جک هدلی

جک هدلی (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۳۰ در لندن با نام اصلی جک هاوکینز، که نام خود را برای جلوگیری از اشتباه با هم‌نام خود تغییر داد) بازیگر انگلیسی بود که بیشتر به‌خاطر اجراهایش در تلویزیون شناخته می‌شد.

کارنامه سینمایی او در سال ۱۹۵۰ با یک مستند-درام ۱۳ دقیقه‌ای درباره فلج اطفال به نام «زندگی‌ای برای زیستن» آغاز شد. او در دهه ۱۹۵۰ در تعدادی فیلم و برنامه‌های تلویزیونی بازی کرد، از جمله «چپ راست و مرکز»، «بازی منصفانه» و «هیچ ترامویی به لایم استریت» با فیلم‌نامه‌ای از آلون اوون و بازی در کنار بیلی وایت‌لاو. او در سریال بی‌بی‌سی با فیلم‌نامه فرانسیس دوربریج، یعنی «دنیای تیم فریزِر» (که از نوامبر ۱۹۶۰ تا مارس ۱۹۶۱ پخش شد) به ستاره تلویزیون تبدیل شد؛ این سریال ۱۸ قسمت داشت که شامل سه سریال مجزای شش قسمتی بود. او همچنین نقش کوریگان بلیک را در نمایش بی‌بی‌سی نوشته آلون اوین در سال ۱۹۶۲ با نام «نمی‌توانی همه را ببری» بازی کرد؛ نقشی که سال بعد در سریال «کوریگان بلیک» توسط جان ترنر ایفا شد. او همچنین در «یک عشق کوچک زمستانی» اثر آلون اوین حضور داشت.

او در تعدادی از فیلم‌های بریتانیایی دهه ۱۹۶۰، از جمله «لورنس عربستان» (۱۹۶۲)، «تیغه سرخ» (۱۹۶۳)، «جادوگری» (۱۹۶۴)، «از بند بشریت» (۱۹۶۴)، «راز جزیره خون» (۱۹۶۴) و «سالگرد» (۱۹۶۸) ظاهر شد. او همچنین در چندین درام بی‌بی‌سی در دهه ۱۹۷۰، مانند نقش سرهنگ دوم پرستون در «کولتیتس» (۱۹۷۲-۴) و نقش آلن هالدینِ نظامی سابق در «چه کسی هزینه کشتی را می‌دهد؟» (۱۹۷۷) ایفای نقش کرد. گفته می‌شود که پشت صحنه این سریال، تنش‌های شخصیتی میان هدلی و هم‌بازی‌هایش، بتی آروانیتی و ماریا سوکالی، جریان داشت.

هدلی بعدها در فیلم جیمز باند «فقط به خاطر چشمان تو» در نقش سر تیموتی هاولاک ظاهر شد و همچنین صدای طوطی هاولاک را پیش‌صدایی کرد. اندکی پس از آن، در پاییز ۱۹۸۱، او نقش اصلی (فرد ویلیامز، پلیس بازپرس بدبین) را در فیلم «ریپر نیویورک» ساخته لوسیو فولچی بازی کرد که صدای او در آن دوبله شد. او همچنین با استنلی بیکر و جین زبرگ در فیلم «به سبک فرانسوی» اقتباسی از اثر ایروین شاو هم‌بازی شد.

سایر حضورهای تلویزیونی او عبارتند از: «قدیس»، «راه گیدئون» (مرد بی دلیل)، «آرام، آرام، دیکسون از داک گرین»، «باکانرها»، «بازگشت قدیس»، «یکی یکی»، «رمینگتون استیل»، «فقط احمق‌ها و اسب‌ها» (یک دست کامل)، «آلو آلو»، «دالزیل و پاسکو» و نسخه تلویزیونی از فیلم «ملاقات کوتاه».