌دنیل در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در برنامه‌های رادیویی «آموس و اندی» و ادی کانتور، شخصیت اصلی برنامه رادیویی خودش یعنی «بیولا» (۱۹۴۷-۵۱) و همین نقش را در تلویزیون (بیولا، ۱۹۵۰) بازی کرد.